บทที่ 10 เพิ่มความสนุกสนานในเทศกาลไหว้พระจันทร์

"ฮูหยินเฒ่ามู่หรง อ๋องเยี่ยนให้คนส่งสินสอดมา นี่เป็นรายการ ขอให้ฮูหยินเฒ่ามู่หรงและท่านป้าหลิวดูด้วยเจ้าค่ะ!"

มู่หรงจิ่นกำลังจิบชา เพราะว่าคำพูดของสาวใช้จนเกือบจะสำลัก พูดถึงคนคนนั้น คนคนนั้นก็มาถึง!

"เอาขึ้นมาเถอะ!"

ตามหลักเหตุผลแล้ว ตอนนี้จวนมู่หรง หลิวเหม่ยน่าเป็นคนดูแลหลัก ควรที่จะให้หลิวเหม่ยน่าเป็นคนดูถึงจะถูก ทว่าวันนี้ฮูหยินเฒ่ามู่หรงอยู่พอดี และของที่อ๋องเยี่ยนเอามาก็ชักช้าไม่ได้ ดังนั้นฮูหยินเฒ่ามู่หรงจึงเป็นคนดูเอง

คนอื่นก็ไม่ได้เอ่ยพูด มู่หรงจิ่นก็ยิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนจิบชาต่อ

แค่มู่หรงเหยาใกล้จะควบคุมไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะหลิวเหม่ยน่าที่รั้งนางไว้ข้างๆ คิดว่านางคงอยู่ไม่นิ่งไปตั้งนานแล้ว

วันนี้งานเลี้ยงหงเหมิน น่าจะเล่นงานมู่หรงจิ่นถึงจะถูก แต่มู่หรงจิ่นกลับจิบชาอย่างสบายใจ กลับเป็นมู่หรงเหยาเอง

ก่อนอื่นได้ยินฮูหยินเฒ่ามู่หรงบอกให้ตัวเองออกเรือนให้กับองค์ไท่จื่อ จากนั้นก็ให้มู่หรงซินแต่งงานเป็นพระชายารองของอ๋องเยี่ยน ตอนนี้อ๋องเยี่ยนกลับส่งสินสอดมา?

นี่ไม่ใช่หมายความอ๋องเยี่ยนได้ยอมรับยัยอัปลักษณ์มู่หรงจิ่นแล้ว คุณหนูใหญ่สวะนี้คือพระชายาเยี่ยนแล้วหรือ? ความเครียดนี้นางจะกลืนกินเข้าไปได้อย่างไร?

มู่หรงเหยาอัดอั้นจนขอบตาแดง นางมองหลิวเหม่ยน่า ทำท่าทางน่าสงสารมาก

หลิวเหม่ยน่าใส่หัวเบาๆ แม้ว่านางรู้ว่าวันนี้เกิดการจู่โจมมู่หรงเหยาไม่น้อย แต่ตอนนี้นางก็ไม่สามารถทำให้เกิดสถานการณ์ยุ่งเหยิงได้!

มู่หรงเหยาเห็นแววตาที่โหดเหี้ยมของหลิวเหม่ยน่า ก็รู้ว่าหลิวเหม่ยน่าต้องเอาคืนแทนตัวเองแน่นอน!

อีกครั้ง ตอนนี้นางไม่สามารถอาการกำเริบต่อหน้าฮูหยินเฒ่ามู่หรง มิเช่นนั้นภาพลักษณ์ที่มีความรู้และมีมารยาทที่สร้างมาสิบห้าปีนี้ต้องพังทลายแน่ ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในสถานการณ์ที่มีอานซิ่วอิ๋งและมู่หรงซิน

"ท่านป้าหลิว ที่เขียนไว้บนรายการส่งไปให้คุณหนูใหญ่ในเรือนจิ่นยู่ ที่เหลือก็จัดการตามปกติ ที่ควรส่งก็ส่ง ควรเก็บเข้าไปในคลังก็เก็บ"

ฮูหยินเฒ่ามู่หรงอ่านเสร็จก็ให้คนเอารายการส่งไปที่ในมือของท่านป้าหลิว

"เจ้าค่ะ!"

ท่านป้าหลิวรับรายการไว้ แล้วรีบเก็บมันไว้ กลัวว่าจะไปกระตุ้นมู่หรงเหยา

"หยา! อ๋องเยี่ยนช่างมีใจจริงๆ ฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานงานสมรส ก็ส่งสินสอดให้จิ่นเอ๋อร์แล้ว ช่างดีจิ่นเอ๋อร์จริงๆ !"

อานซิ่วอิ๋งไม่ได้พลาดสีหน้าที่หลิวเหม่ยน่าแสดงออกมาเมื่อครู่นี้ อีกอย่างทั้งๆ ที่รู้ว่ามู่หรงเหยาโปรดปรานอ๋องเยี่ยน ก็ยังตั้งใจพูดเช่นนี้ เพื่อพูดให้พวกนางได้ฟังอย่างชัดเจน

อานซิ่วอิ๋งไม่ชอบผู้ดูแลจวนมู่หรง แล้วยังมีมู่หรงเหยา จริงๆ เป็นบุตรีอนุภรรยาคนหนึ่ง ถูกฮองเฮาชื่นชมคำเดียว บอกว่านางเป็น "ยอดหญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งต้าเซียว" พวกนางให้ความสำคัญตัวเองไปจริงๆ !

นางที่เป็นแค่บุตรีอนุภรรยาคนหนึ่งสามารถเป็นไท่จื่อเฟย ก็ถือว่าเชิดชูนางแล้ว กลับยังอยากขัดขวางไม่ให้มู่หรงซินแต่งงานกับอ๋องเยี่ยน? เรื่องปาจื่อของไท่จื่อเฟยยังไม่ได้พูดถึงเลย!

"นี่ล้วนเป็นธรรมเนียมประเพณี ราชวงศ์ให้ความสำคัญกับพวกนี้มากที่สุด!"

แม้ฮูหยินเฒ่ามู่หรงพูดเช่นนี้ แต่ได้ยินคำพูดนี้ของอานซิ่วอิ๋ง ใบหน้าก็เคล้าด้วยความได้ใจ

มู่หรงจิ่นฟังพวกเขาเล่นละครมาโดยตลอด ดื่มชาขอตัวเอง จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงแสงอันเยือกเย็น

พอเงยหน้าขึ้น นึกไม่ถึงว่าจะเป็นมู่หรงเหยา มู่หรงเหยาก็ช่างเถอะ นางเกลียดชังตัวเองก็ไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว แค่ว่าสายตาของมู่หรงซินเองก็เหมือนจะไม่ประสงค์ดี!

อ๋องเยี่ยนช่างอัปโชคจริงๆ ! ไม่มีอะไรแล้วจะส่งสินสอดมาทำไม นี่ไม่ใช่สร้างปัญหาให้นางอีกหรือ? นี่นางยังไม่ได้ออกเรือนไปเลยก็เริ่มมีเมียน้อยสองสามคนเล่นงานนางแล้วหรือ?

"เอาเถอะ เวลาก็สายแล้ว ทุกคนไปที่ห้องอาหารเถอะ!"

ฮูหยินเฒ่ามู่หรงลุกขึ้นก่อน แล้วสาวใช้ก็พยุงเดินออกจากเรือนไม้จันทน์ คนอื่นๆ ก็เดินตามไป

ณ ห้องอาหาร

มู่หรงเซิ่งและมู่หรงผิงมาถึงตั้งนานแล้ว มู่หรงเซิ่งยืนอยู่ข้างมู่หรงหมิน ส่วนข้างมู่หรงผิงก็มีชายหนุ่มราวๆ สิบหกสิบเจ็ดปีคนหนึ่งยืนอยู่ หน้าตาคล้ายคลึงมู่หรงผิง น่าจะเป็นบุตรชายของเขา

มู่หรงจิ่นคำนับให้มู่หรงเซิ่งเสร็จ แล้วก็คำนับให้มู่หรงผิง

"นี่เป็นพี่ชิงของเจ้า!"

อานซิ่วอิ๋งรีบแนะนำบุตรชายของตัวให้กับมู่หรงจิ่น

มู่หรงจิ่นมองชายหนุ่มที่สูงกว่าตัวเองหนึ่งหัวตรงหน้า สวมใส่ชุดสีเขียวแกมน้ำเงิน ผมใช้ผ้าไหม้เกล้าเอาไว้ ดูเหมือนเป็นผู้มีการศึกษา

มู่หรงจิ่นก้มหน้าเรียกพี่ชายชิงเสียงเบา รอให้พวกเขาตอบกลับ ถึงจะแยกย้ายกันนั่งลง

เพราะเป็นงานเลี้ยงครอบครัว ดังนั้นจึงไม่ได้ให้ความสำคัญของการรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิง ฮูหยินเฒ่ามู่หรง มู่หรงเซิ่ง มู่หรงจิ่น มู่หรงเหยา มู่หรงหมินและมู่หรงผิง ทั้งครอบครัวนั่งโต๊ะเดียวกัน

หลิวเหม่ยน่าแม้จะเป็นผู้ดูแลจวน กลับเป็นแค่อนุภรรยา จึงไม่อาจนั่งกับพวกเขาได้ เลยไปนั่งกับอนุภรรยาคนอื่น

หลังจากผ่านงานเลี้ยงค่ำคืน ฟ้าก็มืดมัวลง คนกลุ่มหนึ่งก็ย้ายไปอยู่ในสวนดอกไม้หลังจวนมู่หรง

สวนดอกไม้นี้ มู่หรงจิ่นไปครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ

ทิศเหนือของสวนดอกไม้มีศาลาแห่งหนึ่ง ด้านหน้าศาลาคือทะเลสาบ ด้านในปลูกดอกบัวไว้ เวลานี้ผ่านการผลิบานแล้ว จึงมีเพียงใบไม้สีเขียวลอยเหนือผิวน้ำ

ทิศตะวันออกมีสุ่มดอกไม้ขนาดใหญ่ ด้านบนเป็นเบญจมาศหนู เวลานี้กำลังเบ่งบาน ส่วนทิศตะวันตกเป็นภูเขาลำลอง มีน้ำไหลรินออกจากภูเขาจำลอง ก็เป็นความน่าสนใจอีกอย่างหนึ่ง

"วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ ทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องเคร่งกฏใดๆ ชมจันทร์กินขนมไหว้พระจันทร์เถอะ!" มู่หรงเซิ่งพูดออกมา คนอื่นๆ ก็ต้องนั่งลง บ่าวก็รีบเอาขนมหลากหลายชนิดวางบนโต๊ะ

"ไหนๆ ก็ชมจันทร์แล้ว ก็ต้องไม่ขาดเสียงดนตรีของเหยาเอ๋อร์สิ! ไม่รู้ว่าช่วงนี้เหยาเอ๋อร์ได้ฝึกเล่นบทเพลงใหม่อะไรหรือไม่?"

มู่หรงผิงถามมู่หรงเหยาด้วยความรื่นเริง เขาหลงใหลในบทเพลงและเชี่ยวชาญเป็นพิเศษ

"เป็นเช่นนั้น ทุกปีการเล่นเพลงของเหยาเอ๋อร์ ถึงจะเป็นสิ่งสำคัญของเทศกาลไหว้พระจันทร์!"

มู่หรงเซ่งรู้สึกภาคภูมิใจกับบุตรีคนนี้ของตัวเองที่ช่ำชองศิลปะภูมิปัญญาทั้งสี่คนนี้อย่างมาก