บทที่390 เธอไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!

“เป็นห่วง? ไม่ใช่หรอก” เป๋าฮวนหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง ทำปากมุ่ยปฏิเสธ: “ฉันก็แค่แปลกใจ”

“แปลกใจเหรอ?” เฟิงหานชวนถามด้วยแววตาหมองคล้ำ“แล้วถ้าผมมีเรื่องอะไรจริงๆ…...”

“เฟิงหานชวน คุณอย่าสมมุติแบบนี้ได้ไหม? อย่างน้อยสามปีมานี้ คุณก็ไม่เป็นอะไร” เป๋าฮวนหันศีรษะและจ้องมองไปที่ชายหนุ่มในที่นั่งคนขับ

เฟิงหานชวนหัวเราะกะทันหัน

“คุณหัวเราะอะไร? หรือว่าฉันพูดผิดเหรอ?” เป๋าฮวนพูดไรไม่ออกอย่างยิ่ง

“คุณไม่ได้พูดผิด ผมไม่ควรสมมุติ ที่จริงผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ผมยังอยากถามด้วยปากผมเอง ผมทำมากเกินไป” เฟิงหานชวนขับรถอย่างใจเย็นและเสียงของเขาราบเรียบ

“หือ?” คิ้วที่บอบบางของเป๋าฮวนขมวดขึ้น เกิดความสงสัยและไม่เข้าใจบนใบหน้า: “อะไรที่เรียกว่าคุณรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร? งั้นฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”

เป็นไปได้เหรอที่เฟิงหานชวนจะสามารถอ่านใจได้? เธอไม่เชื่อหรอก

เฟิงหานชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมื่อครู่คุณสงสัยไม่ใช่เหรอ ว่าคุณเป็นห่วงผม ผมมั่นใจ”

เป๋าฮวน : "......"

“อย่าหลงตัวเองได้ไหม?”

“ผมไม่ได้หลงตัวเอง ฮวนฮวน ทุกครั้งที่อาการป่วยผมกำเริบ คุณก็เป็นห่วงผม แล้วเมื่อผมตกอยู่ในอันตราย คุณก็เป็นห่วงผมเช่นกัน ไม่ใช่หรือ?” เฟิงหานชวนถามกลับ

เป๋าฮวน : "......"

ดูเหมือนว่าไม่สามารถปฏิเสธได้

เพียงแต่ว่า หัวเล็กๆที่ฉลาดของเธอหันกลับมาและพูดอย่างรวดเร็วว่า "โอ้โห ฉันเป็นสาวน้อยที่จิตใจดีแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือลูกสุนัขข้างถนน ฉันก็เป็นห่วงทั้งนั้น"

เฟิงหานชวนกระตุกปาก เปรียบเทียบเขากับลูกสุนัขข้างถนน?

“ฮวนฮวน มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากเตือนคุณ” มุมปากของเขายกขึ้นยิ้ม

เป๋าฮวนไม่ได้สนใจ เพียงแค่งุนงงและพูดว่า: “เรื่องอะไร?”

“คุณจิตใจดีมาก ไม่ผิด แต่คุณไม่ใช่สาวน้อย”

เป๋าฮวนอึ้ง พูดไม่ออก “ฉันอายุแค่ 23 ปี ทำไมฉันถึงไม่ใช่สาวน้อย? อายุของฉันนี้ ไม่ใช่สาวน้อย ไม่งั้นฉันจะเป็นสาวแก่หรือ? ไม่งั้นฉันจะเป็นคนข้ามเพศหรือไง?”

“ฮวนฮวน ความรู้ทางภาษาของคุณจำเป็นต้องเสริมแล้ว ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณเป็นนักเรียนAที่ยอดเยี่ยมไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงไม่มีความรู้นี้?” เฟิงหานฉวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

หลังจากเป๋าฮวนได้ฟัง ใบหน้าก็มึนงงมากขึ้นไปอีก

เฟิงหายชวนยิ้มจางๆ และอธิบายว่า: "คำว่าสาวน้อยหมายถึงผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงาน ในสมัยโบราณหมายถึงผู้หญิงพรหมจรรย์ คุณคิดว่าคุณเหมาะกับคำเรียกสาวน้อยนี้ไหม?"

สาวโสด สาวพรหมจรรย์......

เป๋าฮวนกัดฟัน เธอไม่ใช่ทั้งสองอย่าง!

“ฉันถุย คุณยังคิดว่าเป็นสังคมศักดินาหรือไง? ผู้หญิงทุกคนเป็นสาวน้อย คุณนี่มันผู้ชายเหม็นน่าขยะแยง!” เป๋าฮวนมองเฟิงหานชวนอย่างดุเดือด หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง เม้มปากแล้วไม่พูดอีก

เฟิงหานชวนจู่ๆก็พบว่าตัวเองดูเหมือนจะยั่วเธอเข้าแล้ว?

ไม่ว่าอย่างไรเขาไม่ได้พูดผิด

ไม่ว่าจะเป็นสาวโสดหรือสาวพรหมจรรย์ เธอก็ไม่ใช่แล้วทั้งนั้น

เฟิงหานชวนเม้มริมฝีปากไม่ได้พูดอะไรอีก และในไม่ช้าจะอธิบายให้เธอฟังชัดเจน

ขณะที่รถแล่นไปตลอดทาง เป๋าฮวนรอเป็นเวลานาน ก็ไม่ได้คำขอโทษที่รอจากชายหนุ่ม และความโกรธเคืองในอกก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น รถก็เลี้ยวและถนนข้างหน้าก็คุ้นเคยมากขึ้น ดวงตาของเป๋าฮวนเบิกกว้างทันที

“เฟิงหานชวน นี่ไม่ใช่ทางไปโรงแรมตี้ฮวง นี่มัน…...” เป๋าฮวนอุทานขึ้น

“ถูกต้อง นี่คือทางกลับบ้าน คุณยังจำได้ไหม?” เฟิงหานชวนยิ้มจางๆและพูดว่า “นี่คือคฤหาสถ์ที่เป็นเรือนหอของเรา”