บทที่401 ฉันจะไม่แต่งงาน

เธอเคยเห็นอาการป่วยของเฟิงหานชวนกำเริบ คนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง......

หรือเขาอาจพยายามที่จะควบคุมอย่างดีที่สุดต่อหน้าเธอ หรือเขาอาจอาการจะหนักกว่านี้เมื่ออยู่ที่บ้าน?

เป๋าฮวนขมวดคิ้วแน่น มือของเธอหยุดและปากก็หยุดเช่นกัน แม้ว่าจะมีอาหารอยู่ในปากก็ตาม

เมื่อเห็นสีหน้าผิดปกติและก็หมองคล้ำของเธอ แม่บ้านหลี่ตระหนักว่าเธอพูดมากเกินไปและรีบพูดว่า: “ฮวนฮวน ที่ฉันเพิ่งพูดไปเป็นแค่เรื่องตลกนะ ตอนนี้คุณกับคุณชายสามมีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้ เรื่องในอดีตก็ไม่ต้องไปคิดถึง ฉันพูดมากเอง ฉันจะไม่พูดถึงอีก ตอนนี้ฉันจะไปเตรียมของหวานในครัว”

พูดจบ แม่บ้านหลี่ก็หันหลังและรีบออกจากห้องครัวไป

ในห้องอาหารเงียบเชียบมาก

เป๋าฮวนนั่งบนเก้าอี้และจ้องไปที่จานอาหารมากมายที่อยู่ข้างหน้า แต่เขาไม่มีความอยากอาหารเลย

“ทำไมไม่ทานหล่ะ?”

ข้างหู เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น: "ที่แม่บ้านหลี่พูดทำให้คุณโกรธหรือ?"

“ฉันไม่ได้โกรธ” เป๋าฮวนปฏิเสธทันที

ที่แม่บ้านหลี่พูด เธอจะโกรธได้อย่างไรหล่ะ!

เธอแค่รู้สึกไม่สบายใจ เธอมีความรู้สึกที่อัดอั้นไว้อย่างหนึ่ง

“งั้นก็ทานต่อไป ทานมากๆหน่อย ไม่งั้นผมจะรู้สึกผิด” เฟิงหานชวนนั่งลงข้างเธอ ใช้ตะเกียบคีบกระหล่ำปลีหัวเล็กแล้วใส่ลงในชามของเธอและกระซิบว่า “ทานมังสวิรัติก่อน”

เป๋าฮวนหลับตาลงและมองไปที่ใบกะหล่ำปลีหัวเล็กที่ละเอียดอ่อนในชาม เธอเม้มปากแต่ก็เปิดทาน: "แม่บ้านหลี่คิดว่าเราคืนดีกันแล้ว แต่เปล่าเลย"

เดิมทีเฟิงหานชวนยังคงคีบผัก แต่หยุดค้างในอากาศ

“เฟิงหานชวน เรื่องราวก่อนหน้านี้ พวกเราถือว่าหายกันนะ”

“คุณโกหกฉัน และฉันก็โกหกคุณ เราเท่าเทียมกัน”

“ดังนั้นจริงๆนะ คุณอย่าได้ฝืนตัวเองอีกต่อไปเลย ฉันมีชีวิตอยู่ดี มีชีวิตอยู่ดียิ่งกว่าเดิม”

เสียงของเป๋าฮวนอ่อนมาก อ่อนมากๆ โดยเฉพาะขณะที่เธอพูดคำเหล่านี้จมูกของเธอรู้สึกเหม็นเปรี้ยว

เฟิงหานชวนดึงมือกลับและวางตะเกียบลง ใบหน้าของเขาก็ซีดมาก ไม่ได้แสดงออกอะไรเลย มีเพียงร่องรอยของความเหงาแฝงอยู่

เขารู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฮวนฮวนก็ไม่มีทางไม่ได้เจอคุณยายของเธอเป็นครั้งสุดท้าย......นี่เป็นหนามทิ่มอกของฮวนฮวนตลอดมา

แม้ว่าตอนนี้เขาจะติดเป็นเงาตามตัวเธอ และเธอฝืนเป็นเพื่อนกับเขา แต่เธอไม่เคยตอบตกลงที่จะคืนดีกับเขา

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะเป็นเพื่อนด้านนั้นกับเธอ เขาก็เต็มใจ

“ฮวนฮวน ผมจะปล่อยวางได้ แม้ว่าคุณจะไม่คืนดีกับผม แม้ว่าเราจะเป็นแค่เพื่อนกันด้านนั้น เพียงแค่ยังได้เจอคุณ” เฟิงหานชวนเอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเจือจางและเสียงก็เบามากเช่นกัน

เสียงของคนสองคนนั้นเบามาก และทั้งคู่ก็เผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกจางๆ

เบามาก เจือจางมาก

เพียงแค่ได้เจอคุณ......

เมื่อเป๋าฮวนได้ยินประโยคนี้ รู้สึกปวดใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นบุตรสวรรค์ที่หยิ่งผยอง ทำไมเขาถึงถ่อมตัวได้ขนาดนี้!

“พวกเราไม่สามารถเป็นเพื่อนแบบนั้นกันได้ตลอดไป ยังไงคุณก็ต้องแต่งงาน ต้องมีภรรยา และต้องมีลูกด้วย?” เป๋าฮวนหันศีรษะมองไปที่ด้านข้างใบหน้าที่ไร้ที่ติของชายหนุ่ม น้ำเสียงเริ่มวิตกกังวลขึ้นมา