บทที่415 เหมือนลูกหมา

การกัดนั้นไม่เบาและไม่แรง ราวกับจั๊กจี้ เฟิงหานชวนไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

“ฮวนฮวน คุณรู้ไหมว่าตอนนี้คุณเหมือนอะไร?” เฟิงหานชวนแสดงรอยยิ้มขบขัน

“เหมือนอะไร?” เป๋าฮวนถามเขา พลางเอียงศีรษะ

เฟิงหานชวนหันศีรษะมองเธอ ลูบปลายจมูกของเธอด้วยปลายจมูกของเขา พูดหยอกว่า: "เหมือนลูกหมา"

"???" เป๋าฮวนอึ้งไปครู่หนึ่ง

ลูกหมา!?

เปรียบเทียบเธอกับลูกหมา?

“เฟิงหานชวน คนเลว!” เป๋าฮวนโกรธ กัดไหล่อีกข้างของเขาอย่างแรง

เฟิงหานชวนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ท่าทางของเป๋าฮวนตอนนี้ มันน่ารักมากจริงๆ

เขาชอบ

“เฟิงหานชวน ยังจะหัวเราะอีก! ตอนนี้คุณคิดว่าฉันเหมือนสัตว์เลี้ยงใช่ไหม?” เป๋าฮวนกระวนกระวาย

ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่าเธอสามารถควบคุมเขาได้ แต่เธอก็พ่ายแพ้เฟิงหานชวนทุกที!

จะไม่ให้เธอโกรธได้อย่างไร!?

“เปล่า คุณจะเป็นลูกหมาของผมได้ไง คุณเป็นภรรยาของผม ภรรยาสุดที่รักของผม” เฟิงหานชวนขดริมฝีปากของเขา เกลี้ยกล่อมเธอเบาๆ “ปลดกุญแจมือนะ คนดี”

เขาไม่ชอบความรู้สึกถูกผูกมัด

เป๋าฮวนมองลงมา ตระหนักว่าตอนนี้เธอกำลังควบคุมเฟิงหานชวนอยู่ มือทั้งสองข้างของเฟิงหานชวนไม่สามารถขยับได้

ดวงตากลมโตของเธอหมุนไปรอบๆ มีความคิดผุดขึ้นมาในหัว

เธอมีวิธีที่จะทำให้เฟิงหานชวนขอความเมตตา~

“อาหาน ฉันไม่อยากปลด” เป๋าฮวนพลิกตัวและลุกจากเตียง นั่งยองๆต่อหน้าผู้ชาย กระพริบตาอย่างไร้เดียงสา

เมื่อมองไปที่ท่าทางที่น่าเอ็นดูของผู้หญิง เฟิงหานชวนก็หัวเราะและกล่าวว่า:"ก็ได้ ไม่ปลดก็ไม่ปลด คุณจะล็อคผมไว้นานแค่ไหนล่ะ?”

“อืม…ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉัน” เป๋าฮวนทำหน้าบึ้งและตอบอย่างครุ่นคิด

เฟิงหานชวนกระตุกริมฝีปากเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบลง เนื่องจากเป๋าฮวนต้องการล็อกเขา ก็ปล่อยให้เธอล็อค

อย่างน้อยก็แค่ใส่กุญแจมือ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น

เฟิงหานชวนรู้สึกว่าเขาไม่สามารถยอมรับเกมแบบนั้นได้

“ฮวนฮวน ทำไมคุณถึงชอบเล่นแบบนี้?” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม เขาอยากรู้จักเป๋าฮวนในตอนนี้มากขึ้น

เพราะผ่านไป3ปี เป๋าฮวนเองก็เปลี่ยนไปแล้ว

เป๋าฮวนมองขึ้นไปที่เขาด้วยสายตาที่อ้อนวอน ทำให้คนรู้สึกหวั่นไหว เพียงแค่มองเขา กลับทำให้เฟิงหานชวนรู้สึกไม่สบายใจ

“ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ อาหาน” เป๋าฮวนเม้มริมฝีปากและเอนศีรษะไปที่ขาของผู้ชาย

“ผม?” เฟิงหานชวนสงสัย

“เมื่อก่อนคุณมักจะรังแกฉัน เพราะงั้นตอนนี้ฉันเลยชอบรังแกคุณ” เป๋าฮวนหัวเราะ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และจ้องไปที่ผู้ชาย

เฟิงหานชวนตะลึงไปครู่หนึ่ง

เมื่อก่อนเขามักจะรังแกเป๋าฮวนเหรอ?

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงบางสิ่งอีกครั้ง ตอนนั้นเป๋าฮวน เรียกว่าเฉินฮวนฮวน ตอนที่เธอมาบ้านตระกูลเฟิงครั้งแรก เขาเคยทำเรื่องไม่ดีกับเธอไว้มากมาย

เขาทำให้เธอร้องไห้หลายครั้ง และยังทำให้ขี้เถ้าของคุณยายกระจายบนพื้น

“ฮวนฮวน ผมขอโทษ” เขาสำลักและดวงตาของเขาแดงก่ำ

เขาไม่คิดว่าพฤติกรรมที่ไม่ตั้งใจในตอนนั้นทำให้เป๋าฮวนฝังใจนานขนาดนี้ แต่ถึงยังไง เขาก็ผิด

“ทำไมจู่ๆถึงขอโทษล่ะ?” เป๋าฮวนเริ่มไม่เข้าใจ

เธอบอกรังแก คือ "แกล้ง” หรือว่าเฟิงหานชวนจะนึกถึงเรื่องที่เขาเคยทำไม่ดีกับเธอ?

“ฮวนฮวน ผมขอโทษจริงๆ ให้โอกาสผมแก้ตัวอีกครั้ง ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก” เฟิงหานชวนไม่สามารถกอดผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาได้ดังนั้นเขาจึงเอนศีรษะเข้าหาไหล่ของเธอ

เป๋าฮวนยืนขึ้น กางแขนออก กอดผู้ชาย แล้วดึงเขาเข้ามาในอ้อมแขน

คราวนี้ เธอเป็นคนดึงเฟิงหานชวนมากอด แทนที่จะเป็นเฟิงหานชวนดึงเธอ

“คุณเข้าใจผิดแล้ว ที่ฉันบอกว่ารังแก ไม่ใช่รังแกอย่างที่คุณคิด” เป๋าฮวนรู้สึกว่าเธอต้องอธิบายให้ชัดเจน พูดต่อว่า: “เริ่มแรกคุณทำกับฉันเกินไปมาก แต่ฉันเข้าใจ คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหน้าเงิน เลยยอมแต่งงานกับคนในตระกูลเฟิง เรื่องพวกนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจหรอก ไม่งั้นฉันคงไม่ตอบตกลงแต่งงานกับคุณหรอก...”

“ฮวนฮวน…” เมื่อฟังคำอธิบายของเธอ เฟิงหานชวนก็ตกตะลึงอีกครั้ง

เนื่องจากไม่ใช่การรังแกแบบนั้น ถ้างั้น...

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ

ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่น แต่ตอนนี้มือเล็กๆของเป๋าฮวน กำลังล้วงเข้าไปในชุดนอนของเขา

“ฮวนฮวน คุณกำลังจะทำอะไร?” เสียงของเขาเบาลง

เป๋าฮวนก้มลงมองผู้ชาย เธอยิ้มหน้าบาน พูดด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์ “อาหาน คุณรู้หรือยังว่ารังแกแบบไหน?”

“รู้ รู้แล้ว” เฟิงหานชวนหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย

เป๋าฮวนมองไปที่ผู้ชายตรงหน้า ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อ เธอรู้ว่าผู้ชายไม่ได้หน้าแดงเพราะเขินอาย แต่แดงเพราะเริ่มทนไม่ไหว

เธอรู้สึกภูมิใจในทันใด: "อาหาน กล้ามท้องของคุณดูดีจัง หุ่นดีมาก~"

“แค่คุณชอบก็พอ” ผู้ชายตอบเสียงแหบแห้ง