ตอนที่ 155 ฝันร้าย

อันหรันหลับไปถึงสามวัน แต่ร่างกายของเธอยังคงแน่นิ่ง

คุณหมอเข้ามาตรวจหลายรอบ สุดท้ายวินิจฉัยออกมาว่า ร่างกายของอันหรันนั้นกลับมาเป็นปกติแล้ว

แต่ถึงอย่างไรก็เธอก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

ฮั่วเทียนหลันมาเฝ้าไข้เธอทุกวัน วันละสองสามชั่วโมง ส่วนช่วงเวลาที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของหัวเสี่ยวน่า และหลี่รูยา

ฮัวเส้าซู่ได้ยินพวกหมอพูดกันว่า อาการของอันหรันนี้ ต้องให้คนใกล้ชิดมาคอยดูแล เยี่ยมเยียนเธอบ่อยๆ ถึงจะสามารถดีขึ้น

หากเธอได้ยินเสียงของคนที่คุ้นเคยบ่อยๆ อาจจะมีส่วนช่วยในการปลุกเธอขึ้นมาได้

วันนี้ตอนกลางวัน มีผู้หญิงแปลกหน้ามาเยี่ยมอันหรัน

ทันเหว่ย เธอบอกว่าเธอเป็นเพื่อนของอันหรัน

เธอมองอันหรันที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าของเธอมีหน้ากากออกซิเจนครอบอยู่

ทันเหว่ย รู้จักกับอันหรัน พวกเธอทั้งสองเป็นเพื่อนกันตอนสมัยเรียน

ต่อมาก็มีอุบัติเหตุเกินขึ้นกับครอบครัวของอันหรัน ทันเหว่ย ก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ในตอนนั้นการติดต่อของพวกเธอก็ขาดหายไป

เธอมองไปที่ใบหน้าของอันหรันที่นอนอยู่บนเตียง ทันเหว่ย ยิ้มด้วยแววตาที่เศร้าหมอง

อันหรัน ชื่อนี้ช่างเหมาะสมกับเธอจริงๆ

“อันหรัน ฉันมาหาเธอแล้ว”

ทันเหว่ย นั่งลง และค่อยจับไปที่มือของอันหรันแล้วลูบเบาๆ

มือของอันหรันนั้นเย็นมาก การไหลเวียนของเลือดจะก็ช้า ถึงแม้ว่าจะกดลงเบาๆแต่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติได้ต้องใช้เวลานาน

“ไม่ได้เจอกันนาน ไม่คิดว่ากลับประเทศมาเจอเธอครั้งแรก เธอกลับต้องมานอนป่วยอยู่บนเตียง” ทันเหว่ย สะอื้น น้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

เธอยังจำท่าทางที่อ่อนโยนและน่ารักของอันหรันตอนที่เรียนอยู่ด้วยกันได้อย่างชัดเจน

แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้ เพราะตอนนี้อันหรันเหมือนคนที่กำลังจะตาย

ทันเหว่ย เปลี่ยนไปมากในช่วงที่เธอไปอยู่ต่างประเทศ เธออดทนต่อสิ่งใหม่ ๆ ได้ดี ดังนั้นเธอจึงทำศัลยกรรมมาแล้วแล้วหลายครั้ง

หลังจากที่เธอกลับประเทศมา เพื่อนหลายคนต่างจำเธอไม่ได้

“เธอจะหลับไปอีกนานแค่ไหน？ ตื่นขึ้นมาสิ ช่วงนี้เธออ้วนขึ้นนะ! ทำไมเธอถึงได้ขับรถประมาท แถมยังขับไปชนคนอื่นอีก ถึงแม้จะเป็นผู้หญิง แต่ก็ขับรถดีๆได้นิ... ”

ทันเหว่ย พูดออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับอันหรัน

เธอสองคนพูดติดตลก แล้วก็หัวเราะขึ้นมา

ถึงแม้ว่าทันเหว่ย จะยิ้มอย่างไร แต่อันหรันยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าเฉยเมย

ฮัวเส้าซู่เคยรู้จักกับทันเหว่ยมาก่อน แต่ก็จำเธอไม่ได้

ตอนที่ทันเหว่ยมาหาเขา บอกว่าต้องการพบพี่สะใภ้ นั่นก็ทำให้เขาตกใจ

ที่เมืองZ แห่งนี้มีผู้หญิงสวยขนาดนี้ลงมาจุติตั้งแต่เมื่อไหร่ รูปร่างของเธอดูดี ใบหน้ารูปไข่ เหมือนกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์

หลังจากที่ทันเหว่ย บอกชื่อของเธอไป เขาก็นึกใบหน้าเก่าของเธอขึ้นมาได้เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่สนใจในตัวเธอแล้ว

แต่ตอนนี้เห็นทันเหว่ย และพี่สะใภ้ พวกเขาดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง จึงทำให้เขารู้สึกดีกับทันเหว่ย ขึ้นมานิดหน่อย

“พี่สะใภ้เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ต้องใช้ให้อาหารทางสายยางเพื่อความอยู่รอด ทุกวันจะมีคนมาน ”

ฮัวเส้าซู่กล่าวด้วยความเศร้าโศก หลายวันที่ผ่านมานี้แม่ของเขาก็รู้สึกเหงา และโดดเดี่ยว

และตัวเขาเองก็พบว่า เมื่อขาดพี่สะใภ้คนที่สองไป ครอบครัวฮั่วก็เหมือนขาดอะไรไป

“แล้วสามีของเธอหละ？ไม่เคยมาเยี่ยมเลยหรือ？” ทันเหว่ย นึกถึงสามีของฮั่วเทียนหลัน จึงถามไปแบบนั้น

ฮัวเส้าซู่ทำท่าทางตึงเครียดและพูดว่า “พี่รอง เขาจะมาที่นี่ทุกวัน แต่ว่าช่วงนี้งานเขาหนักมาก ดังนั้น.....”

ทันเหว่ย รู้สึกโกรธ ฮั่วเทียนหลันคนนี้ ทำไมถึงปฏิบัติแบบนี้กับภรรยาของเขา

หลังจากที่เธอกลับมา เธอเคยได้ยินเรื่องราวของอันหรันมาบ้างแล้ว ฮั่วเทียนหลันมักจะปฏิบัติไม่ดีกับอันหรันเสมอ

และในตอนนี้อันหรันนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา ฮั่วเทียนหลันยังไม่คิดที่จะมาดูแลและหาวิธีที่ทำให้อันหรันฟื้นขึ้นมาอีก นี่มันเกินไปแล้ว