บทที่357 มอบให้คนตาย

เมื่อได้ยินสิ่งที่เฟิงหย่าพูด สีหน้าเป๋าฮวนเปลี่ยนเป็นซีดเขียว

เธอเกือบจะเชื่อคำพูดของเฟิงหานชวน ในตอนนี้เฟิงหย่าได้ขุดข้อเท็จจริงออกมา

หลีซืออวิ๋นยังไงก็เป็นคุณหนูที่สูงส่ง และไม่ได้เป็นโรคประสาท ถ้าเฟิงหานชวนไม่มีคำใบ้ใด หลีซืออวิ๋นจะเป็นคนเริ่มพูดอย่างนั้นหรือ?

เป๋าฮวนแค่ใช้นิ้วเท้าคิดก็น่าจะรู้ เฟิงหานชวนหลอกเธออีกแล้ว

สีหน้าของเฟิงหานชวนตกตะลึง เมื่อเขาได้ยินน้ำเสียงที่เด็ดขาดของเฟิงหย่า ถึงกับสงสัยว่าตัวเองนอนละเมอไปหรือเปล่า หรือตัวเองไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรกับหลีซืออวิ๋น?

เมื่อเห็นท่าทางที่งุนงงของเฟิงหานชวน เป๋าฮวนก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น รู้สึกว่าเฟิงหานชวนกลัวความผิดและไม่กล้ายอมรับมัน

“อาสาม ทำไมคุณถึงไม่พูดอะไร? ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกันแน่? คุณใช้เงินจำนวนมากเพื่อประมูลไพลินของราชินีซีซาร์ในงานประมูล ไม่ได้ต้องการขอพี่อวิ๋นแต่งงานเหรอ?”

เสียงของเฟิงหย่ามาจากกระบอกฟังอีกครั้ง และยังมีความสับสนมากขึ้น: “หรือคุณไม่คิดจะขอพี่อวิ๋นแต่งงาน?”

“สวรรค์!” เฟิงหย่าอุทานเองอีกครั้ง เธอปิดปากและถามอย่างเหลือเชื่อว่า: “ข้างๆคุณมีพี่อวิ๋นที่เป็นเพศตรงข้ามเพียงคนเดียวและพวกคุณเป็นคู่กัน ถ้าไม่ใช่พี่อวิ๋น ยังจะมีใครอีก?"

แม้ว่าเฟิงหย่าจะถามเฟิงหานชวน แต่ก็เป็นการพึมพำพูดกับตัวเอง และเธอก็แปลกใจอยู่กับตัวเองอยู่นั่น

“พูดแบบนี้ หรือว่าฉันจะเข้าใจผิด? งั้น......ถ้าอย่างงั้นฉันจะอธิบายให้พี่อวิ๋นยังไง จบเห่แล้ว! นี่มันแย่เกินไปแล้ว!”

“เดี๋ยวก่อน อาสาม ถ้าไม่ใช่พี่อวิ๋น แล้วคุณประมูลไพลินเม็ดนั้นไปให้ผู้หญิงคนไหน พวกเรารู้จักไหม?”

เฟิงหย่าพูดเรื่อยเปื่อยเป็นเวลานาน แต่พูดจับต้นชนปลายจนแทบจะทำให้ละเอียดชัดเจนมากแล้ว

เป๋าฮวนตะลึงอยู่ที่เดิม

หนึ่งนาทีที่แล้ว เธอยังคิดอยากจะผลักหัวของเฟิงหานชวนเข้าไปในชักโครก แต่ตอนนี้หลังจากได้ยินคำพูดของเฟิงหย่า เธอถึงรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิดเป็นทอดๆต่อกัน

เริ่มต้นจากงานประมูล เฟิงหานชวนได้ประมูลไพลินของราชินีซีซาร์ ซึ่งเป็นไพลินเม็ดที่เธอต้องการประมูล

ส่วนเฟิงหย่าหลังจากรู้เรื่องนี้ เธอคิดว่าเฟิงหานชวนต้องการใช้ไพลินขอหลีซืออวิ๋นแต่งงาน ส่วนหลีซืออวิ๋นก็เชื่อคำพูดของเฟิงหย่า คิดว่าเฟิงหานชวนกำลังจะขอเธอแต่งงาน แต่เธอรอไม่ไหวก็เลยส่งข้อความพวกนั้น

หลังจากเห็นข้อความพวกนั้น เข้าใจผิดคิดว่าเฟิงหานชวนจะขอหลีซืออวิ๋นแต่งงาน เข้าใจผิดคิดว่าเฟิงหานชวนหลอกลวงเธอโดยอ้างว่าตัวเองเป็นโสด ทั้งที่จริงๆแล้วคิดจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

เฟิงหย่าเข้าใจเฟิงหานชวนผิด ทำให้หลีซืออวิ๋นเข้าใจเฟิงหานชวนผิดด้วย และหลีซืออวิ๋นก็ทำให้ตัวเองเข้าใจเฟิงหานชวนผิดอีก......

ล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด

“พวกคุณรู้จักกัน”

ทันทีที่เป๋าฮวนจัดการความคิดเสร็จ เสียงทุ้มของชายหนุ่มก็ค่อยๆดังขึ้น

เธอตกใจและนึกถึงคำถามของเฟิงหย่าที่ถามเฟิงหานชวนเมื่อครู่ทันที และเดาคำตอบที่เฟิงหายชวนกำลังจะตอบได้โดยไม่รู้ตัว

เธอยื่นมือออกเพื่อปิดปากของเฟิงหานชวน แต่ในวินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็พูดไปว่า: "เฉินฮวนฮวน"

“อะไรนะ? เฉินฮวนฮวน?” เฟิงหย่ารู้สึกอธิบายไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า

เฉินฮวนฮวน......เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้น……

“อาสาม คุณประมูลอัญมณีเม็ดนั้นเพื่อมอบให้เฉินฮวนฮวนหรือ?” เฟิงหย่าผงะและกลืนน้ำลาย แล้วดวงตาของเธอเบิกกว้างพร้อมกับยืนยันอีกครั้ง

“ใช่” เฟิงหานชวนตอบ

เป๋าฮวนได้ยินอยู่ข้างๆอย่างชัดถ้อยชัดคำและเข้าอกเข้าใจ

พอได้แล้ว!

ตอนนี้เธอ "ตายแล้วฟื้นคืนชีพ" เป็นที่คาดเดาว่าทุกคนคงรู้แล้ว

“อาสาม ดังนั้นคุณเอาไพลินราคาแพงขนาดนั้นไปให้คนตายเหรอ?” เฟิงหย่าไม่เคยคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

เธอคิดว่าอาสามของตัวเองประมูลไพลินที่สุภาพสตรีชอบ มอบให้กับเพศตรงข้าม และเพศตรงข้ามที่เหมาะสมคนนั้นมีเพียงหลีซืออวิ๋นคนเดียวเท่านั้น