ตอนที่ 180 ต่อไปนี้ไม่ต้องมาแล้ว

"คุณนายพักผ่อนแล้ว คุณต้องรอให้เธอตื่นขึ้นมาค่อยคุย คุณมีอะไรหรือเปล่า? " อันหรันเปลี่ยนเรื่อง

เธอไม่เคยเห็นหลี่เซียวเซียวมาคนเดียว สันนิษฐานว่าหลี่เซียวเซียว ไม่มีป้าคนนี้อยู่ในใจ กลัวว่าจะมีเรื่องที่ต้องมาขอร้อง

หลี่เซียวเซียวฉายแววแห่งความลำบากใจ และกล่าวว่า : "เรื่องนี้ พูดยากนิดหน่อย......"

อันหรันรู้ว่าเธอเดาถูก และพูดว่า : "ไม่เป็นไร เป็นครอบครัวกันหมด มีเรื่องอะไรก็พูดได้เลย"

หลี่เซียวเซียวทนไม่ได้นานแล้ว เมื่อได้ยินสิ่งที่อันหรันพูด เขาก็รีบพูดว่า : "พี่สะใภ้ คือแบบนี้ ฉันไม่ได้อยู่ในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์! ได้ยินมาว่าช่วงนี้ฟาเรนไฮต์ฉายเรื่องหัวข้อของวัยรุ่นที่โด่งดังมาก ฉันอยากเป็นนางเอก......"

คำพูดของหลี่เซียวเซียวนั้นกระฉับกระเฉงมาก แต่อันหรันรู้ดีว่าตัวเอกของบทละครนั้นเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูต้นทุนของการเล่นทั้งหมด

เหลียวซิรงเป็นดาราภาพยนตร์ที่มีพลัง เธอไม่จัดคนตามใจ เธอบอกว่าหลี่เซียวเซียวมีปัญหา สันนิษฐานว่าหลี่เซียวเซียวทำได้ยากมาก

"แล้วทำไมคุณไม่แนะนำตัวเองให้กับฟาเรนไฮต์? "อันหรันกล่าว คำพูดของเธอหาคำพูดไม่ดียาก อย่างไรก็ตามนางเอกที่แนะนำตัวเองมักจะมีอยู่ทั่วไปในแวดวง

เมื่อหลี่เซียวเซียวได้ยินอันหรันพูดแบบนี้ อารมณ์ของเธอก็มาทันที

ใบหน้าของเธอมืดมน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ อันหรันสาวอับจน ทำคะแนนต่อหน้าเธอ

สถานะของตัวเอง เป็นความสัมพันธ์นี้กับตระกูลฮัว ยังต้องแนะนำตัวเองอีกหรอ?

"เรื่องนี้ซับซ้อนนิดหน่อย พี่สะใภ้ ฉันต้องคุยกับป้าถึงจะได้"

คำพูดของหลี่เซียวเซียวแสดงให้เห็นถึงความบาดหมางอย่างมาก ดเกือบจะบอกอันหรันว่าเรื่องนี้เธอจัดการไม่ได้

อันหรันฟังออกแน่นอนว่าเธอไม่เต็มใจ เธอยิ้มจางๆ และพูดว่า : "ถ้าอย่างนั้น คุณสามารถรอที่นี่ได้ ถ้าคุณนายตื่นขึ้นมาเธอจะมาหาคุณเอง"

หลังจากนั้น อันหรันก็จิบชา และลุกขึ้นเพื่อกลับไปชั้นบน

แต่ทันทีที่เธอก้าวออกไป เธอก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของหลี่เซียวเซียวที่อยู่ข้างหลังเธอ : "ฮึ่ม หยิ่งยโสอะไร แค่ไก่ที่บินขึ้นบนกิ่งไม้แล้วกลายเป็นนกเท่านั้นแหละ! ถึงเวลาฮัวเทียนหลันก็จะไม่ต้องการเธออีกต่อไป มาดูกัน ว่าเธอจะไปอย่างไร! "

อันหรันรู้สึกโกรธเล็กน้อยในใจ แต่เธอเข้าใจความจริงว่าสุนัขกำลังกัดตัวเอง และการกัดกลับด้วยตัวเอง จะมีแต่คนดูถูก

เธอจึงไปที่ห้องนอน โดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากนั้นไม่นาน คนรับใช้พี่วังก็มาเคาะประตู บอกว่าหลี่เซียวเซียวออกไปแล้ว

อันหรันส่งเสียงอืม และเรียกพี่วังเพื่อถามว่า : "หลี่เซียวเซียวคนนี้กับคุณนายมีความสัมพันธ์อะไรกัน? "

พี่วังยังเป็นคนเก่าแก่ในบ้านฮัว และเธอมีความประทับใจในตัวหลี่เซียวเซียว เธอจึงกล่าวว่า : "เธอเป็นลูกของลูกพี่ลูกน้องของคุณนาย ความสัมพันธ์ปกติ จะมาเป็นบางคน ก็จะมีแต่เรื่องขอร้องคุณนาย"

อันหรันเข้าใจ พยักหน้าและกล่าวว่ารู้แล้ว พี่วังก็ออกไป

ก่อนที่เธอจะนั่งลง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ป้า Ding โทรหาอันหรัน และบอกว่าเขาต้มซุปนกพิราบไว้ และขอให้อันหรันช่วยส่งไปให้ฮัวเทียนหลัน

เดิมอันหรันต้องการปฏิเสธ แต่ป้า Ding พูดปิดกั้นคำพูดของเธอ : "คุณนายน้อย ระหว่างสามีและภรรยาต้องสื่อสารกันให้มากกว่านี้"

อันหรันไม่ต้องการให้ตระกูลฮัวรู้สึกว่าเธอดื้อรั้น จึงลงไปชั้นล่างและขับรถกลับไปที่คฤหาสน์ เอาซุปนกพิราบปรุงสุกแล้วไปที่ฟาเรนไฮต์

หลังจากจอดรถที่ชั้นล่าง อันหรันก็ขึ้นไปชั้นหนึ่ง วางซุปนกพิราบที่แผนกต้อนรับและจากไป

โจวหยวนได้รับการแจ้งเตือนจากแผนกต้อนรับ และรู้เพียงว่าอันหรันส่งซุปนกพิราบมาให้

เขาหัวโตทันที เมื่อวานนี้เขาเพิ่งขอให้ตัวเองไปบอกต่อ เขาก็ไม่เดือดร้อน วันนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นอีกแล้ว เหมือนให้เขาก็เดินไปที่ริมแม่น้ำ

เขารู้วิธีไม่ให้รองเท้าเปียก เขาจึงกัดฟัน และเอาซุปนกพิราบไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน

ประตูห้องทำงานไม่ได้ปิด ฮัวเทียนหลันยุ่งงานจนรู้สึกหงุดหงิด รู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย เขาจึงเปิดประตูไว้

โจวหยวนเดินเข้ามา และพูดอย่างระมัดระวัง : "นายฮัว นี่คือซุปนกพิราบที่คุณนายน้อยเอามาให้คุณ! "

การจ้องมองของฮั่วเทียนหลันขยับ และหลังจากเหลือบไปเห็นเขาก็พูดว่า : "วางลงเถอะ! "

โจวหยวนตอบ และวางไว้บนโต๊ะชา จากนั้นก็เตรียมออกไป

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวไป ฮั่วเทียนหลันก็โผล่หัวออกจากแฟ้มแบบสำรวจ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง และถามว่า : "เธอล่ะ? "