บทที่347 คุณยังโสดผมก็ยังโสด

เดิมคิดว่าเฟิงหานชวนจะทำอะไรกับเธอต่อไป แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย

เป๋าฮวนพยายามดิ้นรนสองครั้ง ขมวดคิ้วแน่น และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ปล่อยฉันนะ!”

เฟิงหานชวนปล่อยมือของเธอทันทีและนั่งตัวตรงอีกครั้ง โดยแบบนี้เป๋าฮวนมองเห็นได้แค่หลังของเขาและใบหน้าด้านข้างเล็กน้อย

ในห้องที่มีแสงสลัว โครงร่างใบหน้าของเขามีความชัดเจนเป็นพิเศษ โดยมีทั้งขอบและมุม

เธอรักษาท่าทางที่เพิ่งนอนราบโดยมองไปที่เฟิงหานชวนอย่างไม่ขยับเลย

ผ่านไปครู่หนึ่งก็ไม่มีใครพูดอะไร เป๋าฮวนก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีรู้สึกแปลกๆอยู่ในใจ

“นอนเถอะ!” เธอไม่อยากคิดมาก เธอหันหลังแล้วนอนตะแคง โดยหันหลังให้เฟิงหานชวน

ชายหนุ่มไม่ตอบเธอ ยังคงนั่งตัวตรงไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง เป๋าฮวนนอนไม่หลับ จิตใจของเธอสับสน หันศีรษะและมองไปที่เฟิงหานชวนและพบว่าเขายังคงนั่งอยู่

“คุณจะไม่นอนเหรอ?” เป๋าฮวนถามอย่างหดหู่

“นอนไม่หลับ” เฟิงหานชวนพูดช้าๆด้วยเสียงทุ้ม

เป๋าฮวน : "......"

ดูเหมือนว่าเธอจะถามคำถามเกินความจำเป็น

“เพราะคุณ ผมถึงนอนไม่หลับ” ชายหนุ่มพูดเพิ่มเติมขึ้น

เป๋าฮวน: "?"

เธอขมวดคิ้วและถามว่า “เพราะฉันเหรอ? ทำไมเพราะฉันแซวคุณ ก็ไม่ได้อะไรกับคุณเลย ดังนั้นคุณเลยนอนไม่หลับ?”

แน่นอนว่าเฟิงหานชวนไม่ใช่หลอดไฟที่ประหยัดน้ำมัน

“ไม่ใช่” เฟิงหานชวนปฏิเสธทันที

เป๋าฮวน: "?"

ตอนนี้เธอสับสนเล็กน้อย

ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด แล้วทำไมเขาถึงนอนไม่หลับเพราะเธอหล่ะ?

“ตอนนี้คุณมีแฟนหรือยัง? หรือว่าคุณยังโสด?” เฟิงหานชวนถามอีกครั้ง

เป๋าฮวนขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้นและพูดอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดีว่า “นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลยนะ”

“มันเกี่ยว เพราะผมอยากรู้” เฟิงหานชวนหันศีรษะและสบตากับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เป๋าฮวนตกตะลึงแล้วตอบว่า “โสดสิ! แต่ต่อให้ฉันโสดฉันก็ไม่กลับไปหาคุณ”

“ในเมื่อคุณยังโสดผมก็ยังโสด หากคุณต้องการ เราเป็นเพื่อนวิ่งกันได้” เฟิงหานชวนกล่าวเบาๆ

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด เป๋าฮวนตกใจจนกรามเกือบค้าง

เพื่อนวิ่ง?

มีข้อผิดพลาดหรือเปล่า?

“ฉันไม่สนใจการพัฒนาระยะยาว” เป๋าฮวนปฏิเสธ

“ไม่กี่ครั้งก็ได้” เฟิงหานชวนตอบอย่างฝืนใจ

ตอนนี้ ถ้าเขาอยากจะรั้งเป๋าฮวนไว้ เขาต้องหาวิธีเข้าหาเธอ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด

“ไม่กี่ครั้ง? ครั้งเดียวก็พอแล้ว!” เป๋าฮวนเกือบจะโพล่งออกมา

ตอนที่พูดประโยคนี้ ในสมองเธอคิดว่าเรื่อง "หว่านเมล็ดพืช" สำหรับเธอแล้ว แค่แบบนี้ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

แต่เธอไม่เคยคิดถึงว่าตัวเองจะพูดอย่างนี้ออกมา

เมื่อเธอตั้งสติได้ เฟิงหานชวนก็ได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว เธอปิดปากตัวเอง แต่เธอหมดโอกาสกลับคำแล้ว

โชคดีที่เธอไม่ได้เปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา

“ฮวนฮวน ความหมายของคุณคือ......เต็มใจครั้งเดียว?” น้ำเสียงของเฟิงหานชวนถูกประกบด้วยความตื่นเต้น

จากที่เป๋าฮวนได้ยินมา เฟิงหานชวนเป็นผู้ชายที่ถูกลมพัดและไหลลื่นอย่างหาที่เปรียบมิได้ เมื่อได้ยินคำพูดที่ปล่อยไปตามสายลมพัดแบบนี้ ก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

เธอแอบหัวเราะแล้วนั่งตัวตรง เอามือคล้องคอของชายหนุ่ม แล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์พูดว่า: "ค่ำคืนที่ยาวนาน ได้นี่ได้แน่นอน แต่...... ฉันมีคำขอ"

ขณะที่เธอกำลังพูด เธอยื่นมือเล็กๆออกมาแล้วล้วงเข้าไปในชุดนอนของชายหนุ่ม

เสียงของเฟิงหานชวนค่อยๆแหบแห้ง แล้วเขาถามทันทีว่า "คำขออะไร?"