บทที่85 คุณไม่จำเป็นต้องดีกับฉันขนาดนี้

ประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลง ในลิฟต์พื้นที่เล็กๆมีเพียงพวกเขาสองคน

“อาสาม เมื่อกี้ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ช่วยฉัน” เฉินฮวนฮวนเม้มปากและหันไปขอบคุณเฟิงหานชวน

เฟิงหานชวนก็หันกลับมา หันหน้าเข้าหาเฉินฮวนฮวน แค่เพียงยกริมฝีปากเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขาดูจริงจังมาก: "ผมควรขอบคุณคุณมากกว่า"

“หืม?” เฉินฮวนฮวนประหลาดใจ

“คุณทำดีมาก คนอย่างสองคนเมื่อกี้สมควรได้รับโทษ” เฟิงหานชวนยังคงมีน้ำเสียงจริงจัง

เฉินฮวนฮวนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตอบ: “อืมใช่”

เธอคิดว่าเฟิงหานชวนเป็นคนประเภทที่ไม่สนใจโลก ตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอ เขามักจะทำตัวเย็นชาไม่แยแส

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เฟิงหานชวนพูดออกมาเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าเธอจะมองเขาผิดไป

“อืม ถ้าต่อไปมีเรื่องแบบนี้อีก มาหาผมเดี๋ยวผมจัดการให้” เฟิงหานชวนพูดเบาๆ โดยหันไปทางประตูลิฟต์

เฉินฮวนฮวนมองไปที่ข้างหน้าเขาด้วยความงุนงง

ถ้าต่อไปมีเรื่องแบบนี้อีก ให้ไปหาเขา?

เฟิงหานชวนดูเฉยเมย แต่จริงๆแล้วเขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะเขารู้ว่าเฉินฮวนฮวนกำลังจ้องมองเขา ดังนั้นเขาจึงต้องรักษาภาพลักษณ์ที่หล่อเหลานั้นไว้

แต่ทว่า เมื่อนึกถึงเฉินฮวนฮวน การริเริ่มก่อนคงเขินอาย เพราะงั้นเขาไม่ควรที่จะเย็นชาแบบนี้ต่อไป?

เฟิงหานชวนขมวดคิ้ว ร่องรอยขุ่นมัวปรากฏบนใบหน้าของเขา จากนั้นเขาก็หันศีรษะและกำลังจะพูด

“ติ๊งต๊อง” เสียงประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออก

เมื่อกี้เฉินฮวนฮวนไม่ได้สังเกต ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกก็อยู่ที่ลานจอดรถใต้ดิน

เธอยังไม่ได้ซื้อเสื้อผ้า เฟิงหานชวนจะพาเธอออกไปแล้วงั้นเหรอ?

ช่างมันเถอะ ออกไปก็ออก เธอเดินช้อปปิ้งคนเดียวก็ไม่สนุก พรุ่งนี้ค่อยชวนเฉินนานามาเป็นเพื่อน

จริงๆแล้วในเวลานี้ เธอสามารถโทรหาหลิ่วเยว่เอ่อร์ได้ แต่หลิ่วเยว่เอ่อร์ทำเรื่องวุ่นวายพวกนั้นจึงถูกกักขังไว้ครึ่งเดือน

อีกอย่าง ตอนเธอไปเยี่ยมที่เรือนจำ ทั้งสองก็มีการทะเลาะวิวาทกัน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฉินฮวนฮวนก็ถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” เฟิงหานชวนและเฉินฮวนฮวนต่างก้าวออกจากลิฟต์ แต่ผู้หญิงคนนั้นเดินตามเขาไปและถอนหายใจ ดังนั้นเขาจึงหยุดและหันไปถามเธอ

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร” เฉินฮวนฮวนส่ายหัวและพูดว่า: “อาสาม คุณกำลังจะกลับบ้านใช่ไหม?”

ถ้าเฟิงหานชวนกำลังจะกลับ เธอจะขอติดรถไปด้วย แต่ถ้าเฟิงหานชวนจะไปที่อื่น เธอจะนั่งแท็กซี่กลับ

เฟิงหานชวนจ้องไปที่ดวงตาของเฉินฮวนฮวนและก้าวไปข้างหน้าเธอ

เฉินฮวนฮวนไม่ทันตั้งตัว เธอกับเฟิงหานชวนใกล้กันมาก ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทันทีที่ก้าวขาก็มีมือมากอดเอวเธอไว้

“อาสาม คุณ...” เฉินฮวนฮวนลืมตากว้าง

เฟิงหานชวนคิดจะทำอะไร?

“บอกผมมา ถอนหายใจทำไม” เขาอยากรู้เหตุผลที่เธอถอนหายใจ

“ไม่มีอะไรจริงๆ” เฉินฮวนฮวนส่ายหัวอีกครั้ง เรื่องของเธอกับหลิ่วเยว่เอ่อร์ มันไม่จำเป็นต้องบอกเฟิงหานชวน

ยังไงเฟิงหานชวนก็ไม่รู้จักหลิ่วเยว่เอ่อร์ และเรื่องอื้อฉาวที่หลิ่วเยว่เอ่อร์ทำ เธอก็ไม่อยากพูดถึง

การปฏิเสธของเฉินฮวนฮวน ทำให้ใบหน้าของเฟิงหานชวนบูดบึ้ง

ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ไว้ใจเขาขนาดนั้น มีอะไรในใจก็ไม่บอกเขา ซึ่งทำให้เขาอารมณ์เสียมาก

“ถ้าอาเหยี่ยนเป็นคนถาม คุณจะบอกไหม?” น้ำเสียงของเฟิงหานชวนเย็นลง