ตอนที่ 281 ไม่ปรากฏตัว

แต่ถึงตอนเช้ารุ่ง ฮั่วเทียนหลันก็ยังไม่ปรากฏตัว

อันหรันทนไม่ไหว ในที่สุดก็กอดหมอน และหลับไป

เป็นเวลาสองทุ่มกว่าที่ฮั่วเทียนหลันกลับมา เขาเห็นแสงสว่างจากห้องนอน

หลังจากเปิดประตูอย่างระมัดระวัง อันหรันนอนอยู่บนเตียง ท่าทางไม่ปลอดภัย

เวลานอน ยังคิ้วขมวดแน่น

ฮั่วเทียนหลันใส่ชุดนอน นอนข้างๆอันหรัน และปิดไฟ

เขายังไม่ได้แตะต้องอันหรัน แต่อันหรันเข้ามาถึงที่เอง

เธอดูเหมือนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ด้านข้าง และขยับร่างกายโดยไม่ตั้งใจ พิงฮั่วเทียนหลัน

ด้วยกลิ่นหอมอันอบอุ่นในอ้อมแขน เปลวไฟที่ถูกระงับในใจของฮั่วเทียนหลัน ไม่สามารถอดทนได้ก็ลอยอีกครั้ง

เขาโอบกอดอันหรันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แต่อีกมือหนึ่งก็ล้วงเข้าไปในชุดนอนของอันหรัน

ในขณะที่นอนหลับ อันหรันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างคืบคลานอยู่บนร่างกาย ไม่ว่าตรงไหนร่างกายก็รู้สึกอับอาย

เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป จับสิ่งที่ยุ่งเหยิงและพูดว่า: "อย่า อย่าทำแบบนี้ คุณมันคนเลว......"

การพูดโดยไม่รู้ตัวในฝันของเธอ ทำให้ฮั่วเทียนหลันตอบสนองชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าประโยคของอันหรันเป็นการหยอกล้อหรือพูดในฝัน

เขาปิดไฟ และนอนหลับสนิทไม่น้อย

หลังจากสายตาคุ้นเคยกับความมืดแล้ว เขาก็มองไปที่อันหรันเงียบๆ

ตอนนี้ข้างๆไม่มีความกังวลอีกต่อไป มู่เหว่ยก็ได้พูดคุยเรียบร้อยแล้ว

ตอนนั้นที่แต่งงานกับอันหรัน มีความลวกๆจริงๆ

อาจจะเร็วๆนี้ สามารถกำหนดการได้ ให้เธอเซอร์ไพรส์ จัดงานใหม่อีกครั้ง?

ไม่สิ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างขาดหายไป

จู่ๆ ฮั่วเทียนหลันก็จำได้ว่า เขามีสัญญากับอันหรัน

เวลาครึ่งปี เกินมานานแล้ว

ความรู้สึกคบๆเลิกๆของทั้งสองคน มาถึงปัจจุบันแล้ว

แต่ถ้าให้ผู้คนเมือง z เห็น เธอคือคุณนายฮั่วของตัวเองของแท้สมราคา

ชานเมือง ในโรงงานร้างหลังหนึ่ง

ที่ดินผืนนี้เคยเป็นฐานการผลิตข้ามประเทศของบริษัท ต่อมาเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ คร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก ผู้จัดการของบริษัทรู้สึกว่ามันโชคไม่ดี เลยขายมันไป

เป็นโรงงานผลิตเสื้อผ้า แต่ไม่เคยเริ่มต้น

ดูเหมือนโรงงานที่พังทลาย แต่ข้างในมีการป้องกันอย่างแน่นหนา มีลวดหนามกั้นระวัง และประตูอัตโนมัติ แบ่งโรงงานขนาดใหญ่ออกเป็นห้องเล็กๆ มากมาย

ในห้องหนึ่ง โจวหยวนขมวดคิ้วและพูดว่า : "นานแค่ไหนแล้ว?"

"ผู้ช่วยพิเศษ หกชั่วโมงแล้ว ผู้หญิงคนนี้ดื้อมาก ไม่ยอมพูดอะไรเลย"

ด้านหน้าของโจวหยวน มีโลงศพที่ทำจากคริสตัลใส

มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในนั้น โลงศพมีรูออกซิเจน จะถูกเติมน้ำทุกๆสามนาที คนที่อยู่ข้างในจะถูกแช่ 1 นาที น้ำถึงจะลด

กลับไปกลับมา ผู้หญิงที่อยู่ข้างในนั้นเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เสื้อผ้าที่เปียกก็ทำให้ร่างที่เว้าและนูน ดูน่าสนใจเป็นพิเศษ

แต่คนที่อยู่ตรงนั้นกลับไม่ขยับเลย ใคร ๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จบแล้ว

กล้าวางยาประธานฮั่ว คนเช่นนี้น่าจะถูกทำร้ายจนตาย และถูกโยนไปที่ภูเขาป่า เพื่อให้อาหารหมาป่า หากไม่พบว่าใครอยู่เบื้องหลัง

โจวหยวนก้าวไปข้างหน้า เคาะประตูโรงคริสตัล และพูดว่า : "คุณพิจารณาดีแล้ว? "

คนที่อยู่ข้างในเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่คุ้นเคย คือเป็นมิลลี่ผู้ช่วยของมู่เหว่ย

เธอกัดฟันพูดอย่างขมขื่น : "แก แก และก็แก......กล้าจับฉัน และรุมประชาทัณฑ์! แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ถ้าฉันออกไปได้ ฉันจะทำให้แกดู จะขูดรีดเนื้อพวกแก! "

โจวหยวนหัวเราะเยาะ เขาเห็นผู้หญิงที่บ้าคลั่งแบบนี้มากเกินไป

ไม่คุยกันๆ? ไม่เป็นไร ปล่อยให้เธอผ่อนคลายกระดูก

โจวหยวนโบกมือ และบอดี้การ์ดทั้งสองก็ก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับถือกระบองไฟฟ้าไว้ในมือ เมื่อน้ำท่วมอีกครั้ง กระบองไฟฟ้าก็เสียบเข้าอย่างรุนแรง

จากนั้นก็มีกระแสไฟฟ้าทะลุ และเสียงกรีดร้องของผู้หญิง แล้วก็มีปัสสาวะป่องออกมาจากรูออกซิเจนของโลงศพ

โจวหยวนปิดจมูก และโบกมือ น้ำก็ถูกปล่อยออกไป

"ตอนนี้ยอมพูดแล้ว? "

มิลลี่มีปฏิกิริยาจากความรู้สึกตึงไปทั่ว เธอมองโจวหยวนด้วยความหวาดกลัว เธอไม่กล้าที่จะขู่ในครั้งนี้

ความรู้สึกตอนนี้ห่างจากความตายเพียงก้าวเดียว

เธอกลัวแล้ว

เดิมทีเธอคิดว่าคนเหล่านี้ จะไม่กล้าแตะต้องเธอ เพราะตัวตนของเธอ

แต่มู่เหว่ยไม่ได้บอกเธอ ว่าฮั่วเทียนหลันยุติความสัมพันธ์ทั้งสองคนแล้ว

ตอนนี้สิ่งต่างๆกลายเป็นเรื่องง่าย เมื่อคนเรากลัวความตาย ทุกอย่างก็ทำได้ง่ายขึ้น

"ฉัน ฉัน ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยของคุณมู่ ในร้านอาหารวันนั้น เพราะฉันมีนัด ดังนั้นเลยเข้าไป! "

มิลลี่ยังคงมีความหวังสุดท้าย อยากจะล้างตัวเอง

เมื่อโจวหยวนได้ยินเธอพูดเช่นนี้ เขาก็กดม่านของโลงศพทันที