บทที่360 ศพนั้นไม่ใช่ฉัน

"ไม่จำเป็น"

เป๋าฮวนกลอกตาต่อหน้าตรงๆ

ทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าเฟิงหานชวนตั้งใจทำ!

ตั้งใจแกล้งเธอ!

เมื่อเฟิงหานชวนได้ยินคำตอบของเธอ มุมปากกระตุก จากนั้นปล่อยมือทันทีแล้วลุกขึ้นนั่งข้างเตียง

เขาตั้งใจล้อฮวนฮวนเล่นเท่านั้น

เขารู้ว่าตัวเองมีศักยภาพเพียงใด เขายังคงรู้ตัวเองดี

แล้วก็สามารถเข้าใจได้ว่าเป๋าฮวนพูดโกหก

“ล้อคุณเล่น” เขาอธิบาย

“ฉันรู้” เป๋าฮวนจ้องมองเขา

เฟิงหานชวนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หัวเราะ

เป๋าฮวนรู้สึกแปลก กำลังจะพูดแต่กลับถูกเฟิงหานชวนขัดจังหวะ:

“ผมคิดว่าคุณจะไม่สนใจพวกเขา”

“อะไรนะ?” เป๋าฮวนงุนงงถามอีกว่า “ไม่สนใจใคร? คุณหมายถึง......เฟิงหย่าและเฟิงเฉินเหยี่ยน?”

“อืม” เฟิงหานชวนตอบ

ที่จริงตอนนี้เขาอารมณ์ดีมากเพราะเป๋าฮวนริเริ่มพูดคุยกับหลานชายและหลานสาวของเขา เห็นได้ชัดว่าเป๋าฮวนไม่ได้ต่อต้านการเปิดเผยตัวตนของเธอเอง

กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า เป๋าฮวนเริ่มยอมรับเขาในใจขึ้นนิดหน่อยแล้วใช่ไหม?

“ฉันกับพวกเขาไม่ได้มีความแค้นต่อกัน พูดคุยกันสองสามคำแล้วทำไม?” เป๋าฮวนรู้สึกว่าเฟิงหานชวนแปลกประหลาด

“ไม่ใช่เพราะสิ่งนี้” เฟิงหานชวนปฏิเสธและกล่าวอีกว่า “เป็นคุณ ที่ยินดีที่จะยอมรับตัวตนของตัวเอง”

เป๋าฮวน : "......"

เธอไม่ยอมรับแล้วมีวิธีอะไร? เธอไม่ได้ทำศัลยกรรมและไม่ได้ทำอะไร และเธอก็รับสารภาพต่อหน้าเฟิงหานชวนมานานแล้ว

ยิ่งกว่านั้น ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม ก็เหมือนว่าจะไม่มีอะไร ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

คนที่เธอต้องการปกปิดมากที่สุดก็รู้จักตัวตนของเธอแล้ว

“ฮวนฮวน คุณสามารถให้อภัย......ได้ไหม” ก่อนที่เฟิงหานชวนจะพูดจบ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

เขาจับหน้าผาก ความคิดเมื่อครู่ของเขาหยุดชะงักทันที

เป๋าฮวนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อน และเห็นหมายเลขผู้โทรเข้า ปรากฏว่าเป็น "ตาเฒ่า"

ในสมองของเธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำบางอย่างในอดีต เฟิงหานชวนชอบเรียกเฟิงเหลยถิงว่า "ตาเฒ่า" ก็คือว่า——นี่คือสายโทรเข้าจากเฟิงเหลยถิง?

คุณพระช่วย!

หลังจากที่หลานสาวโทรเสร็จหลานชายโทรต่อ หลานชายโทรเสร็จพ่อโทรต่อ ธุรกิจในครอบครัวของเฟิงหายชวนยุ่งมากเลยทีเดียว!

“โทรศัพท์ของนายท่านเฟิง” เป๋าฮวนยื่นโทรศัพท์ให้เฟิงหานชวน

เฟิงหานชวนรับไป เหลือบมองดูหมายเลขผู้โทรเข้าและเปิดลำโพง: "มีธุระหรือ?"

“เจ้าสาม ตอนนี้แกอยู่ประเทศเฉิน?” น้ำเสียงของเฟิงเหลยถิงแสดงถึงความโชกโชนไม่น้อย

“อืม อาเยี่ยนบอกคุณเหรอ?” เฟิงหานชวนตอบ

“ใช่ อาเยี่ยนเป็นคนบอกฉัน บอกว่าแกพบผู้หญิงคนหนึ่งที่ประเทศเฉิน เป็นตัวแทนของฮวนฮวน…...” เฟิงเหลยถิงหยุดราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี

มีน้ำเสียงที่อยากโน้มน้าวใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“ไม่ใช่” เฟิงหานชวนปฏิเสธ

เพียงแค่ ก่อนที่เขาจะพูดจบ เฟิงเหลยถิงก็ขัดจังหวะเขา น้ำเสียงของเขาดูเศร้าสร้อย: “เจ้าสาม ฉันทำผิดต่อแก เป็นเวลาหลายปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันทำผิดต่อแกทั้งนั้น”

“ถ้าตอนนั้นฉันไม่ทำตามอำเภอใจ จับเฉินฮวนฮวนยัดไว้ข้างแก ก็จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในตอนนี้…...”

“พ่อ!” เฟิงหานชวนหยุดเขาและหันสายตาไปที่เป๋าฮวน

เป๋าฮวนก็ไม่ใช่คนโง่ จากคำพูดของเฟิงเหลยถิง สามารถสรุปได้ว่าเฟิงเหลยถิงโทษตัวเอง และรู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นเฉินฮวนฮวนแต่งงานกับลูกชายคนที่สามของตัวเอง