บทที่456 เรื่องใหญ่ของการคลอดบุตร

เฉียวหว่านอันรู้ว่าพวกอันเยว่ถามสถานการณ์ของเป๋าฮวนตลอด และพวกเธอต้องพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวไม่หยุด แต่เป๋าฮวนไม่เปิดเผยตัวตน เพียงแต่ตอนนี้......

เธอเปิดโทรศัพท์อ่านข่าวจึงรู้ว่าเป๋าฮวนได้เข้าร่วมงานเลี้ยงของรัฐ เธอรู้ตัวตนของเป๋าฮวนแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่แปลกใจ

“ตามที่รายงานในข่าว เธอเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเป๋า” เฉียวหว่านอันตอบอย่างสงบนิ่ง

อันเยว่ถอยหลังโดยตรง มีแต่ติงเซียงสายตาว่องไวและมือไวแล้วจับเธอไว้ ไม่เช่นนั้นอันเยว่ล้มลงกับพื้นแล้ว

คนสองคนที่กลัวมากที่สุดคืออันเยว่และฉินฟางฟาง อย่างไรก็ตาม พวกเธอรู้ว่าตัวเองล่วงเกินเป๋าฮวน รู้สึกตลอดว่าเป๋าฮวนเป็นซินเดอเรลล่าที่ยืมตำแหน่งมา แต่ไม่เคยคิดว่า......

ติงเซียงเป็นคนล่าสุดที่คืนสติ เธอรู้สึกสับสนในใจเล็กน้อย แต่ก็มีเรื่องตื่นเต้นดีใจด้วยเหมือนกัน เธอรู้ว่าเป๋าฮวนเป็นคนใจอ่อน ถ้าเธอมองย้อนกลับไป เป๋าฮวนน่าจะยอมรับเธอ

ในใจของติงเซียงก็ขัดขืนขึ้นทันที

เธอผลักอันเยว่และ พูดแปลกๆว่า: "เยว่เอ่อร์ เธอยืนดีๆ อย่าล้มลงอีก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันพยุงเธอไว้ทัน เธอจะหน้าแตกมากเลยนะ"

“ติงเซียง เธอ——” อันเยว่ชี้มาที่เธอ กลอกตาไปมาเพราะความโกรธ

“ฉัน? เยว่เอ่อร์ ถ้าไม่ใช่เธอและฟางฟางสนับสนุนให้ฉันราวีเป๋าฮวน พวกเราจะล่วงเกินเธอหรือ? ตอนนี้ดีแล้ว เธอมีสถานะและภูมิหลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เพียงแค่เธอพูดคำเดียว พวกเราทั้งสามคนจะตายโดยไม่มีที่ฝัง!” ติงเซียงเตือนอย่างดุดัน

อันเยว่ยกมือขึ้นตบหน้าติงเซียงอย่างแรง

เสียง "เพี๊ยะ" ดังก้องไปทั่วสตูดิโอ

สายตาของทุกคนแทบจะถูกดึงดูดมาโดยความเคลื่อนไหวของที่นี่

ก่อนหน้านี้ที่พวกเธอพูดคุยกันมีคนไม่มากที่ให้ความสนใจ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนี้เป็นการตบกัน ในสายตาของทุกคนเป็นการกระตุ้นการพิจารณานึกคิดในทันที

“อันเยว่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน!” ติงเซียงปิดหน้าอันร้อนระอุ ดวงตาของเธอแดงก่ำ

“มีสิทธิ์อะไรตบเธอ?” อันเยว่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ติงเซียง เธอคิดว่าเธอเป็นต้นหอมต้นไหน? เธอสามารถแสดงบทบาทนี้ได้ ไม่ใช่ฉันแนะนำให้เธอเหรอ? เธอคิดว่าเธอยังเป็นเพื่อนของเป๋าฮวนนอยู่หรืออีกเหรอ? เธอดูตาข้างไหนของเป๋าฮวนที่เต็มใจมองเธอ?"

ติงเซียงกัดฟันแน่นและจ้องไปที่อันเยว่อย่างกินเลือดกินเนื้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอกรีดตาใหญ่สองชั้นแบบยุโรป ดูแล้วเหมือนว่าลูกตาของเธอกำลังจะหลุดออกมา

“พอแล้ว พวกเธออย่าทะเลาะกันในกองถ่าย” เฉียวหว่านอันทนมองไม่ไหว เธอไม่ค่อยชอบบรรยากาศที่อึกทึกครึกโครมแบบนี้ และเตือนว่า: “เพียงแค่พวกเธอสงบเสงี่ยม ฮวนฮวนก็จะไม่ทำอะไรพวกเธอ"

พูดแล้วเธอก็หันหลังจากไป

แต่ทั้งสามคนยังคงยืนอยู่ในที่เดิม อันเยว่และ ติงเซียงจ้องมองกันและกันขณะที่ฉินฟางฟางตัวสั่นอยู่ข้างๆ

สุดท้ายผู้ช่วยก็พาอันเยว่ออกไป เหลือเพียงฉินฟางฟางและติงเซียงเท่านั้นที่ยังอยู่ที่เดิม

ฉินฟางฟางคืนสติกลับมาก่อน และคว้าแขนของ ติงเซียงแล้วลดเสียงลงถามว่า "เซียงเซียง เธอมั่นใจไหมว่าสามารถดึงเป๋าฮวนกลับมาได้"

“ฟางฟาง เธอหมายถึงอะไร?” ติงเซียงเหลือบมองเธอ

"ถ้าเธอสามารถเป็นเพื่อนกับเป๋าฮวนได้อีก อย่าลืม......พาฉันไปโดด้วยนะ!" ดวงตาของฉินฟางฟางเป็นประกายและแกว่งแขนของติงเซียง

“ฟางฟาง เธอคิดมากไปหรือเปล่า? ฮวนฮวนอาจยอมรับฉัน แต่เธอจะยอมรับเธอเหรอ?”

ติงเซียงหัวเราะเยาะ “อย่าลืมสิ่งที่เธอทำไว้กับเป๋าฮวนก่อนหน้านี้”

ความหวังในดวงตาของฉินฟางฟางสลายทันที เธอกัดฟันและหน้าซีด แต่เธอยังคงคล้องแขนของติงเซียงด้วยรอยยิ้มอันแรงกล้า และเดินเข้าใกล้เธอแล้วพูดว่า: “เซียงเซียง ถ้าเป๋าฮวนยอมรับเธอจริงๆ เธอช่วยฉันพูดคำพูดดีๆต่อหน้าเธอด้วยสิ ฉันจะขอโทษเธอเป็นอย่างดีๆแน่นอน”

“ได้ ถึงเวลานั้นฉันจะช่วยเธอ” ติงเซียงมองไปที่ท่าทางที่ประจบประแจงของฉินฟางฟาง ความไร้สาระของเธอก็เพิ่มขึ้นทันที

ปกติเธอกับฉินฟางฟางต้องประจบประแจงอันเยว่ อันเยว่อยู่ในมือพวกเธอ ส่วนฉินฟางฟาง กับเธออยู่ในระดับเดียวกัน แต่ก็รังแกเธอ ใช้งานเธออยู่เสมอ

ตอนนี้เมื่อเห็นฉินฟางฟางยอมเป็นเบี้ยล่างเข้าหาตัวเอง ติงเซียงก็เลยอารมณ์ดีอย่างยิ่ง เธอสัมผัสถึงความรู้สึกของการกลับตัวร้องเพลง

ถ้าเป๋าฮวนยอมรับเธออีกครั้ง ฉินฟางฟางจะกลายเป็นลูกน้องของเธอ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ติงเซียงก็อดหัวเราะไม่ได้

เมื่อฉินฟางฟางเห็นเธอยิ้มอย่างมีความสุข นึกว่าเธอมีความมั่นใจอย่างเต็มที่ที่จะกลับไปอยู่ข้างกายเป๋าฮวน กลายเป็นเพื่อนที่ดีของเป๋าฮวนอีกครั้ง ดังนั้นจึงยกยอปอปั้นติงเซียง

“เซียงเซียง พวกเราไม่มีการแสดงในตอนบ่าย ก็ไม่ต้องรออันเยว่ที่นี่แล้ว ฉันจะพาเธอไปกินหม้อไฟ ฉันเลี้ยงเอง!” ฉินฟางฟางพูดอย่างสุภาพ

“ดีสิ ไปกันเถอะ” ติงเซียงยกคางขึ้นและยืดอกจากไป

อันเยว่นั่งในรถของพี่เลี้ยงและมองดูผู้ช่วยเตรียมสลัดผัก แม้ว่าเธอจะหิวมาก แต่เธอก็ไม่มีความอยากอาหารเลย สีหน้าของเธอก็ดูไม่ได้เลย

ในเวลานี้ เธอเห็นฉินฟางฟางและติงเซียงกอดคอกันออกจากสถานที่แสดงด้วยรอยยิ้ม เธอยืนขึ้นด้วยความโกรธ เครื่องประดับผมบนศีรษะของเธอแตะหลังคารถ และเธอก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาฉินฟางฟาง ถามอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า: "ฟางฟาง เธอกับติงเซียงจะไปไหน? ไม่มาทานข้าวเหรอ?"

"เยว่เอ่อร์ ตอนบ่ายพวกเราไม่มีบทแสดง ฉันกับติวเซียงไปหาหม้อไฟทานแก้ตกใจ เธอไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา" แม้ว่าฉินฟางฟางพูดประจบสอพลอ แต่เธอไม่คิดที่จะประจบประแจงเธอเลย

พูดแล้วก่อนที่อันเยว่จะตอบ ฉินฟางฟางก็วางสายไป

อันเยว่โกรธจนจะเป็นบ้า โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วตะโกนขึ้นมา

……

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่งานเลี้ยงของรัฐแล้ว มีการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ

เป๋าฮวนได้รับ "เอกสารคำตอบ" ล่วงหน้า และเมื่อนักข่าวถามคำถาม เธอก็พูดอย่างสงบนิ่ง