ตอนที่ 254 โชคร้ายไม่เคยเกิดขึ้นเพียงลำพัง

เขารู้ ว่าอันหรันคงไม่ชอบอยู่กับเขา!

กับคนที่เธอชอบ แม้ว่าเธอจะนอนข้างถนนเธอก็เต็มใจ

แต่ด้วยตัวของเขาเอง เขาเอาแต่ซื้อซื้อซื้อให้เธอ แต่เธอก็ไม่เคยยิ้ม

"ดังนั้น เธอไม่ชอบอยู่กับฉันเหรอ! " ในเสียงของฮั่วเทียนหลัน มีความเหน็บหนาว

ในตอนนี้ อันหรันรู้สึกว่าเขาได้ยินเสียงหลอน?

ฮั่วเทียนหลันหมายถึงอะไร สมองของเขาสามารถบินขึ้นสูงไปในท้องฟ้าแบบนี้ได้หรอ?

เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องนี้ อันหรันไม่ได้คิด และส่ายหัวทันที : "คุณฮั่ว ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันชอบอยู่กับคุณมาก แต่เราไม่จำเป็นต้องเสียเงินที่นี่ แค่เราจะออกไปข้างนอก ฉันจะมีความสุขมากแล้ว......"

ฮั่วเทียนหลันตะลึงเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากพนักงานของเขาอย่างสิ้นเชิง พอใจง่ายๆขนาดนี้เลยหรอ?

เขายื่นมือออกมาลูบแก้มนุ่มๆ ของอันหรันเบาๆ แล้วพูดว่า : "แค่เดินๆ ก็พอแล้วเหรอ? ของในห้าง อะไรก็ไม่ชอบ? ฉันซื้อให้ เธอก็ไม่ชอบ? "

สีหน้าอันหรันตกตะลึงชั่วขณะ เธอดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว

ฮั่วเทียนหลันพาเธอมาที่นี่ในวันนี้ เพื่อให้เธอมีความสุข

สุดท้ายเธอก็เย็นชาเกินไป กลัวว่าทำร้ายฮั่วเทียนหลันแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้นจ้องไปที่ดวงตาอันลึกล้ำของฮั่วเทียนหลัน แล้วพูดว่า : "คุณฮั่วซื้อให้ฉัน ฉันก็ชอบทั้งหมด"

ทั้งสองมองหน้ากัน และในที่สุดอันหรันก็พ่ายแพ้

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูด แต่มุมปากของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และวาดรอยยิ้มที่ไม่ถึงใต้ดวงตาของเขา

ผู้หญิงคนนี้ ประโยคนี้ กลัวว่าเธอกำลังหลอกตัวเอง?

หลังจากเมื่อกี้เดินไปเยอะมาก เธอก็ล้อมรอบตัวเอง และบอกตัวเองว่าจะไม่ซื้อ

หลังจากเห็นว่าตัวเองโกรธ ก็นึกออกว่าต้องบอกตัวเอง ว่าเธอชอบมันทั้งหมด

ทำแบบนี้ เพื่อเป็นเพียงการรักษาน้ำใจในตัวเองเท่านั้น

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันก็มืดมนลง

ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้อันหรันทนไม่ได้เล็กน้อย และเธอพูดด้วยความยากลำบาก : "คุณฮั่ว สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง ฉันชอบมันมาก แต่ฉันคิดว่าฉันมีหลายอย่างแล้ว ซื้อต่อกลับบ้านไป มันก็เปลือง......"

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า หรือเครื่องประดับ

มีหลายแบบที่ใส่ถุงไป มีความแตกต่างจากที่อันหรันชอบอยู่บ้าง

แต่แล้วยังไง? ตราบใดที่ฮัวเทียนหลันให้เธอ เธอก็จะชอบมันมาก

เธอรู้ว่าเป็นวันเกิดของเธอ ฮั่วเทียนหลันจึงพาเธอมาช้อปปิ้ง

เธอเอาการมาช้อปปิ้งครั้งนี้ เป็นของขวัญวันเกิดจากฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันมองอันหรันอย่างลึกซึ้ง แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับ!

จากนั้นเขาก็มองพนักงานของร้านเสื้อผ้าที่เพิ่งเอาถุงใบใหญ่ใบเล็กออกมา แล้วพูดว่า : "ไม่เอาเสื้อผ้าแล้ว!"

ผู้จัดการร้านตรงหน้าถึงกับผงะไปชั่วครู่ ไม่เอาแล้ว?

คนรวยคนนี้ เล่นแบบนั้นก็ได้เหรอ!

เมื่อกี้พวกเขาเสียแรงไป เพิ่งพับเสื้อผ้าทีละชิ้นใส่ถุง

เธอตำหนิอยู่ในใจว่าเธอไม่สามารถถอยหนีได้ แต่คำตอบของฮั่วเทียนหลันในวินาทีถัดมาทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ

"เอาไปทิ้งให้หมด! " เท่าไหร่พรุ่งนี้ไปรับที่เช็คการเงินไทม์สแควร์

ไทม์สแควร์ ตอนนี้เป็นของตระกูลฮัวทั้งหมด

พนักงานตะลึง คนรวยเล่นแบบนี้ก็ได้เหรอ?

พูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็เดินไปที่ลิฟต์ข้างหน้า

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็เข้าไปและปิดประตู ลงไปใต้ดิน

อันหรันตื่นตระหนก ไล่ตามหลังเขา และหลังจากตบประตูสองสามครั้ง ก็นึกได้ว่ามันจะเป็นอันตรายหากตัวเองทำเช่นนั้น

เธอกดลิฟต์ไปเรื่อยๆ แต่ลิฟต์อีกด้านไม่ยอมลงมา

เธอหันกลับมา และทำได้เพียงรีบลงบันไดเลื่อนเพื่อไล่ตามฮั่วเทียนหลัน

เธอเพิ่งเห็นว่าลิฟต์หยุดอยู่ที่ชั้นลบหนึ่ง

อันหรันรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถใต้ดิน เมื่อถึงบันไดเลื่อนชั้นสุดท้าย เพราะความเร่งรีบเธอแทบจะกลิ้งตกบันไดเลื่อน

โชคดีที่เธอจับบันไดเลื่อนได้ทัน แต่หน้าผากของเธอถูกกระแทก

อันหรันก้าวไปข้างหน้า และเดินไปที่ด้านข้างของฮั่วเทียนหลัน เธอโกรธมาก กำลังจะเปิดปากถามเขาว่าทำไมเขาถึงทิ้งเธอ ลังเลสักพักแต่ก็ทิ้งคำพูดไป

ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันอึมครึม ราวกับว่าต้องการฆ่าคน เธอไม่กล้าพูด

"คุณฮั่ว คุณ คุณรอฉันอยู่เหรอ? "

เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเธอโกรธหรือเสียใจ เหมือนว่าใจของเธอ ถูกฮั่วเทียนหลันทิ้งไว้เบื้องหลังอีกครั้ง

น้องชายของเธอที่เสียชีวิตในตอนนั้น มอบสร้อยข้อมือให้เธอผ่านมือของฟู่ฮั่นหยู ซึ่งเธอคิดว่าสำคัญกว่าชีวิตของเธอ

แต่ตัวเองให้ของเธอหลายอย่าง ซึ่งแพงกว่าสร้อยข้อมือเส้นนั้นหลายพันเท่าหลายหมื่นเท่าไม่สามารถเทียบราคาได้

เธอล่ะ?

เธอปกติมาก ราวกับว่ามันไม่มีอะไรพิเศษ

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่าฐานะผู้ชายที่หยิ่งในตนเอง กำลังหงุดหงิดอย่างรุนแรง

เขาปิดกระจก สตาร์ทรถ เหยียบคันเร่งและออกจากลานจอดรถใต้ดินโดยตรง

อันหรันตื่นตระหนก เธอเคาะหน้าต่างสองสามครั้ง และเมื่อรถเร่งความเร็วออกไป ก็เกือบจะพาเธอไปกับพื้น

เธอมองไปที่ Maybach ที่อยู่ห่างออกไป และตะโกนเรียกคุณฮั่ว แต่ Maybach ก็ไม่หยุดเลย

ฮั่วเทียนหลัน ทิ้งเธอ ไปแล้ว