บทที่370 ไม่ใช่พี่สาวงั้นเหรอ?

หลิวอวี่ถงเป็นเช่นนี้ ทำให้ทุกคนในนั้นตกใจ

เฟิงเจิ้งหมิงรีบเรียกคนใช้ชายสองคน พาหลิวอวี่ถงขึ้นรถ สั่งคนใช้ชายสองคนส่งหลิวอวี่ถงไปที่โรงพยาบาล

หลีซืออวิ๋นกัดฟันของเธอ ในขณะที่ทุกคนสับสน เธอก็ส่งข้อความถึงเฉินเจี๋ยอย่างลับๆ

“คุณยังไม่ไล่เธอออกเหรอ?” เป๋าฮวนสังเกตเห็นหลิวอวี่ถงตั้งแต่มาถึง แต่เธอไม่สนใจ

ในขณะนี้ เธอมองไปที่เฟิงหานชวนด้วยสายตาที่เย็นชา ยิ้มและกล่าวว่า: "เสียดายล่ะสิ!"

“ไม่ใช่ ผมรอคุณกลับมา” เฟิงหานชวนตอบอย่างเคร่งขรึม

เป๋าฮวน: "???"

“รอฉันกลับมา?” เธอเยาะเย้ยอีกครั้ง พึมพำว่า: “ข้อแก้ตัวเยอะจัง”

“รอคุณกลับมา ให้คุณยืนยันกับเธอต่อหน้า และหลิวเยว่เออร์ ผมตั้งใจว่าจะพาคุณไปพบเธอในตอนบ่าย” เฟิงหานชวนกระซิบข้างหูของเป๋าฮวน บอกเจตนาของตัวเอง

เป๋าฮวนตกตะลึงและกล่าวว่า: "ไม่จำเป็น"

“จำเป็น” น้ำเสียงของเฟิงหานชวนหนักแน่น

เป๋าฮวน: "..."

“มันเป็นเรื่องของความบริสุทธิ์ของผม ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ผมต้องชี้แจงความบริสุทธิ์ของผม”

เป๋าฮวน: "..."

“เจ้าสาม ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้น? เข้ามา!” เฟิงเหลยถิงยืนอยู่ที่ประตูห้องนั่งเล่นและโบกมือให้พวกเขา

เฟิงหานชวนและเป๋าฮวนพยักหน้าพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่น

เมื่อเธอมาถึงประตูห้องนั่งเล่น หลีซืออวิ๋นยังคงยืนอยู่ที่นั่น การแสดงออกของเฟิงหย่ารู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอจับแขนของหลีซืออวิ๋น

การแสดงออกของหลีซืออวิ๋นสีหน้าไม่ค่อยดี เธอจ้องไปที่เฟิงหานชวนและเป๋าฮวน แต่ไม่ได้พูดอะไร

เฟิงหานชวนนึกขึ้นว่าเขายังไม่ได้ตอบกลับหลีซืออวิ๋น ดังนั้นเขาจึงหยุดและหันไปมองหลีซืออวิ๋น พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: "ขอโทษด้วยนะซืออวิ๋น ที่ทำให้คุณเข้าใจผิด”

“อาสาม หนูเข้าใจผิดเอง มันเป็นความผิดของหนู ขอโทษนะคะ ขอโทษพี่อวิ๋นด้วยเหมือนกัน!” เฟิงหย่าเกาศีรษะ ท่าทางยุ่งเหยิง

แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่เกี่ยวข้องกับเธอ แต่เนื่องจากเป็นการคิดไปเองของเธอ เธอทำให้เกิดความอับอายอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงอายและไม่มีหน้าไปเผชิญกับอาสามและพี่อวิ๋น

หลีซืออวิ๋นมาครั้งนี้ เพราะเธออยากดูว่าเฟิงหานชวนพาผู้หญิงแบบไหนกลับมา แต่—

เธอคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่เฟิงหานชวนพากลับมานั้นถูกแกะสลักจากแม่พิมพ์เดียวกับเฉินฮวนฮวน และที่สำคัญกว่านั้น เธอดูเยอะกว่าเฉินฮวนฮวน

พูดตรงๆก็คือ สวยกว่าเฉินฮวนฮวน

ใจที่หยิ่งจองหองของเธอก็ท่วมท้นทันที เมื่อยืนตรงหน้าชายหญิงคู่นี้ เธอเพียงรู้สึกละอายใจเท่านั้น

เข้าใจผิดคิดว่าเฟิงหานชวนจะขอตัวเองแต่งงาน อายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น แถมตอนนี้เฟิงหานชวนเจอคนที่จะมาแทนเฉินฮวนฮวน ตัวเองคงไม่มีโอกาสอีกแล้วใช่ไหม?

หลีซืออวิ๋นรู้สึกไม่มีหน้าจะเผชิญกับผู้อื่น

“เหอะ ถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน เป็นความเข้าใจผิด” หลีซืออวิ๋นพยายามแสร้งทำเป็นสงบ

แต่ความจริง แม้ว่าเธอดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร แต่เธอก็รู้สึกแย่มากกว่าใครลึกๆในใจ

เธอรอมา3ปี 3ปีเต็ม คิดว่าตัวเองกำลังจะประสบความสำเร็จ แต่พระเจ้ากลับเล่นตลกกับเธอ

เธอจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเธอ รูปลักษณ์ที่เล็กกระทัดรัดและน่ารักของเธอ ดึงดูดใจผู้ชายได้ง่ายมาก เป็นเหมือนเฉินฮวนฮวนเมื่อ3ปีก่อน ทำให้เฟิงหานชวนหลงใหลในเสน่ห์

และผู้หญิงอย่างเธอคือสเปคที่ดีที่สุดสำหรับผู้ชายที่จะเลือกคู่ครอง แต่ก็ไม่ใช่แบบที่ผู้ชายทุกคนจะชอบ

“นี่คือแฟนใหม่ของหานชวนเหรอ? เรียกคุณว่าอะไรดี? ฉันชื่อหลีซืออวิ๋น เป็นเพื่อนของหานชวน” หลีซืออวิ๋นริเริ่มที่จะยื่นมือขวาของเธอ ทักทายเป๋าฮวน

เป๋าฮวนมองไปที่หลีซืออวิ๋น เธอพบว่าตอนนี้หลีซืออวิ๋นดูใจกว้างเป็นพิเศษ แต่ตอนที่เธอลงจากรถ หลีซืออวิ๋นไม่ได้มีท่าทางแบบนี้