ตอนที่ 128 คิดถึงความฝัน

หลังจากอันหรันออกไป ยี่เฉียวถงก็ลุกขึ้นดูอันหรันเดินเซไปจากหน้าหน้าต่างและสุดท้ายก็ขึ้นรถ

ฮึ่ม สารรูป ยังกล้าสู้กับเธอ แค่ยื่นนิ้วออกไป ก็สามารถทำให้เธอตายได้แล้ว!

อันหงไชเดินไปที่ด้านข้างของยี่เฉียวถง และพูดด้วยความวิตกกังวล : "เสี่ยวถง คุณว่าทำกับอันหรันเช่นนี้ มันโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?"

อันหงไชไม่ได้ล้างความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเขาออกไปทั้งหมด ครั้งนี้แม้กระทั่งอันหรันของน้องชายยังมีการขู่ ก็เหมือนสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

เขายังจำได้ว่าตอนอันหรันยังเด็ก เธอร่าเริงและน่ารัก ทุกครั้งที่เห็นเขากลับมา ก็จะวิ่งมาไกลๆ และตะโกนเรียกลุง

แต่น่าเสียดาย เมื่อสิ่งต่างๆเปลี่ยนไปตามกาลเวลา.....

ยี่เฉียวถงมองไปที่อันหงไชเบาๆ จากนั้นก็หัวเราะเยาะ : "เป็นอะไรไป? คิดถึงความรักในครอบครัวที่น่าสงสารของคุณอีกแล้ว? บางครั้งฉันก็สงสัยนะ ว่าคุณแอบรักภรรยาพี่ชายตัวเองหรือเปล่า! "

เมื่อยี่เฉียวถงพูดถึงเรื่องนี้ ในตอนท้ายคำพูดของเขามีเจตนาฆ่าอยู่ด้วย

อันหงไชตกใจมาก เขารู้สึกว่าความจริงที่เขาซ่อนไว้มาหลายปีถูกเจาะ เขารีบโบกมือและพูดว่า : "คุณกำลังพูดอะไร พวกเขาทั้งสองเสียชีวิตมากี่ปีแล้ว อย่าไร้สาระ! "

ยี่เฉียวถงมองไปที่อันหงไชด้วยท่าทางที่ซับซ้อน เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาด แม้ว่าอันหงไชจะไม่ยอมรับ แต่การแสดงออกของเขาในตอนนี้ก็เผยให้เห็นถึงความคิดของเขา เพียงแค่ตัวเขาเองที่ยังคงกัดฟันและปฏิเสธที่จะยอมรับมันเท่านั้น

เธอถอนหายใจและพูดว่า : "หงไชคนนี้ไม่แน่นอน มันเป็นคำพูดที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ คุณก็ไม่ต้องการเห็น An Group แตกสลายในมือของเราใช่ไหม? วันนี้ฉันแค่ขู่อันหรัน ตราบใดที่เธอให้เงินอย่างจริงใจ ฉันจะไม่ทำอะไรเลยโดยธรรมชาติ ปรองดองให้เกิดทรัพย์ เหตุผลนี้ ฉันเข้าใจดี! "

อันหงไชพยักหน้า และกล่าวว่า : "แบบนี้ก็ดี"

สำหรับในใจของยี่เฉียวถงทำให้อันหรันเจ็บปวดมาหลายครั้ง ยี่เฉียวถงเองก็ไม่รู้

อันหรันอยู่ในรถเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็มก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงแรง

เธอสตาร์ทรถ แต่ไม่รู้ว่าควรไปที่ไหน หลังจากวนไม่กี่รอบเธอก็หยุด

อันหรันไม่คาดคิด ว่าตัวเองแค่วนไปรอบๆ และจะมาถึงหลุมศพบรรพบุรุษของตระกูลอัน

เธอลงจากรถ สามีภรรยาที่รับผิดชอบดูแลที่อายุมากกว่า 60 ปีแล้ว ตอนที่ยังไม่มีอันหรัน พวกเขาก็มาที่นี่เพื่อดูแลหลุมศพ

เมื่อเห็นอันหรันมา พวกเขามองด้วยสายตาที่ซับซ้อน และเลือกที่จะไม่สนใจ

เพราะยี่เฉียวถงได้สั่งไว้เมื่อสองสามวันก่อน ว่าถ้าเธอมาที่นี่ จะไม่อนุญาตให้เธอเข้าไปในสุสาน

แต่นี่เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเคารพในความกตัญญูต่อพ่อแม่ที่เสียชีวิต ขัดขวางก็แค่ทำร้ายฟ้าดิน ดังนั้นพวกเขาจึงแสร้งทำเป็นตาบอด

อันหรันรีบมา และไม่ได้เอาอะไรมาเลย เธอเดินไปที่หลุมฝังศพของพ่อแม่เธอ รอยแตกในหลุมฝังศพนั้นช่างไม่เข้าตา

เธอนั่งลงและพิงหลุมฝังศพ รู้สึกเหมือนกำลังพิงพ่อแม่ของเธอ

"พ่อ แม่ ลูกสาวมาหาพวกคุณแล้ว......"

อันหรันพูดจบ น้ำตาก็ไหลเต็มใบหน้า

"เมื่อวานฉันพาเพื่อนไปเยี่ยมแม่ของเธอ แม่ของเธอสวยมาก แต่เธอเป็นบ้า พ่อของเธอทำร้าย พ่อของเธอไม่ใช่คนดี แต่เขายังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ พ่อกับแม่คุณไม่เคยทำอะไรเลวร้ายในชีวิต ทำไมคุณถึงไปเร็วขนาดนี้! "

ยิ่งอันหรันพูดความเศร้า ในใจของเธอก็ยิ่งควบคุมไม่ได้ และไม่สามารถระงับความคิดของเธอเกี่ยวกับพ่อแม่ของเธอได้

การข่มเหงของยี่เฉียวถงและอันหงไช ผู้หญิงรอบๆฮัวเทียนหลันก็เพิ่งเพิ่มขึ้นโดยไม่มีข้อยกเว้น ทำให้หัวใจของอันหรันรู้สึกลอยอยู่ในอากาศมากขึ้น และไม่สามารถกลับมาได้

เธอพูดอยู่หน้าหลุมฝังศพของพ่อแม่ของเธออยู่หลายเรื่อง แต่เธอไม่ได้พูดถึงเงินที่ยี่เฉียวถงพูดเมื่อกี้

เธอไม่ต้องการให้พ่อแม่ของเธออยู่ใต้น้ำบาดาลทั้ง9 อย่างไม่สงบสุข และจะต้องกังวลเกี่ยวกับเธอ

อันหรันพูดไป ความง่วงนอนที่อธิบายไม่ได้ก็เพิ่มขึ้น และในที่สุดก็หลับพิงบนหลุมฝังศพไป

เธอฝันว่าพ่อแม่กลับมา พวกเขาบอกว่าพวกเขายังไม่ตาย แต่พวกเขาทำงานอยู่ต่างประเทศมาหลายปีแล้ว

พวกเขาจับมืออันหรัน และเดินไปด้วยกันเป็นครอบครัวสามคนอย่างมีความสุข พ่อของอันหรันเป็นคนขบขัน พูดจามีความน่าสนใจ