ตอนที่ 174 ที่ไหนก็ห้ามไป

ท่าทางที่ทั้งสองคนเป็นอยู่ในตอนนี้ ช่างน่าอายจริงๆ

อันหรันรีบผลักฟู่ฮั่นหยูออกไป หน้าแดงพูดว่า :"ขอบคุณ ขอบคุณ......"

ฟู่ฮั่นหยูรู้สึกถึงน้ำหนักที่ลดลงของอันหรัน และเมื่อเธอสัมผัสตัวเองในเมื่อกี้ก็มีความรู้สึกแปลกๆ ที่แพร่กระจายอยู่ในหัวใจ

เขาเป็นคนใจกว้างมาโดยตลอด แต่น้ำเสียงตะกุกตะกัก : "เล็ก ๆ เรื่องเล็กๆ......ฉันเป็นเพื่อนพี่เฮา ฉันชื่อฟู่ฮั่นหยู

อันหรันพยักหน้าเล็กน้อย และพูดด้วยเสียงต่ำ : "เสี่ยวเฮา มีเพื่อนแบบคุณ ดังนั้นไม่ได้อยู่คนเดียวในประเทศ M"

ฟู่ฮั่นหยูกล่าวด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้งบนใบหน้าของเขา : "เขาไม่ชอบออกไปข้างนอก และมักจะเดินคนเดียว สิ่งที่เขาทำมากที่สุดคือการวาดภาพและเข้าร่วมการแข่งขันศิลปะ ฉันถามเขาตลอดว่าทำไมเขาถึงชอบสิ่งเหล่านี้ เขาก็ไม่ได้บอก"

อันหรันอืม นานมากถึงจะตอบ : "เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าเขาโง่ แม้แต่วาดรูปยังวาดไม่ได้เลย......"

ทั้งสองเงียบไป ฟู่ฮั่นหยูโกหก: "อันที่จริงมันไม่ใช่อย่างนั้น เขาบอกว่าเขาต้องการแสดงให้ใครเห็นการเติบโตของเขา และทำให้คน ๆ นั้นภูมิใจในตัวเขา......"

คำพูดของฟู่ฮั่นหยูเป็นเพียงการปลอบอันหรัน อันเฮาไม่เคยพูดถึงอันหรัน

อย่างไรก็ตามเมื่อตอนอันเฮาหมดสติในช่วงเวลาสุดท้ายของความเจ็บป่วยและความทุกข์ทรมาน รู้ตัวลางๆก็เอาแต่เรียกพี่สาวไม่หยุด

แค่คิดก็รู้ พี่สาวของเขาคนนี้ ถูกฝังไว้ในที่ที่ลึกที่สุดโดยเขา เป็นความทรงจำที่เขารักมาตลอดชีวิต

ทั้งสองมองหน้ากัน อันหรันเดินไปด้านข้างและพูดเบาๆ : "พวกนายคุยกันไปก่อนเถอะ ฉันควรกลับแล้ว"

ฟู่ฮั่นหยูมองไปที่ร่างอันไกลโพ้นของอันหรัน เขามักจะรู้สึกว่าอันหรันรู้สึกคุ้นเคย

ทุกปีเขาใช้เวลาครึ่งปีในประเทศจีน และอีกครึ่งปีในประเทศ M

เนื่องจากอันเฮาจากไปแล้ว จางหยาจึงตั้งใจที่จะฝึกเขาให้เป็นผู้สืบทอดที่นี่ ดังนั้นปีนี้จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในประเทศ M

เขาไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับหลายๆ อย่างในประเทศจีน

แต่ท่าทางที่อ่อนโยนของผู้หญิงคนนี้ ตราตรึงใจเขามาก

เมื่อเขาพร้อมที่จะกลับไป เขาจะปรับการเชื่อมโยงในประเทศ และตรวจสอบข้อมูลของผู้หญิงคนนี้

มีผู้หญิงจำนวนไม่มากที่สามารถทำให้ฟู่ฮั่นหยูหลงใหล อันหรันเป็นคนที่น่ารักที่สุด

ตระกูลฮัว อาหารเย็นสำหรับครอบครัวสัปดาห์ละครั้ง

คราวนี้มีสองคนนั่งอยู่ห่างๆกัน หลี่รูยาและฮัวเส้าซู่นั่งตรงข้ามกัน

นับตั้งแต่อันหรันไปประเทศ M หลี่รูยาก็รู้สึกว่างเปล่ามาโดยตลอด

เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องดีที่อันหรันจะได้ไปที่ประเทศ M เพื่อพักผ่อน ถึงอย่างไรลูกคนที่สองก็เป็นบ้า

แต่ในสภาพแวดล้อมที่เธอเคยชิน จู่ๆเธอก็สูญเสียเสื้อแจ็คเก็ตตัวน้อยไป ในใจของเธอผิดหวังมาก

อาหารบนโต๊ะเย็นแล้ว แม้แต่ฮัวเส้าซู่คนไม่มีสมอง ก็รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ถูกใจ

ท้องของเขาว่างแล้ว เขาไม่สามารถอดได้ เขาจึงพูดอย่างระมัดระวังว่า : "แม่ เราควรกินก่อนไหม? "

หลี่รูยาจ้องไปที่ฮัวเส้าซู่และพูดอย่างเคร่งขรึม : "กินกินกิน รู้แค่กิน! พี่ชายที่สองและพี่สะใภ้ของแกยังไม่กลับมา จะกินอะไร?"

ความคับแค้นใจปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของฮัวเส้าซู่ เขาพูดอย่างไม่เต็มใจว่า : "พี่สะใภ้สองไม่ได้ไปประเทศ M เหรอ! "

หลี่รูยาโกรธเมื่อเธอได้ยินจากปากที่รุนแรงของฮัวเส้าซู่ เมื่อเห็นท่าทางที่น้อยใจของลูกชายคนเล็ก เธอก็ถอนหายใจทันที

หลังจากอันหรันไปต่างประเทศ หลี่รูยารู้สึกว่าชีวิตเป็นเรื่องยากเป็นครั้งแรก

ฮั่วเทียนหลันกลับไปหานักแสดงคนนั้นอีกครั้ง หลี่รูยารู้สึกว่าชีวิตของเธอแทบจะวุ่นวาย

ฮัวเส้าซู่อยู่ใต้โต๊ะ และแอบใช้โทรศัพท์มือถือเพื่อส่งข้อความไปหาพี่ชายคนที่สองโดยพูดว่า : "พี่ชายสอง พี่จะกลับมาเมื่อไหร่ วันนี้เป็นวันทานมื้อเย็นของครอบครัวนะ! "

ฮัวเทียนหลันเพิ่งส่งมู่เหว่ยกลับบ้าน มู่เหว่ยก็ลากเขาไปกินข้าวด้วยกัน

ฮัวเทียนหลันกำลังจะเห็นด้วย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองมันและพูดเบาๆ : "เสี่ยวเหว่ย วันนี้คุณกินคนเดียวก่อนนะ ตอนกลางคืนฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อน"