ตอนที่ 200 มุมปากสูงขึ้นเล็กน้อย

อันหรันฝันตลอดทั้งคืน มักจะรู้สึกว่าเธอติดอยู่ในท่อ ขึ้นลงซ้ายขวาอัดแน่น ไม่มีที่ว่างสำหรับการต่อต้าน

ในที่สุด แสงแดดยามเช้าก็สาดส่องมาที่ใบหน้าของเธอ

ความรู้สึกแสบตานี้ ทำให้อันหรันรอดพ้นจากฝันร้ายได้ในที่สุด

ทันทีที่เธอตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกตื่นตระหนกรอบคอ

รู้สึกถึงอุณหภูมิที่คอของเธอ หันศีรษะเล็กน้อย เห็นใบหน้าที่ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใสของฮั่วเทียนหลัน

ใบหน้าหล่อเหลาอาบแสงแดดยามเช้า ช่างน่าดึงดูดอย่างคาดไม่ถึง

อันหรันอดไม่ได้ ที่จะรู้สึกหลงใหลเล็กน้อย

ฮั่วเทียนหลันยังไม่ตื่น เขาหลับลึกมาก ดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะเหนื่อยมาก

อันหรันวางมือลงบนหัวใจของฮั่วเทียนหลันอย่างระมัดระวัง

การเต้นของหัวใจที่ทรงพลังของเขา ดูเหมือนร่างกายของอันหรันจะเกิดความรู้สึกเช่นเดียวกัน

ปั่ง ปั่ง ปั่ง......

ในขณะนี้ เธอมีภาพลวงตาที่แท้จริงว่าพวกเโอ้จะไม่แยกจากกันไปตลอดชีวิต

เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มีความตื่นกลัว

เธอเข้าใจดี ยิ่งมีความคิดเช่นนี้อยู่ในใจ เธอก็จะยิ่งรู้สึกกลัวว่าไม่มีเส้นทางอนาคตสำหรับเธอ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เธอก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่วินาทีถัดมา มือของเธอก็ถูกจับไว้

การผูกมัดอย่างกะทันหัน ทำให้อันหรันสะดุ้งเล็กน้อย

เธอกลับมามีสติ แต่เห็นฮั่วเทียนหลันมีรอยยิ้มบนใบหน้า มองเธออย่างขี้เล่น

อันหรันหน้าแดง และพูดเบาๆ : "คุณฮัว คุณตื่นแล้ว......"

ฮั่วเทียนหลันมองไปรอบๆ ตัวของอันหรัน และต้องบอกว่ามือของเธอนุ่มมาก

ปล่อยให้เขาจับ อดไม่ได้ก็อยากสัมผัสตำแหน่งที่นุ่มนวลกว่าของเธอ

"เวลานี้ หรือว่าควรอยู่บนเตียง? "

"อืม.....ไม่ใช่.....เอ่อ.....อัย! " อันหรันอ้าปากค้าง เดิมอยากจะบอกว่าเขาไม่ค่อยกลับมา ยิ่งไม่ต้องพูดอรุณสวัสดิ์ในเวลาตื่นนี้แล้ว

แต่เมื่อกำลังจะพูดออกไป ก็มักจะรู้สึกแปลกๆ ดังนั้นสุดท้ายจึงไม่ได้พูดอะไร

สายตาของฮั่วเทียนหลันอยู่บนใบหน้าของอันหรันเป็นเวลานาน

อันหรันรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และเรื่องตลกของฮั่วเทียนหลันยังคงอยู่ในหูของเธอ

เธอมีความคาดหวังเล็กน้อย เกี่ยวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง

โชคดีที่ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันจ้องดูอยู่สักพัก เขาก็คลายอ้อมแขนรอบอันหรัน อันหรันรีบลุกขึ้นจากเตียงไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

ภายใต้การอาบน้ำน้ำเย็น ในที่สุดเธอก็รู้สึกสงบลง

ฮั่วเทียนหลันบนเตียงมองไปที่ด้านหลังของอันหรัน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือด้านข้างมา มันถึงเวลาทำงานแล้ว

โจวหยวนชินกับฮั่วเทียนหลันแล้วบางครั้งก็มาบางครั้งก็ไม่มา สิ่งสำคัญจะถูกส่งไปยังฮั่วเทียนหลันทาง WeChat เพื่อให้เขาตัดสินใจ

ฮั่วเทียนหลันจัดการมันเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ในระหว่างที่อันหรันเปิดที่ประตู และมองเขาสองครั้ง

เดิมทีต้องการรอให้ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้นและจากไป แต่ฮั่วเทียนหลันผิดปกติ นั่งรออยู่บนเตียงตลอดเวลา

ในที่สุด อันหรันก็ยอมรับชะตาชีวิต เธอห่อผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

เพราะความรีบไปห้องน้ำ อันหรันลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามา

เธอรู้สึกถึงการจ้องมองที่แผดเผา ที่เพียงเดินไม่กี่ก้าว ซึ่งทำให้เธอตื่นเต้นทันที

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว และหยิบชุดชั้นในออกมาจากใต้ตู้เสื้อผ้า

ก่อนที่เธอจะทำอย่างอื่น เธอได้ยินเสียงฮั่วเทียนหลันไอเบา ๆ : "แสงรั่วแล้ว!"