ตอนที่ 192 เจอกันใหม่ชาติหน้า

จู่ๆขวดไวน์ในมือของฮั่วเทียนหลันก็หายไป และเขาก็ตื่นทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองอันหรัน ความโกรธของเขาก็ปรากฏขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ หรือไม่รู้ว่าเวลานี้เขาอารมณ์ไม่ดีหรอ?

"วางลงให้ฉัน! "

ฮั่วเทียนหลันยื่นมือออกไป เพื่อคว้าไวน์ในมือของอันหรัน

อันหรันหลบออก และมือของฮั่วเทียนหลันก็จับเอวของเธอ

อันหรันเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ฮั่วเทียนหลันสัมผัสได้ถึงเอวที่อ่อนนุ่มของอันหรันในมือของเขา และเขาก็จับสองครั้งโดยไม่รู้ตัว เขาก็รู้สึกมีอารมณ์

อันหรันตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีปฏิกิริยา รีบวางขวดไวน์ลง กระโดดไปนั่งอีกด้านของโซฟา

"ฮัว คุณฮัว คุณดื่มเยอะแล้ว......"

ฮั่วเทียนหลันยื่นมือมาตรงหน้าเขา และมองไปด้วยท่าทางการแสดงออกที่ไม่เต็มที่

"มานี่! "

แอลกอฮอล์ในสมองฮั่วเทียนหลัน เวลานี้แค่อยากทำทุกอย่างที่ต้องการ

หัวใจของอันหรันตื่นเต้นขึ้น และเสียงของเธอก็สั่น : "ฮัว คุณฮัว นี่มัน อยู่ข้างนอก......"

เมื่อมองไปที่ดวงตาของฮั่วเทียนหลัน เธอเข้าใจความคิดของฮัวเทียนหลันในครั้งนี้อย่างแน่นอน

นี่คือในบาร์ ถ้าเขามีความปรารถนาที่กล้าหาญแบบนั้น......

เมื่ออันหรันคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ไม่กล้าคิดเรื่องนี้ต่ออีกต่อไป

ไม่ได้ ต้องออกไปซื้อยาแก้เมาให้เขา

อันหรันรีบลุกขึ้น และพูดอย่างรวดเร็ว : "คุณฮัว ฉันจะไปซื้อยาแก้เมาค้างให้คุณ"

หลังจากพูดจบ อันหรันก็วิ่งออกไปจากคลับอย่างรวดเร็ว

ตอนเข้ามาในคลับ อันหรันมองเห็นร้านขายยาอยู่ไม่ไกล

หัวใจของเธอเต้นรัวและเต้นแรง รีบวิ่งไปซื้อยาแก้เมา เมื่อเธอกลับมา เธอตั้งใจเดินช้าๆหวังว่าจะเลื่อนเวลาออกไปสักพักเพื่อให้ฮั่วเทียนหลันสงบลง

เธอเพิ่งเดินผ่านตรอกซอยแห่งหนึ่ง แต่ถูกดึงเข้ามาอย่างแรง

ร่างกายอันหรันไม่มั่นคง และล้มลงกับพื้นโดยตรง

มันร้อนที่แขน และถูกพื้นคอนกรีตเย็นๆ ข่วน

กีบในที่สุดคุณก็ออกมาแล้ว! ทำลายธุรกิจของพี่สาวและฆ่าคุณเชื่อหรือไม่

"สาวน้อย ในที่สุดเธอก็ออกมาแล้ว! ทำลายธุรกิจของพี่สาว จะฆ่าเธอได้เชื่อหรือไม่? "

ก่อนที่ดวงตาของเธอจะปรับเข้ากับความมืดได้ เธอได้ยินคำพูดที่อยู่เหนือหัวของเธอ

เสียงนี้ ดูเหมือนกันจะคุ้นเคย

เธอยังไม่ทันได้คิด ก็มีความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหัวของเธอ และอีกฝ่ายดึงเธอขึ้นโดยการดึงผมของเธอโดยตรง

เมื่อมีแสงด้านนอก อันหรันก็เห็นสิ่งนั้นตรงข้ามกับเธอ คือผู้หญิงร่างเพรียวที่ถูกดึงออกมา

อันหรันยื่นมือออกไป ผลักหญิงสาวร่างเพรียว เธอตัวสั่น และปล่อยมือที่กำลังดึงผมของอันหรัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม : "ยังกล้าขัดขืนอีกเหรอ? "

อันหรันมองอย่างรวดเร็ว หญิงสาวร่างเพรียวไม่มีผู้ช่วยเหลืออยู่เคียงข้าง เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ และพูดอย่างเคร่งขรึม : "ฉันไม่รู้ว่าฉันทำให้คุณขุ่นเคืองตรงไหน ฉันไม่ได้ทำลายธุรกิจของคุณ เป็นหนี้ก็ต้องจ่าย เป็นคนร้ายก็ต้องชดใช้กรรม ไม่มีความขัดแย้งระหว่างเราสองคน"

หญิงสาวร่างเพรียวรีบหยิบใบมีดออกจากกระเป๋า และสะบัดมันไปตรงหน้าอันหรัน : "อัยโย้ว! เธอแบบนี้ มา เธอว่า ชายหนุ่มร่ำรวยเมื่อกี้ เธอจับติดได้อย่างไร? "

ชายหนุ่มร่ำรวย? ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันปรากฏขึ้นในความคิดของอันหรัน มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และกล่าวว่า : "ถ้าฉันบอกว่าเขาเป็นสามีของฉัน เธอจะเชื่อไหม? "

"เล่นตลกอะไร? " แสงแห่งความรังเกียจฉายไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว เธอถึงกับหัวเราะและพูดว่า : "นังร่านแบบเธอ โกหกคนก็ต้องหาเหตุผลที่เหมาะสมในการหลอกลวงผู้คนหน่อย? "

"เห็นท่าทางไร้เดียงสาของเธอ เธอต้องได้รับการฝึกฝนมาใช่ไหม? มา ให้ฉันคิดดู เธอคว้ามาในเชิงชือใช่ไหม? "

หญิงสาวร่างเพรียวใส่ร้ายป้ายสีอันหรัน เชิงชือเป็นคลับบันเทิงที่เพิ่งเกิดใหม่ในเมือง Z ว่ากันว่ามีผู้ถือหุ้นลึกลับอยู่เบื้องหลัง มีเงินและอำนาจ

อันหรันส่ายหัวและพูดว่า : "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร ฉันต้องกลับไปแล้ว"

พูดจบ อันหรันก็จะไป

แต่ทันทีที่เธอหันกลับไป ก็มีอาการปวดอย่างรุนแรง และดวงตาของเธอก็มืดลง เธอก็หมดสติไป

อันหรันตื่นขึ้นมาในอ่างน้ำเย็น เธอไอสองสามครั้ง ลืมตาและรอให้ดวงตาของเธอโฟกัส ถึงค้นพบว่าเธอนอนอยู่บนพื้น โดยมีผู้คนมากมายกำลังมองดูเธออย่างเต็มใจ

"ตื่นแล้ว? " ต่อหน้าอันหรันนี้ขยายใบหน้าของชายคนหนึ่งจากระยะไกลไปใกล้ และดวงตาที่เหล่ของเขา ก็สแกนร่างของอันหรันขึ้นลง

อันหรันรู้สึกนึงเรา และกำลังจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เสียงปึ่งที่ศีรษะของเธอ กระแทกเข้าที่คอของชายคนนั้น

อันหรันไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ หลังจากชนหนักๆ แต่ชายคนนั้นก็ร้อง และนั่งลงบนพื้นทันที

อันหรันรีบลุกขึ้น และกำลังจะวิ่งหนี แต่ทันทีที่วิ่งออกไปได้ไม่ถึงสิบเมตร ก็รู้ว่านี่กลายเป็นทางตัน

ไม่น่าแปลกใจ ที่กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังไม่ได้ตามเธอมา

หัวใจของอันหรันมืดมน เมื่อรู้ว่าวันนี้กลัวว่าจะโชคร้าย

เธอหันหน้าไป และได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดอยู่ข้างหลังเธอ : "เธอวิ่งไม่ได้หรอก มีทางตันอยู่ข้างหน้า เอาเธอกลับมาหาฉัน และจัดการเธอดีๆ"

อันหรันได้ยินเสียงฝีเท้า เธอมองไปรอบๆ คว้าก้อนอิฐจากพื้นที่ตกลงมา และมองไปข้างหน้าด้วยความกังวล

มีคนไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว และหนึ่งในนั้นก็มีเลือดกำเดาไหล ซึ่งต้องโดนเธอเมื่อกี้แน่ ๆ