EP.6 อยากกลืนเข้าไปทั้งตัว (1)

เมื่อเข้ามาในลิฟต์ สองมือเรียวบางประสานตรงหน้าแน่น อัยรินทร์เม้มริมฝีปากอวบอิ่มเล็กน้อยอย่างนึกประหม่าเพราะว่าคนที่อยู่ข้างๆ หล่อจนไม่กล้าเงยหน้ามอง แถมยังสูงเสียจนเธอดูเตี้ยไปเลย ทั้งๆ ที่ใส่ส้นสูงตั้งสี่นิ้ว แต่เมื่อยืนเทียบกันแล้วศีรษะยังถึงแค่หัวไหล่อีกฝ่ายเท่านั้น

“น้องอัยย์กินอะไรมาหรือยังครับ?”

เสียงทุ้มเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน

“เรียบร้อยแล้วค่ะ...พี่ล่ะคะ?” เธอถามกลับพอเป็นมารยาท ใจจริงอยากจะวิ่งออกจากลิฟต์แทบแย่ แต่ว่าเมื่อตัดสินใจมาแล้ว ก็ไม่อยากมานั่งเสียดายโอกาสเด็ดๆ แบบนี้ทีหลัง

“ยังครับ แต่ถ้าขึ้นไปบนห้องเมื่อไหร่...จะเอาให้เต็มอิ่มเลยล่ะ”

“อ่อ...ค่ะ”

แก้มใสแดงระเรื่อขึ้นมาทีละน้อย ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่ประโยคของเขามันดูกำกวมแปลกๆ ยังไงไม่รู้

ตึ๊ง~

กระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงก็เป็นฝ่ายเดินนำออกไปก่อน เธอเดินตามไปจนถึงห้องสุดท้ายของทางเดิน อีกฝ่ายก็แตะคีย์การ์ด แล้วเปิดประตูพร้อมกับผายมือให้

“ขอบคุณค่ะ” อัยรินทร์ผงกศีรษะให้เล็กน้อย กระชับกระเป๋าแน่นแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างตื่นเต้น

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะได้เปิดประสบการณ์วันไนต์กับผู้ชายในแอพฯ สามคนพร้อมกันจริงๆ!

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ หนูชื่ออัยย์นะคะ”

ใบหน้าหวานค่อยๆ เงยขึ้นมองไปที่ผู้ชายสองคนตรงหน้าซึ่งนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวยูสีดำกลางห้องขนาดโรงแรมขนาดใหญ่ ก่อนนัยน์ตาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

ให้ตาย...ผู้ชายในห้องนี้หล่อกินกันไม่ลงเลยสักคน!

“...”

“เงียบเลยนะพวกมึง อึ้งล่ะสิ”

มุมปากหยักของโฬมโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ เขามองพวกมันปราดเดียวก็รู้แล้วว่าถูกใจสาวน้อยคนนี้มากแค่ไหน ท่าทีอ้ำอึ้ง นั่งตัวเกร็งแบบนี้ไม่ได้เห็นกันได้ง่ายๆ แต่เขาก็เข้าใจดีเพราะผู้หญิงคนนี้สวยกระชากวิญญาณซะขนาดนั้น

ไม่อึ้งสิแปลก!

“พี่เชื่ออคิณ นั่นไอ้ภัทร” อคิณเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน เลยแนะนำตัวเองกับคนข้างๆ นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอผู้หญิงที่สวยจนตะลึงค้างแบบนี้ ต้องยอมรับเลยว่าคนที่ไอ้โฬมนัดมาตรงสเปคพวกเขาสุดๆ

แต่ก็รู้สึกคุ้นหน้าชอบกล ทว่าไม่รู้ว่าเคยเจอกันที่ไหน...

“พี่? ตอแหลฉิบหาย” โฬมเลิกคิ้วยิ้มแซว เพราะปกติติมันชอบแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ เวลาคุยกันกับสาว แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นมันแทนตัวเองว่า ‘พี่’ แบบนี้

“หุบปากไปเลยมึง” อคิณมองเพื่อนเวรตาขวาง ขณะที่ภัทรซึ่งนั่งนิ่งอยู่นานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นบ้าง

“มานั่งตรงนี้สิ” เขาพูดพร้อมขยับที่นั่งให้เธอมานั่งตรงกลาง

“ขอบคุณค่ะ”