บทที่ 35 ผลักให้ล้ม เปลี่ยนเสื้อผ้า

“ที่เจ้าพูดก็ไม่ได้ไร้เหตุผล แต่เล็กผู้พี่เหยียนก็รักทะนุถนอมข้า หลังจากแต่งงานจะถูกเจ้าครอบงำได้อย่างไรกัน !”

หรงหลิงเมื่อได้ฟังคำของมู่หรงจิ่น ก็พยักหน้า ทันใดนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใส และหันกลับไปมองกระต่ายทันที

แต่มู่หรงเหยาและหลี่จิ่นซิ่วไม่ได้ถูกตบตาได้ง่าย ๆ พวกนางเห็นว่าหรงหลิงจวิ้นจู่ถูกมู่หรงจิ่นหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำ ก็โกรธจนบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ

“พี่หญิงใหญ่ เจ้าไม่มาดูกระต่ายที่ท่านอ๋องเยี่ยนส่งให้กับหรงหลิงจวิ้นจู่หรือ ?”

มู่หรงเหยาขยิบตาให้กับหลี่จิ่นซิ่ว จากนั้นก็เอ่ยปากถามมู่หรงจิ่น

“ใช่แล้ว เจ้าเองก็มาดูด้วย น่ารักนะ !”

หรงหลิงเองก็ได้ยินคำของมู่หรงเหยา จึงได้กวักมือเรียกมู่หรงจิ่นให้มาดูกระต่าย

มู่หรงจิ่นเหลือบมองหลี่จิ่นซิ่ว จากนั้นก็เดินไป

เดิมทีหลี่จิ่นซิ่วจ้องมองมู่หรงจิ่นอย่างโหดเหี้ยมมาตลอด คิดไม่ถึงว่านางจะสบตากับตนเอง สายตาเย็นชา และมืดมิด ทำให้รู้สึกสันหลังเย็นวาบ

มู่หรงจิ่นมองดูกระต่ายสี่ตัวที่ถูกเลี้ยงไว้ในคอก อยู่เป็นกลุ่มขาว ๆ แทะแครอทอย่างไม่ยี่หระ ดูไปแล้วจะไม่ได้สนใจ “อิสระ” ของตนเองแม้แต่น้อย

มู่หรงจิ่นถอดถอนใจกับตัวเอง ตอนนี้คิดได้ว่าในตอนที่ถูกขังอยู่เรือนจิ่นยู่ ก็เหมือนกับกระต่ายสี่ตัวนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าที่เท้าซ้ายมีแรงที่อยากจะสะดุดตัวนางให้ล้ม

มู่หรงจิ่นนั่งยอง ๆ โดยจิตใต้สำนึก อยากจะใช้เท้าขวาล้อมไปข้างหลังแรงของเท้าซ้ายคนนั้นที่ขัดขาของตนเอง แต่เมื่อยืดเท้าออกไป ก็พบว่าในตอนนี้ตนเองไม่สามารถทำได้ จะเผยพิรุธ ทำได้เพียงแกล้งล้มไปข้าง ๆ

“ตายแล้ว ! พี่หญิงใหญ่เป็นอะไร ? เหตุใดไม่ระวังเช่นนี้ ? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?”

มู่หรงเหยาในตอนนี้หันหลังให้หรงหลิง มองต่ำจ้องมองมู่หรงจิ่น ในน้ำเสียงร้อนรนอย่างมาก แต่ใบหน้าที่หันมายังมู่หรงจิ่นกลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“เป็นอะไร ? ยังไม่รีบประคองคุณหนูใหญ่มู่หรงขึ้นมาอีก !”

หรงหลิงเองก็ได้ยินเสียงตะโกนของมู่หรงเหยา จึงให้หญิงคนใช้ไปพยุงมู่หรงจิ่นขึ้นทันที

“คุณหนูใหญ่มู่หรงร่างกายช่างอ่อนแอจริง ๆ ยืนแค่ประเดี๋ยวเดียวก็ล้มลงไปแล้ว !”

หลี่จิ่นซิ่วในตอนนี้เดินอย่างช้า ๆ มาจากจุดที่มู่หรงจิ่นหกล้มมาข้างมู่หรงเหยา ยังเจ็บใจเรื่องเมื่อครู่ที่มู่หรงจิ่นทำให้นางเฉินเสียหน้าเมื่อครู่

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ?”

ถึงแม้หรงหลิงจะไม่ชอบมู่หรงจิ่น แต่นางก็ไม่มีเจตนาร้ายกับใคร ถ้าหากมู่หรงจิ่นเกิดเรื่องอะไรที่จวนหรงกั๋วกง ข่าวที่แพร่ออกไปก็จะไม่ดีกับจวนหรงกั๋วกง

“ขอบคุณความห่วงใยของหรงหลิงจวิ้นจู่ ข้าไม่เป็นอะไร !”

มู่หรงจิ่นครุ่นคิด ตำแหน่งที่หลี่จิ่นซิ่วยืนเมื่อครู่ เป็นด้านหลังของตนเอง เพราะฉะนั้นคงจะเป็นฝีมือของหลี่จิ่นซิ่ว เป้าหมายคืออยากให้ตนเองหกล้มลงไปคอกกระต่าย ดีที่สุดคือให้ทับกระต่ายตายไปสองตัว

และถึงตอนนี้นางกับมู่หรงเหยาก็คงจะร่วมมือบอกว่าตนเองอิจฉาที่อ๋องเยี่ยนให้กระต่ายกับหรงหลิง และโกรธแค้น จึงตั้งใจล้มทำให้กระต่ายตาย

เป็นเช่นนี้หรงหลิงก็คงจะรังเกียจตนเองเป็นอย่างมาก โมโหโทโส หรงหลิงชอบกระต่ายสี่ตัวถึงเพียงนี้ เรื่องนี้จะต้องไปถึงองค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่องค์หญิงใหญ่ ครอบครัวเหล่าขุนนางทั่วทั้งเมืองหลวงจะต้องรู้พฤติกรรม “ภรรยาขี้อิจฉา” ของมู่หรงจิ่น

ไม่แน่ว่าเรื่องจะไปถึงฮ่องเต้ ผู้ที่สนับสนุนอ๋องเยี่ยนร่วมกันทูลต่อฝ่าบาท บอกว่ามู่หรงจิ่นไม่มีคุณธรรม อิจฉาริษยา อาจจะทำร้ายอ๋องเยี่ยนอะไรเทือกนั้น โปรดฝ่าบาทถอนคำสั่ง

และมู่หรงเหยาก็สามารถให้มู่หรงเซิ่งพูดคำพูดที่สวยงามต่อหน้าฮ่องเต้แทนตนเอง ให้ฝ่าบาทพระราชทานให้นางแต่งกับอ๋องเยี่ยน ขอเพียงแค่มู่หรงเหยาแต่งงานกับอ๋องเยี่ยน หลี่จิ่นซิ่วก็ไม่ต้องกังวลใจ ว่าจะมีคนแย่งไท่จื่อไปจากนาง !

มู่หรงจิ่นยิ้มเยาะอยู่ในใจ คิดไม่ถึงว่ามู่หรงเหยากับหลี่จิ่นซิ่วอายุยังไม่เกินสิบห้า อายุยังน้อยแต่แผนการโหดเหี้ยม ไม่ว่าสุดท้ายพวกนางแต่แต่งงานกับใคร มู่หรงจิ่นต่างก็เห็นใจสามีของพวกนาง

“เสื้อผ้าของพี่หญิงจิ่นสกปรกหมดแล้ว งานเลี้ยงก็ใกล้จะเริ่มแล้ว จะต้องรีบไปเปลี่ยนชุด มิเช่นนั้นจะเสียมารยาท !”

มู่หรงเหยาชี้ไปที่ดินที่เปรอะอยู่ที่ชุดสีฟ้าน้ำทะเล กล่าวอย่างกังวล

“หรงหลิงจวิ้นจู่คงจะมีที่ให้เปลี่ยนเสื้อผ้า ให้พี่หญิงใหญ่ข้าได้เปลี่ยนเสื้อเถอะ !”

มู่หรงเหยาได้รับสัญญาณทางสายตาของมู่หรงซิน จึงได้ถามกับหรงหลิง

“ใครก็ได้ ! พาคุณหนูใหญ่มู่หรงไปเปลี่ยนเสื้อที !”

หรงหลิงโบกมือ มีสาวใช้คนหนึ่งเดินขึ้นมาข้างหน้า