ตอนที่ 16 ไม่รู้

ทันทีที่เขาเข้าไป ฮัวเทียนหลันก็หยุดลง ความคุ้นเคยที่ไม่อาจบรรยายได้เข้ามาในหัวใจของเขา แต่ความรู้สึกที่แข็งแกร่ง ได้ควบคุมจิตใจของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาสูญเสียความรู้สึกนั้นและจมอยู่กับมันอย่างสมบูรณ์

อันรันหายใจออกด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเธอถูกทำให้เจ็บปวด ทำให้เธอโค้งงอตัวและหนีไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ทันทีที่ขยับ ก็ถูกฮัวเทียนหลันลากกลับมาและกระแทกอย่างรุนแรง

อันรันดูเหมือนจะกลับไปสู่ช่วงเวลาแห่งฝันร้าย ชายคนหนึ่งได้กลายเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตของเธอที่หนีไม่ได้

เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างแรง ต่อต้านปฏิกิริยาทางร่างกาย กลิ่นเลือดก็อบอวลไปทั่วปากอย่างรวดเร็ว

ฮัวเทียนหลันใช้แรงกระแทกทำให้อันรันเจ็บปวดตั้งแต่ต้นจนจบ อยู่ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะขอร้อง : "คุณฮัว เบาหน่อย เจ็บ......"

ฮัวเทียนหลันยิ้มอย่างเย็นชา : "ไม่ใช่กลุ่มp ไม่ถูกปากเธอหรอ? "

คำพูดที่น่าอับอายนี้ทำให้อันรันตกตะลึงและดิ้นรนทันที เหมือนปลาขึ้นมาจากน้ำ

"คุณปล่อยฉันนะ! "

แต่ความไม่เท่าเทียมกันระหว่างอำนาจของชายและหญิงก็ถึงวาระจากความล้มเหลวของอันรัน

ฮัวเทียนหลันพลิกตัวเธออย่างกะทันหัน มองหน้าเธอสักวินาที เขารู้สึกรังเกียจ

"จะปฏิเสธหรือยินยอม? ผู้หญิงแบบนี้ ให้เงินก็ตกลงแล้วไหม? "

คำพูดที่ชั่วร้ายยังคงถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความปราณีจากปากของฮัวเทียนหลัน

อันรันปีนไปบนหมอนและแรงกระแทกที่หลังเธอ ทำให้เธอหายใจไม่ออก

นิ้วเรียวของเธอจับผ้าปูที่นอนแน่น น้ำตาก็ค่อยๆไหลออกบนหมอน

ฮัวเทียนหลันดูเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาไม่สนใจความรู้สึกของอันรัน ยืดการเคลื่อนไหวนี้ไปเรื่อย ๆ......

อันรันเป็นลมด้วยความเจ็บปวดชั่วขณะ จากนั้นความเจ็บก็ปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ จนหมดสติไป