บทที่ 262 คุณตา

ขณะนั้น มีชายผิวขาวหน้าตาหล่อเหลาเดินดวงตาสีฟ้า เขาดูสมาร์ต ผู้หญิงข้างกายเขาก็สวยสง่าเช่นกัน

“ คุณฮั่ว ตั้งแต่ครั้งก่อนโน้น นี่ก็เป็นเวลาหลายปีแล้ว วันนี้ก็เป็นเกียรติมากที่ได้พบอดีตGod of car อีกครั้งในวันนี้”

ชายผิวขาวคนนี้พูดภาษาจีนได้คล่องแคล่ว

อันหรันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย God of Car? ฮั่วเทียนหลันมีชื่อเรียกนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน

ฮั่วเทียนหลันยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า "เคต ผมได้ได้เจอคุณมาตั้งหลายปี คุณก็ยังพูดจาประจบประแจงได้เก่งเหมือนเดิมเลยนะ "

เขาหันไปมองเพื่อนหญิงข้างเคตและพูดว่า "Auch ถูกเคตหลอกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ"

ผู้หญิงที่ชื่อAuch พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "เทียนหลันหลังจากที่คุณตีตัวออกไปจากฉัน ฉันก็หมดศรัทธาจากนั้นเคตก็มาและช่วยฉันไว้ ... "

Auchขยับสายตามองไปที่อันหรัน และถามอย่างสุภาพว่า "นี่ใครหรือคะ"

"ภรรยาของฉันอันหรัน หรือจะเรียกแบบประเทศคุณก็จะเรียก หรันอัน"

ร่างกายของอันหรันแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอถูกฮั่วเทียนหลันเรียกชื่อในที่สาธารณะซึ่งเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

ฮั่วเทียนหลันจับแขนอันหรันและออกแรงเล็กน้อย เพื่อให้อันหรันฟื้นจากภวังค์

อันหรันมองไปที่Auch แล้วพูดเบา ๆ "สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ... "

อันหรันยื่นมือออกไป ทุกท่วงท่าดูสง่างาม

ใบหน้าของAuchเศร้าเล็กน้อย แต่ยื่นมือไปจับมือกัน

อันหรันสังเกตเห็นใบหน้าของAuch และอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่เคต

ดวงตาของเคตแฝงไปด้วยความผิดหวัง ซึ่งทำให้เธอสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่นี้คืออะไร?

สำหรับAuch เธอดูเหมือนระมัดระวังเป็นอย่างดี

เนื่องจากAuchเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีความรู้สึกดีๆกับชอบฮั่วเทียนหลัน

เคตยังคงมีเรื่องที่จะพูดคุยกับฮั่วเทียนหลัน ดังนั้นอันหรันค่อยๆเดินออกมา

เธอหยิบเค้กผลไม้ที่โต๊ะอาหาร ขณะที่กำลังทานอยู่นั้น ก็เห็นเงาที่ดูสง่าเดินออกมาด้านหน้า

อันหรันคิดว่าตัวเองตาฝาดไป แต่เมื่อมองอีกครั้ง เงานั้นก็มองกลับมาที่อันหรัน

อันหรัน มาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน?

"ทันเหว่ย ประโยคนี้ฉันควรจะต้องถามนะ"

ทั้งสองต่างหัวเราะ

ทันเหว่ยชี้ไปที่ผู้ชายสองสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ไม่ไกล อันหรันมองตามไปก็เห็นฮัวเส้าซุ่

เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ช่วงนี้เธอไม่เห็นฮัวเส้าซู่เลย

ที่แท้เขามาที่ปากีสถาน ก็คงเป็นเพราะต้องการมารับหน้าแก้ปัญหาแทน หลังจากนั้นฮั่วเทียนหลันก็ตามมา

“ เธอมากับตั้งแต่เมื่อไหร่ มากับฮั่วเทียนหลันเหรอ?” ทันเหว่ยหยิบไวน์แดงสองแก้วจากถาดที่พนักงานเสิร์ฟยื่นให้อันหรันหนึ่งแก้ว แล้วทั้งสองก็ชนแก้วกัน

อันหรันจิบ แต่ทันเหว่ยดื่มอย่างภาคภูมิใจ

"คุณฮั่วขอให้ฉันมาด้วยกัน แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าถ้ามาที่แล้วฉันจะทำอะไรได้" อันหรันกระซิบ

ในสภาพแวดล้อมที่ดูซับซ้อนแบบนี้ แม้แต่ทำงานจิปาถะให้ฮั่วเทียนหลันก็ทำไม่ได้

ดวงตาของทันเหว่ยเป็นประกาย เธอลดเสียงลงและพูดว่า "ความสัมพันธ์ของเธอกับฮั่วเทียนหลันดีขึ้นแล้วเหรอ?"

ได้ยินแบบนี้อันรันอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก ดีขึ้นคืออะไร? ราวกับว่าคนสองคนกำลังต่อสู้เพื่อตายหรือมีชีวิตอยู่

แต่เมื่อนึกถึงวันก่อนนั้นอันหรันก็รู้สึกว่ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับฮั่วเทียนหลันในประเทศดูเสี่ยงอันตรายในตอนนี้

อย่างน้อยเขาก็บอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา

“ ช่วงนี้เขาดีกับฉันมาก” อันหรันคิดอยู่พักหนึ่งและตัดสินใจที่จะไม่พูดเรื่องของมู่เหว่ย

เพราะวันนั้นแม้ว่าเธอจะเดินผ่านไป แต่เธอก็แอบฟังอยู่ดี

คนเราบางทีถ้าดีใจมากไป ก็หวนกลับมาเศร้าได้อยู่ดี

ทันเหว่ยมองไปที่อันหรัน มิตรภาพที่ผ่านทุกข์และสุข ทำให้เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่ผู้ชาย ... เธอคิดเพียงเท่านี้ ก็มองไปที่ฮัวเส้าซู่ที่อยู่ทางด้านโน้น ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มในใจ

ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต?

เมื่อเห็นทันเหว่ยมองไปที่ฮัวเส้าซู่ อันหรันก็ถามว่า "ทันเหว่ย ประเทศอันตรายแบบนี้ ทำไมยังออกมากับฮัวเสี่ยวซู่หละ?

"เป็นเพราะมันอันตรายนี่แหละ ฉันจึงได้มีโอกาสมาออกงาน" ทันเหว่ยกล่าวอย่างขมขื่น

การแต่งงานครั้งก่อนระหว่างฮัวเส้าซู่กับฉินฟาง ยังคงเป็นประเด็นที่ทุกคนให้ความสนใจ

หากสถานการณ์ในปากีสถานอันตรายจริงๆ ยังไงฮัวเสี่ยวซู่ก็ต้องมา

ครอบครัวฉิน ให้ฉินฟางยุติการติดต่อกับฮั่วเสี่ยวซู่ชั่วคราว

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ทันเหว่ยจึงมีโอกาสได้มาออกงาน

ออกมาเสี่ยงกับผู้ชายเพียงลำพัง ถ้าผู้ชายมีโอกาสก้าวหน้า ก็คงไม่ลืมเธอหรอก?