ตอนที่ 146 แอบชอบ

ตั้งแต่ที่หมิหยาฮุ่ยได้เจอกับอันหรันครั้งก่อน เขาก็รู้สึกตกหลุมรักเธอขึ้นมาทันที

ก่อนที่เขาจะรู้จักอันหรัน เขาเคยฟังเรื่องราวต่างๆนานาของเธอ เธอคนนี้มีชีวิตที่ยุ่งเหยิง ทำอะไรก็ไม่เคยประสบความสำเร็จ

แต่ว่าหลังที่ได้พบกับเธอแล้วนั้น มองเพียงแวบแรกก็รู้ว่าเธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ไร้เดียงสา ที่ธรรมดา และน่ารักคนหนึ่ง ในตอนนั้นเขารู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกจองจำขึ้นมาโดยทันที

การชอบใครสักหนึ่งคน มันง่ายมากเลยจริงๆ

“คนในรูปนี้คือใครหรอ？” อันหรันถามด้วยน้ำเสียงที่เขินอายเล็กน้อย ชายคนนี้ได้แต่ก้มมองมาที่ตัวเอง และเหมือนกำลังต้องการที่จะพูดอะไรออกมา

ตอนนั้นหมิหยาฮุ่ยถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าเธอจะถามอะไรแบบนี้ เขาดูลุกลี้ลุกลน หันกลับมายิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า “เธอเป็น เป็น เป็นเพื่อนที่โรงเรียนของฉัน”

เขามองไปที่รอยยิ้มของอันหรัน มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน อดไม่ได้ที่จะพูดในใจ ว่านี่แหละคือคนที่ฉันชอบ

อันหรันพยักหน้า ไม่คิดว่าบนโลกใบนี้จะมีใครที่หน้าตาเหมือนเธอขนาดนี้

“คุณเรียนศิลปะหรอ？” อันหรันถามเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น

หมิหยาฮุ่ยหน้าแดงพยักหน้า และส่ายหัวพูดว่า “ไม่ใช่ แต่ว่าผมชอบศิลปะ เมื่อมีเวลาว่างผมมักจะไปเรียนอะไรที่เกี่ยวกับพวกนี้”

“แต่วาดได้ขนาดนี้ ถือว่าสุดยอดมากเลยนะ”

อันหรันชมด้วยความจริงใจ เพราะเธอเรียนจบมาทางด้านนี้ เธอถึงได้ดูออกว่าคนที่วาดภาพอยู่ด้านหน้าของเธอนั้นมีความสามารถเพียงใด

หมิหยาฮุ่ยเขินเล็กน้อยและตอบกลับมาว่า “มันก็แค่งานอดิเรก ถ้าพี่หรันชอบหละก็ ผมให้！”

ประโยคนี้ ทำให้อันรันถึงกับตัวแข็งทื่อ

เธอคุ้นชินกับประโยคนี้มาก เหมือนกับตอนที่เธอพบอันเฮา เขาก็พูดแบบนี้กับเธอ

ตอนที่เขากำลังเล่นของเล่น อันหรันมองเขาเล่นอยู่เป็นเวลานานและก็พูดจาชมเชยเขา สุดท้ายอันเฮาก็ให้ของเล่นชิ้นนั้นกับเธอ

เขายังจำเสียงของอันเฮาในวันนั้นได้เป็นอย่างดี

แต่ว่าช่วงเวลาเหล่านั้นก็ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เร็วจนอันหรันไม่ทันได้ตั้งตัว

หลายปีที่ผ่านมานี้อันเฮาไปทำงานที่ต่างประเทศ เขาจะสบายดีไหม？ และดูเหมือนว่าช่วงนี้ไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเขาเลย

อันหรันกำลังใจลอย หมิหยาฮุ่ยใบหน้าที่เงียบสงบและอ่อนโยนของเธอ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงส่วนที่นุ่มนวลที่สุดในจริงใจของตัวเอง

อันหรันยิ้ม และเลียไปที่มุมปาก ท่าทางขออันหรันดูซึมเศร้า เหมือนกับคิดเรื่องอะไรอยู่ในใจ

เขาเห็นแก้วน้ำที่เหือดแห้งของอันหรัน เขาจึงลุกขึ้นมาและคิดที่จะเติมน้ำให้กับเธอ

แต่เพียงแค่หันหน้าออกมา ก็พบว่ามีเพื่อนของเขาสองสามคนยืนข้างหลัง ดูเขาและอันหรันด้วยความสนใจ

จู่ๆก็มีเด็กหนุ่มตัวสูงๆ หน้าตาหล่อขาวพูดขึ้นมาว่า “พี่ฮุย พี่กำลังคุยอะไรกับพี่สาวคนนี้？ ไม่ธรรมดาเลยนะเราอะ？”

หมิหยาฮุ่ยหยุดนิ่งไปสักพัก พูดด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนว่า “อย่าพูดจาไร้สาระ ระวังหน่อยคำพูดหน่อย！ เดี๋ยวจะเจ็บตัว”

“เดี๋ยวเจ็บตัว？” มีคนพูดประโยคนี้ออกมาก หลังจากนั้นทุกคนก็หัวเราะ เพราะว่าท่าทางการข่มขู่ของหมิหยาฮุ่ยมันช่างดูน่าเอ็นดูเสียจริง

“พี่ฮุย พี่อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย！ ผมไม่ได้จะมายุ่งอะไรผู้หญิงของพี่ พี่จะมาหวงพวกผมทำไม แต่บอกหน่อยได้ไหมว่าไปรู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่？ ท่าทางดูสนิทสนม！ เธอมีพี่สาวหรือน้องสาวไหม？ แนะนำให้พวกผมรู้จักหน่อยสิ！ ”

เด็กผู้ชายที่ย้อมผมสีเหลืองพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกวนตีน หมิหยาฮุ่ยทำท่าว่าจะต่อยเขา แต่เขาก็รีบหลบไปอยู่อีกด้านหนึ่ง

“อย่าพูดจาไร้สาระ เธอคนนี้เข้าแต่งงานแล้ว” หมิหยาฮุ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเล็กน้อย

คำพูดเหล่านี้ถ้ามาพูดกันส่วนตัวจะดีกว่า เขาไม่ได้อยากจะปิดบังอะไร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าของอันหรันเขาไม่อยากให้เพื่อนของเขาทำอะไรให้อันหรันไม่สบายใจ

หวงเหมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พี่ฮุย คุณทำแบบนี้ไม่ถูก เธอคือผู้หญิงที่แต่งงาน ถึงแม้ว่าเธอจะดูสวยกว่าคนทั่วไป แต่เธอก็มีครอบครัวแล้ว ระวังจะไปทำให้ครอบครัวของเธอแตกแยก！ ”

เกาเกอะก็เห็นด้วยกับความเห็นของหวงเหมาและพูดออกมาว่า “ใช่แล้ว ใช่แล้ว พี่ก็มีหวังเฉียนอยู่แล้ว แต่กลับมาดื่มด่ำกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่นี่”