ตอนที่ 101 ความบังเอิญที่ไม่คาดคิดระหว่างพ่อและลูกสาว

ฮัวเทียนหลันหันหลัง และจากไปโดยไม่สนใจเสียงของกลุ่มคนบ้าที่อยู่ข้างหลังเขา

จากนั้นผู้รับผิดชอบฟาเรนไฮต์ในเมือง W ที่อยู่ข้างหลัง จึงสั่งให้ดำเนินธุรกิจต่อ

คนในทีมตรวจสอบ หลังฮัวเทียนหลันออกไป ลูกทีมก็มองไปที่หัวหน้าทีม หัวหน้าทีมมองไปที่คนที่รับผิดชอบ และคนที่รับผิดชอบก็มองไปที่ผู้จัดการทั่วไป

ทุกคนไม่คาดคิดว่าฮั่วเทียนหลันบอกจะโกรธ * ก็โกรธ *

จู่ๆ ก็กลายเป็นการต่อสู้ด้วยศิลปะการต่อสู้ หากสิ่งต่างๆได้รับการหมักหมม แต่คนที่อยู่ระดับล่างอย่างพวกเขาจะสามารถรับผิดชอบไหวได้

ในท้ายที่สุด ผู้รับผิดชอบดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงทั้งตัว และพูดว่า : "เอาออก เอากระดาษที่ปิดอยู่ออกให้หมด!"

หลังจากพูดจบ ผู้รับผิดชอบก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ราวกับว่ากระดูกทั้งหมดถูกเอาออกไปแล้ว

เขารู้ ว่าเขาจบแล้ว ในชีวิตนี้อย่าคิดจะก้าวขึ้นไปอีกขั้น

หากเมืองการค้าต้องการเริ่มต้นธุรกิจใหม่ ต้องมีขั้นตอนมากมายตามธรรมชาติ รวมถึงการแจ้งเตือนกมาสต๊อกของต้องจัดการ

ทุกคนในสาขาฟาเรนไฮต์ ได้รับคำสั่งจากฮั่วเทียนหลันให้ไปทำงาน

เขาขับรถด้วยตัวเอง และออกทัวร์รอบเมืองในเมืองเล็กๆ ของทางตอนใต้ของซินเจียง ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว

ฮั่วเทียนหลันไม่ใช่คนผิวเผินที่เอาแต่คิดถึงอาชีพของเขา หากเวลาเอื้ออำนวย เขาก็อยากออกไปข้างนอกทุกปี

วางงานลง ไม่มีภาระ ดีที่สุด และข้างๆยังมีคนที่คุณรักที่สุด

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็นึกถึงผู้หญิงทั้งสองคนที่อยู่รอบตัวเขา

อันรัน มู่เหว่ย

คนสองคน สำหรับเขา สรุปตำแหน่งของใครสำคัญกว่ากัน?

เขาอดไม่ได้ที่จะสติหลุด จนรถพุ่งชนกะทันหัน เอบีเอสก็เข้ามาแทรกแซง เสียงยางที่เสียดสีกันอย่างรุนแรง ก็ดึงสติทั้งหมดกลับมาทันที

ฮั่วเทียนหลันขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ แต่เขาไม่ได้ชะลอความเร็ว แม้แต่บนทางเท้า

โชคดีที่ระบบเบรกของรถ ช่วยหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้

เขาเห็นกระเป๋าเป้สีชมพูกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น แต่ไม่พบใครอยู่หน้ารถ

เขารีบลงจากรถก่อน ไปถึงหน้ารถ เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้ารถมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ หยกสีชมพูนอนอยู่ที่พื้น

เธอล้มลงกับพื้น และรู้สึกหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มีรอยแดงที่แขนของเธอที่ถูกับพื้น

ฮั่วเทียนหลันย่อตัว ลงและถามอย่างกังวล : "หนูน้อย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? "

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นสีแดงเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ร้องไห้ ในดวงตาของเธอมีความขุ่นเคืองหลังจากความตกใจ เธอพูดอย่างนุ่มนวลว่า : "คุณลุง นี่เป็นทางเท้า คุณควรให้ทางคนเดินเท้า"

ฮั่วเทียนหลันได้รับสั่งสอนจากเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง พูดจนหน้าแดง เขารู้ชัดเจนเกี่ยวกับมารยาทบนทางเท้า

แต่พอนึกถึงอะไรบางอย่างในใจ ก็เสียสติ เมื่อไม่ระวังมันก็จะเป็นอุบัติเหตุ

โชคดี ที่ไม่มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น

ไม่อย่างนั้น เขาจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ที่ทำร้ายผู้หญิงน่ารักคนนี้

"ฉันขอโทษ มันเป็นความผิดของลุงทั้งหมดเอง ลุงจะพิจารณาตัวเอง เราไปโรงพยาบาลดีไหม? " ฮั่วเทียนหลันมองไปที่เด็กผู้หญิงที่น่ารักตรงหน้าเขาและพูด เขาก็ชื่นชมเด็กคนนี้ด้วย

ถ้าเป็นเด็กธรรมดา เขาคงกลัวจนร้องไห้แล้วเรียกหาแม่แน่ๆ

แต่สาวน้อยคนนี้ใจเย็นมาก พูดคุยกับเขาอย่างใจเย็นและชัดเจน

"ไม่เป็นไรหรอก คุณลุง หนูไม่เป็นอะไรค่ะ แม่บอกว่า ถ้าไม่เจ็บก็ลุกขึ้น ไม่งั้นจะถูกหาว่าเป็น 18 มงกุฎ! "

สาวน้อยพูดจบ ก็ลุกจากพื้นขึ้นมา

แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้น ฮั่วเทียนหลันรีบช่วยประคองเธอ เท้าของเธอไม่มั่นคง จากนั้นเธอก็ล้มลงกับพื้น

ข้อเท้าของเธอ มองเห็นความเร็วได้ด้วยตาเปล่า จากนั้นก็พองตัวขึ้น

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่เด็กผู้หญิงที่น่ารักคนนี้ และรู้สึกทุกข์ใจมาก

แต่ลึกลับ เขารู้สึกว่าโครงหน้าของหญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับใครบางคนมาก

และเด็กหญิงตัวเล็กๆ เจ็บปวด เขาก็มีความเป็นห่วงเล็กน้อยโดยไม่คาดคิด