ตอนที่ 267 ลูกสาวที่เก็บมา

เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของฮัวเส้าซู่ หยูชิงก็ผงะไป แล้วพูดออกมาเชิงหัวเราะว่า “มันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

ฮัวเส้าซู่รู้สึกอึดอัดกับท่าทางของหยูชิง เขาจึงพูดออกมาเสียงทุ้มๆว่า “มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน แต่ถ้าพี่ของฉันมาได้ยินเข้า เธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”

“งั้นถ้ามันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้ท่านประธานฮั่วมาคุยกับฉันด้วยตัวเอง” พูดจบ หยูชิงก็หันหน้าหนี และเตรียมที่จะเดินไปที่ทางเดิน

แต่ก็ถูกหยูชิงจับไว้ พร้อมถามออกมาว่า “หยูชิง ฉันไม่ใช่เจ้านายเธอหรือไง?”

หยูชิงตกตะลึงและหลังจากที่เธอสะบัดมือของฮัวเส้าซู่ออก และพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “เจ้านายของฉันคือท่านประธานฮั่ว”

คำพูดของเธอ เท่ากับว่าฮัวเส้าซู่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายบริหาร

มันก็จริง ฮัวเส้าซู่ไม่เคยทำอะไรจริงจังให้กับ Fahrenheit Group และนี่ทำให้เขารู้สึกด้อยค่าลง

“ตอนนี้ฉันจะออกคำสั่งอย่างเป็นทางการ ตั้งแค่วันนี้เป็นต้นไป เธอไปเป็นผู้ช่วยของหยวนฉีเฉียน และถ้าหากมีอะไรสงสัยก็ไปปรึกษาเขาได้ทุกอย่าง!” ฮัวเส้าซู่พูดออกมาด้วยความเย็นชา

หยูชิงยิ้มออกมาที่มุมปาก แสดงสีหน้าเชิงดูถูกเล็กน้อยพร้อมพูดออกมาว่า “ฮัวเส้าซู่ อย่าคิดว่านายตำแหน่งสูงกว่าฉันแล้วจะทำอะไรก็ได้ ฉันได้มาอยู่ที่นี่เพราะป้าหลี่แห่ง Fahrenheit Group คุณคิดว่ามันยังไงหละ”

นี่เป็นคำตอบที่ฮัวเส้าซู่เดาเอาไว้ตั้งแต่แรก

เขายิ้มออกมาพร้อมพูดว่า “ใช่หรอ? งั้นต้องขอโทษด้วยนะ คุณถูก Fahrenheit Group ไล่ออกแล้ว ไปซะ!”

หลังจากนั้นฮัวเส้าซู่ก็ผายมือออก

ถูกไล่ออก?

หยูชิงมองไปที่ฮัวเส้าซู่ด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ตระกูลหยูของเธอร่วมงานกับตระกูลฮั่วมาหลายปี แม้สถานการณ์จะยากลำบากแค่ไหน ตระกูลหยูก็ไม่คิดเปลี่ยนใจ

แต่ตอนนี้ ฮัวเส้าซู่กลับพูดแบบนั้นออกมาอย่างหน้าตาเฉย ก็เหมือนกับไล่ให้เธอกลับประเทศไป

ใบหน้าของเธอเคร่งขรึม พูดออกมาเสียงทุ้มๆว่า “ฮัวเส้าซู่ เวลาพูดอะไรออกมาก็ระวังนิดหนึ่ง ไม่กลัวว่ามันจะทำลายอะไรบางอย่างไปงั้นหรอ?”

ฮัวเส้าซู่ไม่ได้พูดอะไร แค่มองไปที่หยูชิงนิ่งๆ

หยูชิงรู้ว่าคำพูดของฮัวเส้าซู่ก็คือความคิดของฮั่วเทียนหลัน

เธอเงียบไปสักพัก จากนั้นก็พูดว่า “ได้ เหตุการณ์ครั้งนี้ ฉันจะจำมันไว้”

พูดเสร็จ เธอก็เดินออกไป

ตอนนี้อันหรันกำลังลงไปทานข้าวพอดี ช่วงนี้ฮั่วเทียนหลันงานยุ่งมาก ดังนั้นเธอจึงต้องไปทานข้าวคนเดียว

ขณะที่รอลิฟท์ หยูชิงเดินมาด้วยท่าทางที่หงุดหงิด

อันหรันมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจอันหรันออกมาชัดเจนขนาดนี้

หลังจากที่เข้ามาในลิฟท์ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ พูดกระแหนะกระแหนออกมาว่า “คุณนายฮั่ว คำฟ้องของคุณค่อนข้างรวดเร็ว!”

อันหรันตกใจ มองไปที่หยูชิงด้วยความสงสัยพร้อมกับพูดว่า “เธอหมายความว่าอย่างไร? ฉันไม่เข้าใจ”

“เหอะ อย่าแกล้งโง่เลย ช่างน่าขันเสียจริง!”

หยูชิงยังอยากที่จะกระแหนะกระแหนอันหรันอีกสักหน่อย แต่ลิฟท์ก็ขึ้นถึงชั้นสองแล้ว

อันหรันเดินออกมาจากลิฟท์ และหันกลับไปมองหยูชิง แต่ไม่นานประตูดลิฟท์ก็ปิด

ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริงๆ

แต่คำพูดของเธอเมื่อสักครู่ อันหรันยังไม่เข้าใจมัน

หรือว่าฮั่วเทียนหลันกำลังแอบช่วยอะไรเธอเองอยู่?

ไม่ใช่มั้ง ฮั่วเทียนหลันยังไม่ได้ออกมาจากห้องนิ

อันหรันคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ สุดท้ายเธอก็ไม่คิด

รอบตัวของฮั่วเทียนหลันมีคนรู้จักมากมาย ถ้าเธอต้องมาคิดเรื่องของทุกคนผมเธอคงหงอกหมดหัวไปแล้ว

หลังจากที่อันหรันทานข้าวกลางวันเรียบร้อยแล้ว เธอก็ให้คนไปซื้อยามาหนึ่งขวด

หลังจากที่ยามาถึง เธอหยิบน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว จากนั้นก็ทานยาลงไป

เธอเดินมานั่งที่โซฟา และรอยาออกฤทธิ์

เธออยากจะมีลูกกับฮั่วเทียนหลันอีกสักคน แต่เธอกลัวว่าจะปกป้องมันไว้ไม่ได้

ชีวิตน้อยๆที่ไม่สามารถปกป้องได้ สำหรับเธอแล้วคงเป็นความผิดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต

หลังจากที่กินอาหารกลางวันที่อันหรันส่งมาให้เรียบร้อย ฮั่วเทียนหลันก็สังเกตุเห็นสีหน้าที่แปลกไปของอันหรันจึงถามว่า “ไม่สบายหรอ?”

อันหรันส่ายหน้า เธอเดินไปรินชาให้ฮั่วเทียนหลัน แต่เมื่อเธอเอนตัว ยาที่อยู่ในกระเป๋าก็หล่นออกมา

ฮั่วเทียนหลันมองเห็นขวดยาที่คุ้นเคย และเขาก็หยิบมันขึ้นมา

เขาเข้าใจตัวอักษรสามพยางค์ที่เขียนอยู่ เขาแค่มองไปเท่านั้นสีหน้าลองเขาก็ค่อยๆซีดจางลง

ทำให้อันหรันรู้สึกเหมือนเด็กที่ทำความผิด เธอถือกาน้ำชา ตัวเธอสั่น นั่นทำให้ฮั่วเทียนหลันโกรธขึ้นมา

“ใครใช้ให้เธอกินมัน?”

อันหรันก้มหน้าและไม่ได้พูดอะไร

“เธอไม่รู้ว่ามันส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างไงบ้าง?”

อันหรันยังคงไม่พูดอะไร แต่ในใจของเธอก็อดคิดไม่ได้ ก่อนที่เขาจะพูดคำนี้ออกมาได้คิดก่อนหรือไม่ เมื่อก่อนเขาเป็นคนบังคับให้เธอกินมันตลอด

มองเห็นท่าทางต่อต้านของอันหรัน ฮั่วเทียนหลันจึงโยนยาขวดนั้นทิ้งลงไปในถังขยะ

ข้าวก็ไม่กินต่อแล้ว เขาดึงเสื้อคลุมและเดินออกไป

อันหรันเฝ้าดูเขาจากไปอย่างนิ่ง ๆ และเธอก็อธิบายไม่ได้ว่าในใจของเธอตอนนี้รู้สึกอย่างไร

ฮั่วเทียนหลันกลับมาในตอนดึก และออกไปตอนเช้าตรู่ เขาทำแบบนี้ติดต่อกันสามวัน

เขาไม่แตะต้องอันหรันเลยสักนิด ทั้งสองคนต่างคนต่างนอน

อันหรันรู้ว่าฮั่วเทียนหลันกำลังน้อยใจ แต่เธอก็ไม่อยากจะเข้าไปปลอบใจเขา

เธอเป็นคนที่ทานยา แต่กลับไปทำให้เขาเดือดร้อนงั้นหรอ?

เขาได้แต่พูดบอกให้เธอไม่ต้องกินยา แล้วถ้ามีเด็กขึ้นมาจริงๆจะเป็นอย่างไร จะคลอดออกมาได้ไหม?

พอนึกถึงเด็กที่แท้งไปครั้งที่แล้ว ดวงตาของเธอก็แดงขึ้นมา

อันหรันก็ไม่สนเช่นกัน ถ้าเขาไม่สนใจเธอ เธอจะไปสนใจเขาทำไม เธอสามารถใช้ชีวิตคนเดียวอย่างมีความสุขได้