ตอนที่ 103 ผมไปหาบำบัดรักษาด้านบุรุษเวช

“ฉัน..... ฉันไม่มีวันรังเกียจคุณ! คุณ.......คุณช่วยทำตัวปกติสักหน่อยได้ไหม!”

เฉินฮวนฮวนตกใจแทบหัวใจวายตาย เพราะเฟิงหานชวนยื่นหน้าเข้ามาในซอกคอของเธอแทบจะไม่ทันตั้งตัว

“ผมไม่เชื่อ คุณรังเกียจผม” เฟิงหานชวนกระตุกมุมปากเงียบ ๆ ริมฝีปากบางซุกไซ้ไปตามลำคอของเธอ จากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาบนปลายคาง ก่อนจะยื่นหน้ามาตรงหน้าของเธอ

ปลายจมูกแตะปลายจมูก ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันแค่ครึ่งเซนติเมตรเท่านั้น ดวงตาทั้งสี่ประสานกันและกัน บรรยากาศภายในห้องเหมือนจะเงียบสงัดลงทันตา

เฉินฮวนฮวนไม่กล้าจะหายใจ เธอรู้สึกสมองว่างเปล่า ลืมสิ้นแม้แต่จะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการนี้ อีกทั้งเฟิงหานชวนก็ไม่เคยทำเรื่องที่เกินเลยกับเธอด้วย

เพียงแต่ ริมฝีปากของผู้ชายขยับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากพูด

เธอไม่ได้รังเกียจเขาเพราะเขาเป็นลูกนอกสมรสจริง ๆ

เฉินฮวนฮวนเม้มริมฝีปากไว้ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อยอยู่ในขอบเขตที่จำกัด เพื่อแสดงคำตอบของตัวเอง

“ถ้าไม่ใช่เพราะรังเกียจ แล้วทำไมคุณถึงถามคำถามนี้กับผม หือ?” เฟิงหานชวนยังคงแสดงอากัปกิริยาเมื่อสักครู่ ด้วยการจูบคุกคามและเค้นถาม

ลมหายใจของเขาพ่นใส่แทบจะทั่วใบหน้าและในจมูกของเธอ อีกทั้งเธอยังได้กลิ่นมินต์จาง ๆ อีกด้วย ทำให้รู้สึกสบาย

เฟิงหานชวนเคยบอกว่าเขาเป็นโรคกลัวเชื้อโรค เฉินฮวนฮวนสัมผัสได้ เขาเป็นผู้ชายที่สะอาดมาก

เธออยากจะตอบกลับ แต่ก็ไม่กล้าพูด ยังคงเม้มปาก เลื่อนศีรษะออกไปด้านข้างเล็กน้อย ถ้าขยับแบบนี้ ริมฝีปากของเธอและริมฝีปากของเฟิงหานชวนก็ประกบกันแล้วนะสิ

“ฉัน.....ฉันแค่สงสัย ไม่ได้รังเกียจ ก็คุณบอกให้ทำความเข้าใจ ฉันก็เลยถามคำถาม” เฉินฮวนฮวนไม่กล้าอ้าปากมากนัก ได้แต่ขยับปากในพื้นที่ที่จำกัด พูดเสียงเบา ๆ

เธอจำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้ ที่เธอถามเฟิงหานชวนไม่ใช่เพราะอยากถามอะไรนะ เพียงแค่สงสัยเฉย ๆ เท่านั้น และไม่ได้มีเจตนาอื่นด้วย

“ในเมื่อคุณไม่ได้รังเกียจผม งั้นก็พิสูจน์ให้ผมดูสิ” เฟิงหานชวนอยากจะแกล้งสาวน้อยคนนี้ คงจะสนุกไม่น้อย

ดูท่าทางจะมีความสุขมากด้วย น่ารักเกินไปแล้ว

“พิ พิสูจน์?” เฉินฮวนฮวนแปลกใจ จึงถามอีกว่า : “พิสูจน์ยังไง?”

“จูบผม หรือไม่ก็ช่วยผมเรื่องหนึ่ง” เฟิงหานชวนพูดอย่างไม่อาย

เฉินฮวนฮวน : “.........”

ความรู้สึกเมื่อสักครู่ที่เฟิงหานชวนพูดมากขนาดนั้น แถมยังใส่ร้ายเธอว่ารังเกียจเขาอีก เพียงเพื่อจะเล่นลูกไม้เจ้าเล่ห์นี้งั้นเหรอ?

“คุณถอยออกไปเลย!” เธอขมวดคิ้ว และพูดด้วยความไม่พอใจ

“ได้ คุณให้ถอยผมก็ถอย ผมจะถอย” เฟิงหานชวนปล่อยตัวเธอ ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายอยู่ข้างกายของเธอต่อไป

เฉินฮวนฮวนหันไปมองเขา ไม่รู้ว่าทำไม เธอพบว่าใบหน้าของเฟิงหานชวนนั้นดูจะเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ

หรือว่าเขาจะรู้สึกว่าเธอรังเกียจเขาจริง ๆ ?

“เฮ้ เฟิงหานชวน” เธอเรียกเขา และอธิบายอีกครั้งว่า : “ฉันไม่ได้รังเกียจคุณจริง ๆนะ คุณก็รู้จักแฟนคนเก่าของฉันเยี่ยจิ่งเฉินนี่ คุณเคยเจอเขาในร้านชานมแล้ว เขาเองก็เป็นลูกนอกสมรสของตระกูลเยี่ยเหมือนกัน ถ้าฉันรังเกียจลูกนอกสมรสจริง ๆ เมื่อก่อนฉันก็คงจะไม่คบกับเขาหรอก และไม่มีทางมีรักครั้งแรกกับลูกนอกสมรสด้วย”

“ดังนั้น ฉันไม่ได้รังเกียจคุณจริง ๆ นะ และไม่ได้เลือกปฏิบัติกับคุณด้วย” เฉิวนฮวนฮวนอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง เธอกลัวว่าจะทำร้ายจิตใจของเฟิงหานชวนจริง ๆ

ถึงอย่างไร ถ้าเป็นคนที่จิตใจไม่เข้มแข็ง หรือเป็นเพราะฉายาอย่าง “ลูกนอกสมรส” แบบนี้ คงจะไร้เรี่ยวแรงไปเลย

“เฉินฮวนฮวน ผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม” สายตาของเฟิงหานชวนเหม่อมองไปบนเพดานห้อง แต่เขาพูดประโยคนี้กับเฉินฮวนฮวนที่อยู่ข้างกาย

เฉินฮวนฮวนเกิดความสงสัย จึงรีบถามว่า : “ทำไมจะไม่ยุติธรรมล่ะ?”

“คุณก็เคยมีแฟนมาก่อน เคยมีรักครั้งแรก แต่ประสบการณ์เรื่องความรักของผมนั้นว่างเปล่า คุณจะชดเชยให้ผมยังไง?” เฟิงหานชวนไม่ได้หันหน้าไป แต่กลับใช้สายตาเหล่มองไปยังเฉินฮวนฮวนที่อยู่ข้าง ๆ