ตอนที่ 32
บทที่ 32 สภาพโดยสังเขป หรงกั๋วกง
October 22, 2026
วันที่ 6 เดือน 9 วันเกิดองค์หญิงใหญ่ผิงหยาง
ตามประเพณีของครอบครัวขุนนางแคว้นต้าเซียว ท่านแม่ควรจะพาคุณหนูในจวนไปร่วมงานเลี้ยง
แต่จวนมู่หรงในตอนนี้ท่านป้าเป็นคนคุม เดิมทีมู่หรงจิ่นในฐานะลูกสาวทางสายเลือด อายุเกินหญิงที่ต้องปักปิ่นแล้ว และสามารถไปร่วมงานเลี้ยงคนเดียวได้
มู่หรงจิ่นในสายตาของปุถุชนเป็น “คนไร้ประโยชน์” ตระกูลมู่หรงไม่มีทางให้นางพามู่หรงเหยาและมู่หรงซินไปงานเลี้ยงเด็ดขาด
เพราะฉะนั้นฮูหยินเฒ่ามู่หรงจึงทำได้เพียงออกหน้าเอง พาหลานสาวและหลานสาวของพี่ชายไปร่วมงานเลี้ยง
ช่วงเย็นรถม้าสองคันจอดอยู่ที่หน้าจวนมู่หรง
รถม้าคันหนึ่งที่อยู่ข้างหน้า ที่นั่งยาวราว ๆ 5 เมตร กว้างสองเมตร เกี้ยวรถรูปสี่เหลี่ยม ผ้าไหมสีเขียวมรกตทั้งคัน ทั้งสี่มุมประดับแขวนด้วยพู่ระย้า บนมุมทางซ้ายยังแขวนป้ายไม้ของจวนมู่หรง นี่เป็นสัญลักษณ์ของจวนมู่หรง
และข้างหลังรถม้าสีเขียวมรกต เป็นรถม้าสีลูกท้อคันหนึ่ง รูปแบบไม่มีความแตกต่างจากรถม้าสีเขียวมรกตข้างหน้า เพียงแค่ขนาดเล็กกว่ามาก
ในตอนนี้ มีคนจำนวนไม่น้อยยืนอยู่ที่หน้าประตูจวนมู่หรง ประการแรกคืออยากจะเห็นใบหน้าที่สวยงามของมู่หรงเหยาที่เป็น “ยอดหญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งต้าเซียว” ประการที่สองอยากจะเห็น “คุณหนูไร้ค่า”คนนั้นว่าจะหน้าตาขี้เหร่แปลกประหลาดตามที่เล่ากันหรือไม่
ในตอนที่ชาวบ้านกำลังพูดกันอยู่นั่นเอง มู่หรงเซิ่งก็ปรากฏอยูที่ประตูใหญ่ของจวนมู่หรง เดินไปยังม้าพันธุ์ดีข้างโจวเฉวียน ถีบตัวเองขึ้นบนหลังม้า รอสมาชิกหญิงในครอบครัวขึ้นรถม้า จากนั้นก็ไปงานเลี้ยงด้วยกัน
ชาวบ้านหยุดวิจารณ์ลง ยืดคอยาวมองไปยังสมาชิกหญิงในครอบครัวข้างหลังของมู่หรงเซิ่ง กลัวอย่างมากว่าจะผลาดหัวข้อการสนทนาอะไรไป
“คนไหนคือ ‘ยอดหญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งต้าเซียว’ ล่ะ ?”
“คลุมผ้าคลุมหน้ากันหมดเลย มองไม่ออก !”
“คนที่ใส่เสื้อกันหนาวกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลสาบคนนั้นหรือ ?”
“คุณหนูคนที่ใส่เสื้อกันหนาวสีฟ้าน้ำทะเลสาบแต่งตัวเรียบแต่ดูงาม เป็นต้นแบบของหญิงผู้มีความรู้ความสามารถจริง ๆ”
“ดูว่าฮูหยินเฒ่ามู่หรงนั่งรถกับใครก็รู้แล้ว !”
“ใช่แล้ว ๆ ...”
แต่สาวน้อยทั้งสามคนที่ตามหลังฮูหยินเฒ่ามู่หรงในตอนนี้ไม่รู้เลยว่า ตนเองถูกคนวิจารณ์อยู่
“เหยาเอ๋อร์นั่งรถม้าคันเดียวกับข้า จิ่นเอ๋อร์กับซินเอ๋อร์ไปนั่งคันเดียวกันก็แล้วกัน !”
ฮูหยินเฒ่ามู่หรงออกปากพูดแล้ว สาวน้อยทั้งสามก็ต่างขานรับ
มู่หรงจิ่นมองเห็นความลำพองใจในสายตาของมู่หรงเหยา ก็ไม่ได้นึกใส่ใจอะไร กลับหลังเดินไปยังรถม้าสีลูกท้อ เสี่ยวหลิงช่วยประคองมู่หรงจิ่นขึ้นรถม้า
“เฮ้อ ! เจ้าทายผิดแล้ว ดู แม่นางคนที่ใส่เสื้อกันหนาวกระโปรงสีชมพูเป็นคุณหนูรองของจวนมู่หรงต่างหาก !”
“เป็น‘ยอดหญิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งต้าเซียว’จริง ๆ ข้าวของเครื่องใช่เทียบกับคุณหนูอีกสองคนแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับดิน !”
“เช่นนั้นแม่นางคนที่สวมเสื้อสีฟ้าน้ำทะเลสาบเมื่อครู่ก็คือ‘คุณหนูไร้ค่า’คนนั้นหรือ ?”
“ดูท่าทางของนางท่วงท่ายื้อย่างกรีดกรายต่างก็แสดงให้ทุกคนเห็นถึงบุคลิกอันน่านับถือ ไม่เหมือนกับในข่าวลือที่ขี้ขลาดอ่อนแอนี่ ?”
“ก็แค่ก็เพียงครู่เดียว จะมองอะไรออกกันเล่า ?”
“แต่คุณหนูรองมีความสามารถ ดวงตาหงส์คู่นั้น ช่างดึงดูดคน !”
“เฮ้อ คุณหนูครอบครัวขุนนาง เดินยักย้ายส่ายสะโพก ใส่เงินประดับทอง หากไม่รู้คงนึกว่าเป็นอันดับต้นของซ่องนางโลมที่ไหนสักแห่ง !”
ในรถม้าสีลูกท้อ
“พี่หญิงจิ่น เจ้ายังกังวลใจเรื่องของขวัญอยู่หรือ ? อย่ากังวลไปเลย ! พี่หญิงเหยาจะเอาถุงหอมส่งไปพร้อมกันในนามของเจ้า !”
มู่หรงซินมองดูท่าทางงุนงงของมู่หรงจิ่นที่นั่งอยู่ จึงได้เอ่ยปาก