ตอนที่ 265 ออกกำลังกายตอนเช้ากันเถอะ

จู่ๆมือที่เธอจับอยู่ ก็คว้ามือเธอมาจับแน่น

อันหรันตกใจ เงยมองฮั่วเทียนหลัน ก็เห็นแววตาที่เหนื่อยล้าของเขา

"คุณฮั่ว คุณตื่นแล้ว ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ..." อันหรันพูดพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของฮั่วเทียนหลัน

หน้าผากยังร้อนอยู่เล็กน้อย แต่อุณหภูมิอาจลดลงเพราะฤทธิ์ยา

"ก็แค่หวัดธรรมดา ไม่สามารถเอาชีวิตฉันไปได้หรอก" ฮั่วเทียนหลันมองไปที่อันหรันพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

อันหรันน้ำเสียงไม่พอใจ "อย่าพูดแบบนั้นสิคะ มันเป็นลางไม่ดี!"

พูดจบ อันหรันรู้สึกว่าคำพูดขอเธอรุนแรงไป เธอจึงพูดอีกว่า "ฉันแค่ฉันเป็นห่วงคุณ ..."

ฮั่วเทียนหลันเข้าใจความรู้สึกของอันหรัน เพราะเมื่ออันหรันไม่สบายใจเขาจะกังวลเช่นเดียวกับเธอ

เขาตอบกลับไป "ฉันไม่เป็นไร ก็แค่เป็นไข้ธรรมดา เธอกลับไปพักผ่อนเธอ ที่นี่มีเส้าซู่อยู่กับฉันแล้ว"

อันหรันส่ายหัวและตอบกลับว่า "เส้าซู่เป็นเจ้านายของฉัน ฉันจะให้เขามาดูแลคุณได้อย่างไร สิ่งที่ฉันทำอยู่มันเป็นหน้าที่ของภรรยา"

ทันใดนั้นสายตาของฮั่วเทียนหลันก็ไปที่อันหรันแล้วพูดว่า "เธอว่าอะไรนะ?"

"พูดอะไร" อันหรันมองไปที่ฮัวเทียนหลัน เหมือนไม่เข้าใจแล้วก็บอกว่า "เส้าซู่เป็นเจ้านาย?"

“ ประโยคสุดท้าย!”

"หน้าที่ของภรรยาไงคะ" อันหรันพูดซ้ำ ดูเหมือนตอนนี้เธอจะเข้าใจและใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

คำพูดของฮั่วเทียนหลัน ทำให้เธอเข้าใจ

เขาเป็นแบบนี้แล้วยังจะมาทำให้อันหรันรู้สึกเจ็บใจอีก

ฮั่วเทียนหลันต้องการที่จะลุกขึ้น แต่ร่างกายที่ยังเมื่อยล้าอยู่ เลยลุกไม่ได้

เขามองไปที่อันหรันแล้วพูดว่า "ถ้ารู้อย่างงี้แล้วทำไมยังไม่ไปนั่งอีก"

คำพูดเมื่อสักครู่ ทำให้อันหรันใบหน้าแดงก่ำ

เธอลังเลแล้วพูดว่า "คุณฮั่ว... หมอบอกว่าคุณร่างกายคุณอ่อนแรงมาก ดังนั้น คุณจึงไม่สามารถ ... "

ฮั่วเทียนหลันหัวเราะลั่น เพราะเธอสื่อไปอีกความหมายหนึ่ง ทำให้ใบหน้าของอันหรันแดงยิ่งขึ้น

“ ถ้าไม่ลอง แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่า ว่าร่างกายฉันอ่อนแรง”

ดูเหมือนว่าเหตุผลนี้จะไม่เพียงพอ ฮั่วเทียนหลันกล่าวต่อ: ‘เพื่อความสุขในอนาคต เธอต้องมาให้ฉันตรวจสักหน่อยแล้ว! ’

อันหรันเงยหน้าขึ้นและชำเลืองมองเขา ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมา แถมพร้อมจะลงมือ

เธอกางมือห้าม แล้วพูดเบา ๆ ว่า "คุณฮั่ว ที่นี่คือโรงพยาบาลนะคะ มีคนอยู่ตรงทางเดิน มันจะไม่ดี ... "

"อืม ใช่ๆ" ฮั่วเทียนหลันพูดเบา ๆ

อันหรันมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน สีหน้าของเธอตกตะลึงเล็กน้อย ทำไมวันนี้เขาดูพูดง่ายจัง?

แต่คำพูดถัดมาของฮั่วเทียนหลันก็ทำให้เธอเปลี่ยนความคิดทันที

"พวกเรากลับกันเถอะ กลับไปที่ห้องของเราดีกว่า..."

อันหรันไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เดิมทีอันหรันคิดว่าฮั่วเทียนหลันแค่พูดเล่น แต่เขาไม่คาดคิดว่าฮั่วเทียนหลันจะลุกขึ้น ดึงเข็มที่เจาะอยู่ที่แขนออก แล้วพาอันหรันออกจากโรงพยาบาลโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ

อันหรันคิดว่าฮัวเส้าซู่จะหยุดฮั่วเทียนหลันไว้ และให้เขาอยู่ในโรงพยาบาลต่อ

แต่ที่ไหนได้ฮัวเส้าซู่กลับพาฮั่วเทียนหลันรีบตรงดิ่งมาที่ด้านล่าง

รถหุ้มเกราะเคลียร์ทาง และพวกเขาก็ออกจากโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

หลังจากออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร อันหรันก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น มองไปทางโรงพยาบาลก็มีไฟลุกขึ้น

อันหรันอ้าปากกว้าง ที่สามารถนำไข่ห่านมายัดเข้าปากได้

เธอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมฮัวเทียนหลันต้องรีบออกมา

เขาคงรู้ว่าวันนี้จะมีบางอย่างเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะไปโรงพยาบาล?

ทำไมคนเหล่านั้นต้องทำลายโรงพยาบาล อันหรันไม่เข้าใจ

แต่ฮั่วเทียนหลันเข้าโรงพยาบาล และคนพวกนั้นก็ไปแล้ว

ถ้าบอกว่าไม่เจาะจงมาที่ฟาเรนไฮต์ เด็กสามขวบก็ไม่เชื่อ

หลังจากลงจากรถที่โรงแรมแห่งชาติ อันหรันก็พื้นเพิ่งถูกล้าง และมีกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยมา

อันหรันขมวดคิ้ว มีทหารหลายสิบคนยืนอยู่หน้าโรงแรมอย่างเต็มกำลัง

ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไป ก็มีคนออกมาจากห้องโถง

"คุณฮั่ว ..." หยวนฉีเฉียนเรียก เขาเป็นตัวแทนผู้จัดการทั่วไปของฟาเรนไฮต์กรุ๊ปในปากีสถาน

เขาดูตื่นตระหนกเล็กน้อย

แต่ด้วยประสบการณ์ที่มี เมื่อเห็นผู้คนมากมายรายล้อมฮั่วเทียนหลัน ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันขึ้นไปชั้นบนและกลับไปที่ห้องของเขา อันหรันก็บอกว่าจะไปที่ระเบียงเพื่อรับลม ที่ระเบียงเธอได้ยินหยวนฉีเฉียนรายงานเรื่องราวต่างๆให้ฮั่วเทียนหลันฟัง

เมื่อสักครู่เกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้กลุ่มก่อการร้ายได้เปิดฉากโจมตีโรงแรมแห่งชาติ

โชคดีที่กองพันทหารของรัฐบาลประจำการอยู่ใกล้กับโรงแรมแห่งชาติ ที่มาพร้อมด้วยอาวุธของฟาเรนไฮต์รุ่นล่าสุด

แต่ผู้ก่อการร้ายก็มีการเตรียมความพร้อมมาดีเช่นกัน ดีที่รับมือทัน ไม่อย่างงั้นโรงแรมแห่งชาติก็คงจะเต็มไปด้วยควัน

แต่ที่แปลกคือฝ่ายก่อการไม่ได้ใช้อาวุธหนัก

ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แน่นอน

เหตุการณ์การสงบไปสักพัก ผู้ก่อการร้ายก็อพยพออกไปทันที

หลังจากการอพยพไม่นานข่าวที่โรงพยาบาลก็มา

หยวนฉีเฉียนคิดว่าฮั่วเทียนหลันยังอยู่ในโรงพยาบาล ทำให้เขาช็อกมากกับเหตุการณ์ดังกล่าว

ตอนที่ฮั่วเทียนหลันกลับมา ถ้าเขากลับมาช้ากว่านี้ไม่กี่นาที หยวนฉีเฉียนกำลังพาคนไปที่โรงพยาบาลเพื่อต่อสู้กับกลุ่มก่อการร้าย

เมื่อฟังคนด้านในพูดถึงเหตุการณ์รุนแรง อันหรันก็รู้สึกเครียด