ตอนที่ 182 ภรรยาของฉันไม่สามารถดื่มเหล้าได้

ฉวนฉีเหลียนเดินตามคุณปู่ไปอย่างไม่เต็มใจ และในที่สุด โต๊ะก็สงบลง

ผู้คนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นบุคคลสำคัญแถวหน้าของเมืองz ทุกคนที่มีสายตาเฉียบคม และแน่นอนพวกเขาสามารถเล็งเห็นได้ว่าฉวนฉีเหลียนกำลังตั้งเป้าไปที่อันหรัน

และท่าทีที่ไม่แสดงออกของฮั่วเทียนหลัน ทำให้ทุกคนเห็นเค้าโครงของเรื่องราวเหล่านี้

เมื่อไม่นานมานี้ มีข่าวลือของฮั่วเทียนหลันกับอันหรันว่ามีมือที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง ดูแล้วมันน่าจะเป็นเรื่องจริง

ตงหยงซี่เริ่มชวนคนบนโต๊ะอาหาร ให้ดื่มกินกันต่อ

อันหรันนั่งอยู่ข้างๆฮั่วเทียนหลัน ทุกครั้งที่เธอจะตักอาหาร เธอจะระวังไม่ให้ไปกระทบกับทิศทางการตักของฮั่วเทียนหลัน

หลายครั้งที่ฮั่วเทียนหลันเอื้อมมือมาตักอาหาร อันหรันที่ยื่นมือของตัวเองออกไปแล้ว จะเก็บมือเข้ามาทันที

เธอไม่ค่อยอยากอาหาร โจ๊กปิงทะเลแค่หนึ่งถ้วย ใช้เวลากินไปตั้งนาน เพิ่งจะกินได้ไปแค่ครึ่งเดียว

ฮั่วเทียนหลันมองมาที่อันหรันอย่างเงียบๆ เธอผอมมาก ผิวหนังขาวละเอียด มองดูแล้วเหมือนกับคนไม่แข็งแรง

เวลาทานอาหารจะระมัดระวัง ทุกคำที่ทานเข้าไปเธอจะเช็ดปาก รักษามารยาทอยู่ตลอดเวลา

ต่อมาเป็นการคารวะเหล้า หลังจากที่ยกไวน์ขึ้นหัวสามครั้ง ก็เริ่มคารวะเหล้า

คุณปู่ฉวนมีสถานะที่สูงศักดิ์ แค่ดื่มกับเพื่อนๆไม่กี่แก้วก็เพียงพอแล้ว

ดังนั้นผู้นำคนต่อไปก็คือพ่อของฉวนฉีเหลียน ฉวนเหอซง

เขาเป็นผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลฉวน เป็นคนที่ท่าทางดูใจดี

“ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานวันเกิดพ่อของผม ผมจะดื่มให้ทุกคนหนึ่งแก้ว ถ้างานนี้มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดขาดตกบกพร่องไป ผมคนนี้ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว!”

พูดเสร็จ ฉวนเหอซงก็ดื่มจนหมดแก้ว

ถึงแม้ว่าฉวนฉีเหลียนจะถูกคุณปู่ฉวนมานำตัวไปแล้ว แต่เธอก็ยังฉวยโอกาสออกมา

เธอเดินถือแก้วไวน์ออกมา มองเห็นอันหรันกำลังหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม แต่เธอก็แค่จิบเท่านั้น

ดังนั้นเธอจึงพูดออกมาว่า “พี่สะใภ้ คารวะเหล้าต้องดื่มให้หมด งั้นก็ถือว่าไม่เคารพ!”

คำพูดของฉวนฉีเหลียนค่อนข้างจะมีอารมณ์ และในตอนนี้หน้าของอันหรันก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าอันหรันไม่อยากดื่มหมด แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะดื่มมา เธอรู้สึกไม่สบายท้อง

ทานอะไรเข้าไปนิดหน่อยก็จะรู้สึกคลื่นไส้ พอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็พบว่าเธอเป็นโรคกระเพาะ

เธอหยิบแก้วที่วางลงไปแล้วของเธอขึ้นมาอีกครั้งพร้อมพูดว่า “ขอโทษด้วย ฉันเป็นคนคออ่อน งั้นฉันจะดื่มมันให้หมด! ”

เมื่อพูดคำพูดนี้ อันหรันกำลังที่จะดื่มไวน์ในแก้วให้หมด

แต่แก้วยังไม่ทันสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ แก้วก็ถูกนำออกไปโดยไม่ทันรู้ตัว

“ภรรยาของฉันดื่มเหล้าไม่ได้ ฉันจะดื่มแทนเธอเอง!”

เมื่อพูดเสร็จ ฮั่วเทียนหลันก็ดื่มจนหมดแก้ว

ฉวนฉีเหลียนมองมาอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็เดินออกไปกับฉวนเหอซง

อันหรันมองไปทางฮั่วเทียนหลันด้วยสีหน้าที่ตกใจ คาดไม่คิดว่าฮั่วเทียนหลันจะทำแบบนี้

ถูกคนคนนี้ทำร้าย กดขี่มาเป็นเวลานาน แต่บางครั้งก็มาทำดีกับเธอเล็กน้อย มันน่าตกใจจริงๆ

นี่เป็นวัฒนธรรมการดื่มเหล้าของเมืองz เท่ากับฮั่วเทียนหลันต้องดื่มเหล้าหนึ่งแก้วเมื่อเจอกับคนหนึ่งคน

อันหรันนั่งลงสักพัก ก็รู้สึกว่าปวดท้องขึ้นมา เธอมองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่กำลังคุยกับผู้ชายวัยกลางคนอยู่ห่างๆ เธอลุกขึ้นมาเพื่อที่จะเดินไปยังห้องรับรอง

เธอรู้สึกเจ็บที่ท้องราวกับโดนเข็มทิ่ม ในตอนนี้แม้แต่เดินเธอก็ยังไม่มีแรง

มันไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะเดินมาถึงห้องรับรอง หน้าของเธอซีดจางพร้อมกับเหงื่อไหลเป็นหยดๆ

ผ่านไปสักพักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาพักผ่อน เธอก็หันมาเห็นอันหรันที่อยู่ในสภาพแบบนั้น จึงหันมาถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณนายฮั่ว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

อันหรันพยักหน้าและตอบกลับไปด้วยเสียงเบาๆว่า “ไม่เป็นอะไร แค่รู้สึกไม่สบายเล็กน้อยเท่านั้น”

“ต้องการไปโรงพยาบาลไหม?”

“ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก”

เธอคนนั้นมองเห็นอันหรันที่อยู่ในท่าทางที่เจ็บปวด ส่ายหัวแล้วเดินออกไป

เธอออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร จากนั้นไม่นานเธอก็มองเห็นฮั่วเทียนหลันกำลังพูดคุยกับคนในงาน

เธอเดินเข้าไปพร้อมพูดว่า “คุณฮั่ว ภรรยาของคุณเหมือนกับว่ากำลังไม่สบายอยู่ มองดูแล้วกำลังทรมานเอามากๆ ตอนนี้เธอพักอยู่ในห้องรับรอง”

เมื่อฮั่วเทียนหลันได้ยินที่เธอคนนี้พูด เขาไม่ทันได้มองไปทางห้องรับรอง ทำแค่พยักหน้าว่าเข้าใจ

นี่ทำให้คนที่กำลังคุยกับเขาอยู่พูดขึ้นมาว่า “ท่านประธานฮั่ว ภรรยาของคุณไม่สบาย คุณก็ไปดูเธอก่อนเถอะ ไว้วันหลังเราค่อยมาคุยกันใหม่”

ฮั่วเทียนหลันส่ายหน้า และพูดออกไปแค่ว่า ไม่เป็นไร

ตอนนี้อันหรันนอนอยู่บนโซฟาแล้ว เป็นแบบนี้ก็สามารถระงับความเจ็บปวดของเธอได้แล้ว

โรคกระเพาะเฉียบพลันมันทรมานแค่ไหน คนที่เคยเป็นเท่านั้นถึงจะรู้