ตอนที่ 119 ความรักที่ปลอม

คำพูดของฮั่วเทียนหลันทำให้อันรันแทบจะกระโดดลงจากที่นั่ง

เธอรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายคนนี้ จะกล้าพูดออกมาได้อย่างไร

และยังมีกล้องอยู่ข้างหน้า เขาไม่สังเกตเห็นได้เลยหรอ?

แม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่อันรันก็ทนไม่ได้กับการแสดงออกที่เปลือยเปล่า

"ฮัว คุณฮัว ฉันสามารถพูดว่า......ไม่ชอบไหม? "

เมื่ออันรันบอกว่าเธอไม่ชอบมัน ในที่สุดเธอก็คลำหาปุ่มเพื่อเลื่อนไปข้างหลัง เธอผลักแรง ๆ และเบาะก็ค่อยๆเคลื่อนกลับไปจนสุด และในที่สุดก็มีระยะห่างเล็กน้อยกับฮัวเทียนหลัน

ผู้ชายคนนี้มักจะบ้าทุกครั้งที่ทำเรื่องแบบนั้น

หลังจากอันรันไม่อยากกลับไป รอยจูบเต็มทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเดินไม่ได้

และจะทำยังไงถ้ากล้องจับได้ หากกลายเป็นหัวข้อข่าว......

ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันมืดมนลงอย่างสมบูรณ์ ผู้หญิงคนนี้กล้าปฏิเสธความอ่อนโยนของเขา?

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน และจูบที่ริมฝีปากของอันรันโดยตรง

อันรันต้องการที่จะดิ้นรน แต่ฮั่วเทียนหลันเอื้อมมือออกลดที่นั่งแล้วกดเธอลงบนเบาะ

อันรันพยายามอย่างหนักที่จะผลักฮั่วเทียนหลันออกไป แต่เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่อ่อนแอ เธอจะเปรียบเทียบกับฮั่วเทียนหลันในด้านความแข็งแกร่งได้อย่างไร?

ในที่สุดอันรันก็กัดฟัน หยิกเนื้อนุ่มที่เอวของฮั่วเทียนหลัน หมุน 360 องศา

นี่คือจุดตายบนร่างกายของชายคนนั้น ฮัวเทียนหลันปล่อยอันรัน พร้อมกับร้องอย่างเจ็บปวด

อันรันเป็นอิสระขณะนี้ หอบหนักและพูดเป็นระยะๆ : "คุณฮัว ที่นี่ ที่นี่.....มีกล้อง! "

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแค่มองไปที่ผู้หญิงที่ไม่ให้ความร่วมมือตรงหน้าเขา คิดว่าเธอเป็นเหมือนแมวป่าตัวน้อย

สามารถส่งเสียงที่อบอุ่นหัวใจ เชื่อฟังเมื่อให้อาหาร แต่เมื่อต้องการใกล้ชิดกับเธอจริงๆ เธอจะกัดและต่อต้านอย่างเมามัน

หลังจากความวุ่นวายดังกล่าว ความปรารถนาในใจของฮั่วเทียนหลันก็ถอยกลับไปเช่นกัน

เขานั่งลงสักพัก ดันเกียร์ D เพื่อปลดเบรกมือ แล้วขับออกไปจากตำแหน่งนี้

อันรันลุกขึ้นนั่งด้วยความสูญเสีย และมองไปที่ชายคนนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ตลอดเวลา มองไปที่สีหน้าเศร้าหมองของเขา กังวลว่าเธอจะโชคร้ายอีกครั้งเมื่อกลับบ้าน

อันที่จริงฮั่วเทียนหลันยับยั้งความต้องการของเขาอยู่ แม้ว่าเต็นท์เล็ก ๆ จะหดลงเล็กน้อย แต่เวลานี้อันรันอยู่ข้างๆเขา เหมือนยาที่เคลื่อนไหวได้ ทำให้ฮัวเทียนหลันอดไม่ได้อยากจะย่ำยีเธอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่าทางที่ขี้อายของอันรัน ทำให้ความปรารถนาของฮัวเทียนหลันผ่านพ้นไปไม่ได้

"หันหน้าไป ไม่ต้องมองฉัน! "

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่าเขาจะสูญเสียการควบคุมในอีกไม่กี่อึดใจบนถนนที่จำกัดความเร็วไว้ที่ 60 เขาจะวิ่งถึง 100 ในเวลานี้

ด้วยเสียงคำราม อันรันถึงกับผงะ และรีบนั่งลงทันที มองลงไปข้างล่าง

ผู้ชายคนนี้ เกลียดตัวเธอมาตลอด!

คำพูดเมื่อกี้เป็นของปลอมใช่ไหม?

เธอยังบอกอีกว่าเธอต้องการความยุติธรรมและซื่อสัตย์ เธอไม่สามารถแอบมองได้ แล้วเธอจะยุติธรรมได้อย่างไร?

ไม่นาน รถก็มาถึงบ้านฮัว ฮัวเทียนหลันก็แกว่งหางอย่างสวยงาม และรถก็จอดในที่จอดรถ

เขาลงจากรถก่อนไป เดินรอบหน้ารถและเปิดประตูฝั่งอันรัน

อันรันตกตะลึง และถูกฮัวเทียนหลันอุ้มขึ้นมาและเดินเข้าบ้าน

อันรันดิ้นเล็กน้อย แต่ไม่กล้าใช้กำลังมากเกินไปเพราะกลัวว่าผู้ชายคนนี้จะมีความเห็นกับเธออีก

เธอลดเสียงลงและพูดว่า : "คุณฮัว เอ่อ.....คุณปล่อยฉันลง ฉันเดินไปเองได้

เมื่ออันรันเห็นแสงไฟสว่างจ้าในคฤหาสน์ นึกถึงเกี่ยวกับอาการแพ้ของเธอ ทุกคนต้องรู้แล้ว

จะเป็นเรื่องน่าอายสำหรับคนจำนวนมากที่จะมองในอีกสักครู่

ฮั่วเทียนหลันฟังคำพูดของอันรัน ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยเธอ ยังกอดอันรันแน่นขึ้นแล้วพูดว่า : "ต่อหน้าแม่ เราไม่ควรแสดงความรู้สึกดีนี้หรอ? "

หัวใจของอันรันหยุดนิ่ง และทันใดนั้นก็ปวดเมื่อยขึ้นมา ใช่ เธอแค่อยากจะแสดงต่อหน้าแม่ฮัว เธอไม่อยากพูดอีกแล้ว เธอจึงทำได้เพียงแค่เสียงอื้มของเธอเท่านั้น

ก่อนที่ฮั่วเทียนหลันจะกอดอันรันเข้าไปในบ้าน ประตูก็เปิดออกแล้ว

หลี่รูยาออกมาจากบ้านด้วยท่าทางกังวล และพูดขณะที่เธอเดินมา : "เทียนหลัน เป็นอะไร อันรันไม่เป็นไรใช่ไหม? "