บทที่422 คุณดีที่สุดเลย~

เฟิงหานชวนเริ่มแข็งทื่อ และถึงกับสงสัยว่าหูฝาดไปเอง

“ฮวนฮวน เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะ?” เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ห๊ะ!” เป๋าฮวนผลักเขาออก เม้มปากแล้วพูดว่า: “คุณก็ได้ยินแล้ว ยังจงใจให้ฉันพูดอีกรอบเหรอ? คนเลว!”

เธอทิ้งคำพูดนี้ไว้ หันหลังกลับและเดินออกไป

เฟิงหานชวนตะลึงอยู่หลายวินาที จากนั้นก็หัวเราะอย่างตะลึงงัน แล้วรู้สึกตัวและตามหลังไปทันที

ขณะที่เป๋าฮวนนั่งลง เฟิงหานชวนก็เข้ามา ใบหน้าที่แดงนั่งลงข้างๆเธอ

เธอหันศีรษะและจ้องไปที่เขา ชายหนุ่มขดริมฝีปากและแกล้งยั่วอย่างจงใจ: "ฮวนฮวน คุณหิวไม่ใช่หรือ? ตอนเที่ยวทานมากหน่อย ทานให้อิ่มหน่อย"

“คุณเป๋า อาหารพอไหม? คุณต้องการสั่งอาหารเพิ่มไหม?” ได้ยินเฟิงหานชวนพูดว่าเป๋าฮวนหิว ฝังฟังถามเป๋าฮวนอย่างใส่ใจขึ้นทันที

ตอนนี้ในสายตาของเธอ เฟิงหานชวนไม่ใช่จุดสำคัญ เป๋าฮวนถึงจะเป็นจุดสำคัญของเธอ เธอต้องการผูกมิตรกับเป๋าฮวน

“ไม่ต้องแล้วคุณฝาง อาหารที่คุณสั่งไปเมื่อครู่มากแล้ว ไม่ต้องเพิ่มแล้ว” เป๋าฮวนเห็นฝังฟังสั่งอาหารด้วยตาของเธอเอง เธอกังวลจริงๆว่าโต๊ะจะไม่สามารถวางจานอาหารเหล่านั้นได้

ไม่นาน กับข้าวก็ขึ้นมาทีละจาน

เฟิงหานชวนรู้รสชาติอาหารของเป๋าฮวน จึงเป็นคนเริ่มคีบผักให้เธอ ราวกับจะป้อนอาหารให้เธอ และต้องการจะเลี้ยงเธอให้อิ่มหนำสำราญ

เป๋าฮวนมองดูเฟิงหานชวนคีบเนื้อให้เธอเต็มจาน เธอไม่ทันกินเลยด้วยซ้ำ เธอจ้องมองเขาขณะที่เคี้ยว

เมื่อเห็นทั้งสองคนท่าทางดูเหมือนงอนกัน ฝังฟังรู้สึกงงงวยจริงๆ และถามด้วยความสงสัย: "คุณเป๋า คุณชายสาม คุณสองคน......ทะเลาะกันหรือ?"

“เปล่า” ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน

“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณ...…” ฝังฟังกำลังสับสนอยู่ในขณะนี้