ตอนที่ 18 แฟนของฉันอ่อนโยนกับฉันมาก

ฉากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดูเหมือนจะยังคงปรากฏให้เห็น อันรันยเคยโกรธและหมดหวัง

เมื่อเวลาผ่านไปก็เหลือเพียงการมองเห็น

มู่เหว่ยมองอันรันไม่พูดไม่จา สีหน้าเหมือนมีหมอกควันปกคลุมอยู่

เธอตบกระจก แล้วชี้ไปที่รถสปอร์ตสีแดงด้านนอก : "รันรัน ดูรถคันนี้สิ สวยไหม?"

อันรันเงยหน้าขึ้นและเหลือบมอง นี่คือปอร์เช่ 911 รุ่นล่าสุด

"รถคันนี้รุ่นลิมิเตด เทียนหลันให้ฉัน ต่อไปนี้ถ้าเธออยากไปไหน ก็บอกฉันได้ ฉันไปส่งได้! "

อันรันไม่พูดจา แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ มู่เหว่ยยิ่งภาคภูมิใจ

เธอดูคุยกันเหมือนเพื่อนสนิท มองอันรันอย่างสนิทสนมแบะพูดต่อว่า : "พูดถึงโมเมนตัมอสังหาริมทรัพย์ช่วงนี้มีความมั่นคงมาก เธอไม่คิดจะซื้ออสังหาริมทรัพย์เพิ่มหรอ? ฉันบังเอิญมีวิลล่าในโรสเฮาส์ สภาพแวดล้อมดีมาก! เทียนหลันกับฉันอาศัยอยู่ที่นั่นมาตลอด "

"ตลอด" คำนี้ มู่เหม่ยเน้นน้ำเสียงอย่างหนัก

"เทียนหลันดีกับฉันมาก ฉันอยากได้อะไร เขาก็มักจะซื้อให้ฉัน ใช่แล้ว ตอนที่พวกเธอแต่งงาน เขาให้อะไรเธอหรอ? "

สีหน้ามู่เหว่ยมีความภาคภูมิใจ มองไปที่คออันว่างเปล่าของอันรัน : "ทำไมไม่ซื้ออะไรให้เธอเลยล่ะ! ให้เธอ นี่คือสร้อยคอเพชรสีแดงลิมิเต็ดเอดิชั่นจากมิลานที่ เทียนหลันมอบให้ฉันเมื่อเดือนก่อน แต่ฉันเบื่อที่จะใส่มัน จึงให้เธอ ยังไงเทียนหลันก็มห้ของฉันบ่อยๆอยู่แล้ว......"

สีหน้าอันรันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ราวกับว่าไม่ได้ยิน แต่มือที่วางไว้บนโซฟาอย่างลวกๆ ค่อยๆขดจนเล็บจมลึกลงไปในฝ่ามือ

รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ นี้ไม่สามารถหลุดรอดจากสายตาของมู่เหว่ยได้ตามธรรมชาติ เพียงแค่ปัดความทุกข์ออกไป ริมฝีปากสีแดงของเธอเม้ม รอยยิ้มของเธอก็สดใสขึ้น

ผู้ชายที่เธอชอบ ไม่เคยหนีไปไหน

เมื่อเห็นรอยยิ้มของมู่เหว่ยอันรันหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยนิ้วออกช้าๆและถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย : "คุณผู้หญิงมู่เหว่ย ยังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ? "

มู่เหว่ยตกใจ ส่ายหัวอย่างไม่รู้ตัว : "รันรัน ฉันมาเพราะอยากจะมาหาเธอ ความเป็นเพื่อนสนิทของเราตั้งหลายปีไม่......"

"เจอ" คำนี้ยังพูดไม่จบ อันรันก็ลุกขึ้น ทำสัญญามือเชิญ ต่อมู่เหว่ยและพูด: "วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย เชิญคุณมู่เหว่ยกลับไปก่อนเถอะ! "

มู่เหว่ยย่นหน้าด้วยความกังวลทันที : "รันรัน เธอเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหน? "

ในขณะที่เธอพูดเธอมองขึ้นลงไปที่อันรัน จ้องมองเธอเป็นเวลานานและก็ตระหนักได้ในทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตำหนิเล็กน้อย: "เทียนหลันก็ไม่ค่อยใส่ใจดูแล แต่ปกติเขาอ่อนโยนกับฉันมาก! "

คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะตบหน้าอันรันอย่างรุนแรง เธอไม่เก็บความโกรธไว้ในใจอีกต่อไป และตะโกนบอกป้า Ding ที่เฝ้าอยู่ในครัว : "ป้า Ding ส่งแขก"

พูดไป อันรันก็ขึ้นไปข้างบน

ในเวลานั้นใบหน้าของมู่เหว่ยก็มืดลง หลายปีมานี้เธอเคยชินกับการถูกคนอื่นกักขังมานาน และเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอันรันจะกล้าขับไล่ผู้คนอย่างกล้าหาญเช่นนี้ ดังนั้นเมื่อป้า Ding มา ความเกลียดชังของเธอก็สายเกินไปที่จะหลบซ่อน