บทที่457 สามคนตบตีกัน

เฟิงหานชวนสวมชุดที่เป็นทางการและเป๋าฮวน ก็ดึงเน็คไทของเขาออกโดยตรง

แม้แต่ปลดกระดุมเสื้อยังขี้เกียจ เธอใช้แรงดึงจนกระดุมหลุดออกไปเป็นแถว กระดุมอัญมณีสีดำละเอียดก็ตกลงบนพื้นทีละเม็ดทำให้เกิดเสียงขึ้น

“ฮวนฮวน เธอรีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?” เฟิงหานชวนมองความเขินอายของตัวเองและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“เวลาไม่เคยคอยใคร!” เป๋าฮวนยิ้มอย่างมีเสน่ห์ โอบคอของชายหนุ่มไว้ และยื่นริมฝีปากแดงให้

……

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

เป๋าฮวนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวและมาถึงที่เมืองเหิงซื่อ

บทบาทของกุยหลานที่เธอแสดงเริ่มเข้าสู่ตอนที่ต้องถ่ายทำ

ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องแต่งตัว สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เธอ เป๋าฮวนไม่ได้แปลกใจเพราะตัวตนตอนนี้ของเธอถูกเปิดเผยและทุกคนในประเทศก็ต้องรู้จักเธอแล้ว

สัปดาห์นี้เธอถูกค้นหามากที่สุด เพียงแค่ครั้งเดียวที่เธอออกไปซื้อของ ถูกนักข่าวรุมและแทบจะกลับบ้านไม่ได้

เธอเพียงแค่อยู่ที่บ้านหรือไปที่บริษัทกับเฟิงหานชวน ทั้งสองคนตัวติดกันเกือบทั้งวัน

“คุณเป๋า!!!” เจ้าหน้าที่อุทานขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

“คุณเป๋าคุณมาแล้ว รีบนั่งลง พวกเราจะช่วยคุณแต่งหน้า” นี่เป็นเสียงของช่างแต่งหน้า

เป๋าฮวนที่อยู่ภายใต้ความสนใจของทุกคน พยักหน้าและยิ้มแล้วนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ช่างแต่งกรุณาช่วยเธอแต่งหน้า

ช่างแต่งหน้าถามเรื่องซุบซิบข้างหูเป็นครั้งคราว เป๋าฮวนตอบบ้างไม่ตอบบ้าง

“ฮวนฮวน——”

ในขณะนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

ผ่านกระจกตรงหน้าของเธอ เป๋าฮวนเห็นติงเซียง และฉินฟางฟางเดินเข้ามา

“มีธุระอะไรเหรอ?” เธอถามอย่างเย็นชา

ใบหน้าที่เอาอกเอาใจของติงเซียงรีบพูดว่า: "ฮวนฮวน ในที่สุดเธอก็มา ฉันรอคอยเธอเป็นเวลานาน! ฉันดูฉากแสดงของเธอแล้วถ่ายแค่ช่วงบ่าย ตอนดึกเราไปทานหม้อไฟกันดีไหม?"

“ฉันเลี้ยงเองฉันเลี้ยงเอง! ฮวนฮวน เมื่อก่อนฉันทำไม่ดีกับเธอมาก เธอใจกว้างยกโทษให้ฉันนะ ฉันจะชดเชยให้คุณเอง” เฉินฟางฟางยิ้มอย่างสุภาพ

เมื่อเผชิญหน้ากับความเอาใจของสองคนนี้ เป๋าฮวนไม่อยากใส่ใจ เธอแค่อยากแสดงบทบาทให้ดี

“ไม่ต้องหรอก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันไม่ได้ติดใจอะไร” เป๋าฮวนขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจกับความขุ่นข้องหมองใจในอดีต

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้มีอะไรเลย

“จริงเหรอ? ฮวนฮวน ฉันรู้ว่าเธอจิตใจดีมาก ฉันเลี้ยงหม้อไฟแน่นอน เธอรอฉันแสดงให้เสร็จ” ฉินฟางฟางกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

ติงเซียงรีบเสริม: “ใช่ ฮวนฮวน ในเมื่อฟางฟางก็สำนึกผิดแล้ว เธอก็ให้โอกาสฟางฟางได้เลี้ยงเถอะ”

ในเวลานี้ จู่ๆฉินฟางฟางก็กรีดร้องขึ้นมา

“โอ๊ยๆๆๆ——”

เป๋าฮวนหันศีรษะมองไป เห็นเพียงอันเยว่เดินเข้ามาแล้วถือขวดน้ำแร่เปล่าในมือ น้ำข้างในถูกเทลงบนหัวของฉินฟางฟางทั้งหมด

ตอนนี้ฉินฟางฟางเหมือนไก่ในน้ำซุป อับอายถึงที่สุด

“อันเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ?” ฉินฟางฟางตะโกนใส่อันเยว่

"ฉินฟางฟาง เธอมันสารเลว!" อันเยว่จ้องเขม็งไปที่ฉินฟางฟาง

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ฉินฟางฟางกับติงเซียงเฉยเมยและเหินห่างกับเธอมาก เธอมีความแค้นมานานแล้ว ตอนนี้ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อแต่งหน้า เธอเห็นการเอาอกเอาใจต่างๆของฉินฟางฟางต่อเป๋าฮวน

อันเยว่ไม่สามารถกลืนความโกรธนี้ลงได้ จัดการกับฉินฟางฟางทันที

แม้ว่าเธอจะไม่สามารถทำอะไรเป๋าฮวนได้ แต่มากเกินพอที่จะจัดการกับฉินฟางฟาง เธอช่วยเหลือให้ฉินฟางฟางและติงเซียงได้รับบทสาวใช้ที่สำคัญสองคนข้างกาย

ส่วนตอนนี้ สองคนนี้ได้ทรยศเธอ!

“ฉันสารเลว? ฉันสารเลวยังไง? อันเยว่ เธอคิดว่าตอนนี้เธอเป็นใคร! เธอไม่สามารถเทียบแม้กระทั่งกับนิ้วโป้งของเป๋าฮวนได้!” ฉินฟางฟางอับอายขายหน้าจนดูถูกอันเยว่โดยไม่ลังเลและพูดแทงใจดำเธอ

ฉินฟางฟางรู้ว่าอัยเยว่อิจฉาเป๋าฮวน ดังนั้นเธอจึงจงใจพูดถึงเป๋าฮวนเพื่อทำให้อันเยว่ขายหน้า

เป๋าฮวนพูดไม่ออก พวกเธอทะเลาะกันก็ช่าง ทำไมต้องพาดพึงถึงเธอ?

“ฉินฟางฟาง นังสารเลว ถ้าไม่ใช่ฉันช่วยเหลือ เธอจะอยู่แสดงในเรื่องนี้ไหม? ตอนนี้เธอกลับ...… เธอกลับ...…” ใบหน้าของอันเยว่โกรธจนเปลี่ยนสี

พนักงานคนอื่นๆรวมตัวกันเข้ามาดูพวกเธอทะเลาะกัน แต่ไม่ได้คิดที่จะเกลี้ยกล่อม กลับพูดคุยกันเองส่วนตัว

ทีมงานมักขัดแย้งกันได้ง่าย และพวกเขาชอบดูความครึกครื้นที่สุด

“อันเยว่ เธอคิดว่าเธอมีกี่กรัมกี่กิโลหรือ? ฉันกับติงเซียงเพียงแค่แสดงเป็นสาวใช้สองคน เปลี่ยนเป็นใครก็เหมือนกัน เธอคิดว่าคำพูดเธอมีอำนาจมากเหรอ?” ฉินฟางฟางพูดอย่างเย็นชา

อันเยว่โกรธด้วยคำพูดแบบนี้อีกครั้ง ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าฉินฟางฟางอย่างแรง

“โอ๊ย——” ฉินฟางฟางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบนใบหน้า

เมื่อติงเซียงเห็นเหตุการณ์ จงใจคล้องแขนของ เป๋าฮวนและพูดว่า: "ฮวนฮวน เธอช่วยฟางฟางหน่อย เธอถูกอันเยว่รังแกแบบนี้เสมอ เราทั้งคู่ถูกอันเยว่รังแกมากพอแล้ว เมื่อก่อนที่ฉันเคยถามเกี่ยวกับตัวตนของเธอ ทำให้เธอไม่พอใจ เป็นเพราะอันเยว่ใช้เรื่องบทบาทมากดดันพวกเรา ให้ฉันถามเธอให้ชัดเจน!”

ติงเซียงโยนความผิดทั้งหมดไปที่ตัวอันเยว่

อันเยว่เห็นว่าติงเซียงรังแกถึงหัวเธอแล้ว ใบหน้าเธอเขียวปรี๊ด และพุ่งเข้ามาบีบคอติงเซียง

“ติงเซียง แกสองคนสารเลว ฉันเลี้ยงสุนัขจิ้งจอกไว้สองตัวจริงๆ ฉันจะบีบคอแกให้ตาย!!!”

ติงเซียงรีบตะโกนเรียกให้เป๋าฮวนช่วยเหลือ: “ฮวนฮวน ช่วยฉันด้วย——”

เธอรู้ว่าเป๋าฮวนเป็นคนใจอ่อน ตัวเองและฉินฟางฟางได้เป็นคนเริ่มที่จะร่วมทีมเป๋าฮวนแล้ว เป๋าฮวนต้องช่วยพวกเธออย่างแน่นอน

วินาทีถัดมา เป๋าฮวนลุกขึ้นจากเก้าอี้ แววตาของติงเซียงเต็มไปด้วยความหวัง

ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองจะได้รับการช่วยเหลือ เป๋าฮวนก็พูดอย่างเกียจคร้านว่า: “เรื่องของพวกเธอเอง ก็จัดการเองเถอะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

พูดแล้วเธอก็หันหลังเดินตรงไปยังทางเข้าห้องแต่งตัว พร้อมกับคว้าตัวหญิงสาวคนหนึ่งแล้วพูดว่า: “จบเรื่องข้างในนี้แล้ว มาบอกฉันทีนะ”

“ได้ค่ะคุณเป๋า” หญิงสาวเป็นพนักงานตัวเล็กพยักหน้าซ้ำๆ