ตอนที่ 135 โทรศัพท์มือถือของเธออีกแล้ว

อันหรันมองไปที่ฮั่วเทียนหลันด้วยความประหลาดใจ ท่าแบบนี้ มีแค่น้ำกั้นระหว่างกลางแบบนี้ มันช่าง...

ฮั่วเทียนหลันไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืดกับอันหรันอีกแล้ว เขายันตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคว้าจับเอวอันหรัน ยกตัวเธอขึ้นมานั่งบนตัวเขา

ตำแหน่งที่นั่งมันช่างเหมาะเจาะ ร่างสองร่างรวมเข้าด้วยกันอย่างพอดี

อันหรันรู้สึกถึงความขมขื่นที่มาพร้อมกับความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานเธอก็ทนกับความเจ็บนี้ไม่ไหวจึงกรีดร้องออกมา

ทันใดนั้นเอง ฮั่วเทียนหลันจัดการปิดปากของอันหรันเอาไว้ไม่ให้เธอร้องได้อีก

ฮั่วเทียนหลันระบายความโกรธที่มีในวันนี้ลงใส่อันหรันอย่างไม่คิดใส่ใจ เขาช่วงชิงความหอมหวานตามร่างกายเธอไม่ยอมหยุด ส่งอันหรันไปสู่ท้องทะเลแห่งกามารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า

ในคราแรกอันหรันพยายามควบคุมร่างกายของเธอไม่ให้จมลงไปใต้น้ำจนเกิดการสำลัก

แต่การกระทำของผู้ชายคนนี้นั้นรุนแรงมากเกินไป ในที่สุดก็กลายเป็นเธอที่นอนหงายอยู่ในอ่างอาบน้ำ และฮั่วเทียนหลันที่กำลังทำหน้าที่อย่างหนักอยู่ด้านหน้าเธอ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน กับเสียงครวญครางของฮั่วเทียนหลัน และร่างกายของอันหรันที่กำลังบีบรัดอย่างรุนแรงและค่อยๆผ่อนคลายลงในที่สุด

ความเหนื่อยล้าที่เริ่มพรั่งพรูออกมาอย่างหาที่สุดไม่ได้ อันหรันในตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงจะขยับนิ้วเลยด้วยซ้ำ

แต่ในขณะเดียวกันนั้น โทรศัพท์มือถือของฮั่วเทียนหลันที่วางอยู่ด้านนอกก็ดังขึ้น

ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาไปมองดูร่างที่ดูทรมานของอันหรันเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป ทิ้งอันหรันที่ตอนนี้ไม่ต่างจากตุ๊กตาบาร์บี้ที่ขาดรุ่งริ่งไว้เพียงลำพังในอ่างอาบน้ำ

เขาคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดอตัวอย่างลวกๆ จากนั้นจึงนำมาพันปิดส่วนล่างไว้ แต่เมื่อเขาเดินไปถึงเตียง เบอร์ที่โทรเข้ามาเมื่อกี้ก็วางสายไปเสียแล้ว

ฮั่วเทียนหลันเหลือบมองโทรศัพท์มือถือก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

มู่เหว่ยโทรมาหาเขาเวลานี้มีเรื่องอะไรนะ

ขณะเดียวกันอันหรันที่อยู่ในห้องอาบน้ำในตอนนี้ก็หายใจได้ทั่วท้องสักที เธอพาร่างอันอ่อนแรงจนแทบจะคลานออกมาจากอ่างอาบน้ำอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเช็ดตัวอย่างเร่งรีบ แล้วหยิบชุดคลุมอาบน้ำที่ฮั่วเทียนหลันโยนทิ้งไว้ขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินออกไป

ทันทีที่เธอออกมา โทรศัพท์มือถือของฮั่วเทียนหลันก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขารีบกดรับสายในทันที

“เสี่ยวเหว่ยมีอะไรหรือเปล่า”

ไม่รู้ว่าปลายสายกำลังพูดอะไร ฮั่วเทียนหลันถึงได้หันกลับมามองเธอ สายตาของฮั่วเทียนหลันหยุดที่อันหรันเพียงครู่เดียวเท่านั้น จากนั้นพูดตอบปลายสายไปว่าเดี๋ยวจะรีบไปแล้วก็กดวางสายทันที

เขารีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรกับอันหรันสักคำ

อันหรันมองตามฮั่วเทียนหลันไม่วางตา ทุกก้าวที่เขาเดินห่างออกไป หัวใจของเธอก็ค่อยๆดิ่งลงทีละนิด จนกระทั่งเขากำลังจะเปิดประตูออกไป แต่แล้วก็หยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ฮั่วเทียนหลันเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันหน้ากลับมามอง : "คืนนี้ฉันไม่กลับนะ เธอก็รีบพักผ่อนซะล่ะ! "

พูดจบฮัวเทียนหลันก็เปิดประตูและเดินออกไปในทันที

เมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบปิดประตูของเขา หัวใจของอันหรันก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกด้านซ้าย และคุกเข่าลงกับบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

เสี่ยวเหว่ยที่ว่า มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นมู่เหว่ยที่โทรเข้ามา

เธอถูกฮั่วเทียนหลันทรมานเป็นเวลานานขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยได้รับฟังประโยคที่อ่อนโยนจากปากฮั่วเทียนหลันเลยสักครั้ง

แต่มู่เหว่ยเพียงแค่โทรเข้ามา ฮั่วเทียนหลันก็รีบออกไปหาเธอแล้ว

ทั้งยังบอกกับอันหรันว่าจะไม่กลับมาแล้ว แต่ก็นั่นแหละ เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยกลับมาอยู่แล้วนี่นา

จริงๆเขาจะไปอย่างเงียบๆก็ยังได้ แต่ทำไมต้องพูดทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคนี้ด้วยล่ะ

อันหรันรู้ดีว่ามู่เหว่ยคือสิ่งที่งดงามที่อยู่ในใจของฮั่วเทียนหลัน