ตอนที่ 288
ตอนที่ 290 ฉันรักคุณ
October 22, 2026
ความอ่อนโยนที่ปรากฏในดวงตาของฮั่วเทียนหลัน ทำให้หัวใจของอันหรันละลายไป
เขาพูดอย่างโดดเด่นว่า : "กลับบ้านอยู่ให้ดีๆ! "
ในครั้งนี้สนามบินได้เริ่มเรียกชื่ออันหรันแล้ว อันหรันหยิบตั๋วออกมาดู โดยรู้ว่าวันนี้ตัวเองไม่ไปได้แล้ว
แต่ในช่วงเวลาต่อมา ตั๋วถูกดึงไปโดยฮั่วเทียนหลัน จากนั้นก็ฉีกเป็นชิ้น ๆ
"ยังดูตั๋วเครื่องบิน ไม่ล้มเลิกความคิด? "
"ไม่ ไม่ใช่......" อันหรันรีบโบกมืออธิบาย
เธอไม่สามารถบรรยายความรู้สึก ความสุข ความสนุกสนาน ความตื่นเต้นของตัวเอง.....เหมือนความฝัน ที่เธอยังคงอยู่กับฮั่วเทียนหลันได้!
ฮั่วเทียนหลันเหล่อันหรัน และโทรศัพท์ หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูในห้องรับรอง บอดี้การ์ดสองคนก็เดินเข้ามา
"ส่งคุณนายน้อยกลับบ้าน เธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน" ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเย็นชา
อันหรันอ้าปากค้าง อยากจะเถียงสักคำ
ถึงอย่างไร มันก็โอเคที่เธอจะไม่ไป แต่ ก็ไม่สามารถอยู่บ้านได้ตลอดไป! นั่นมันไม่เหมือนนกขมิ้นเหรอ?
แต่ฮั่วเทียนหลันไม่ให้โอกาสเธอเลย ฮั่วเทียนหลันก็ทิ้งประโยคว่าเขายังมีอะไรต้องทำ และจากไป
บอดี้การ์ดทั้งสองก้าวไปข้างหน้า มองหน้ากัน คนหนึ่งพูดว่า : "คุณนายน้อย เชิญครับ"
อันหรันพยายามตั้งสติ : "เอ่อ ฉัน......"
"พวกเรากำลังดำเนินการตามคำสั่ง โปรดอย่าให้มันยากสำหรับพวกเราเลยครับ....."
อันหรันถูกบอดี้การ์ดพาไป และกลับไปที่คฤหาสน์
ตอนไป กุญแจทั้งหมดก็อยู่ในห้องนอน ถึงอย่างไร มันก็ไม่ใช่ของเธอ
ดังนั้น ป้า Ding จึงถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู
เธอเปิดประตูและเห็นอันหรันลากกระเป๋าเดินทางมา บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ทางซ้ายและขวามาส่ง ท่าทางนี้ ดูยังไงก็ดูแปลก ๆ
"คุณนายน้อย นี่คือ? "
อันหรันยิ้มกว้าง และพูดว่า : "ป้า Ding ฉันจำเวลาผิด เครื่องบินบินไปเมื่อคืนนี้แล้ว"
อันหรันกลับไปที่ห้องนอน และกดโทรศัพท์หาป้าเฉิน
เธอไม่สามารถไปได้แล้ว ดังนั้นข้อตกลงกับตระกูลอัน จึงถือเป็นโมฆะแล้ว
ต่อมา เกรงว่าตระกูลอันจะต้องเป็นสุนัขจนตรอก
ตระกูลอันรักษาสัญญา และปล่อยหวังเทียจุนกลับไป
แต่ลั่นลานยังไม่กลับมา ป้าเฉินกำลังจะบ้าคลั่งแล้ว
อันหรันปลอบป้าเฉินด้วยคำพูดไม่กี่คำ ทำให้เธอมั่นใจได้ว่าเธอรับมือกับเรื่องนี้ได้แล้ว
แม้ว่าตอนนี้เธอจะถูกห้าม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ
แต่เธอมั่นใจว่าตราบใดที่ยี่เฉียวถงไม่บ้า เธอจะไม่แตะต้องลั่นลานอย่างแน่นอน
ชีวิตคนสำคัญเท่าฟ้า เธอยังไม่กล้าขนาดนั้น
นอกจากนี้ เธอยังต้องการได้รับผลประโยชน์เพิ่มเติมจากอันหรัน
ฮั่วเทียนหลันทำอะไรบางอย่าง แต่มันไม่ใช่ธุรกิจ
เขากำลังจัดงานแต่งงานกับอันหรัน และเพชรสีเลือด เพิ่งถูกขุดพบในแอฟริกา
เพชรชนิดนี้มีผู้พบเห็นมาโดยตลอดแต่หาไม่ได้ หลังจากขุดพบแล้วก็ถูกขายไปในราคาที่สูงเสียดฟ้า และสุดท้ายก็ถูกเศรษฐีลึกลับทางตะวันออกเอาไป
คนรวยในภาคตะวันออกคนนี้ คือฮั่วเทียนหลัน
เพชรตอนนี้ เป็นแหวนแต่งงานที่ทำเสร็จแล้ว อยู่ในมือของฮั่วเทียนหลัน
ดีแลนคู่ควรกับตำแหน่งปรมาจารย์อย่างแท้จริง อัญมณีที่เขาสร้างขึ้นนั้นดูแพรวพราว แต่สง่างาม
ต้องรู้ ค่าออกแบบของเขา ต้องไม่น้อยกว่าแปดหลัก
ยิ่งไปกว่านั้น ยังคงขึ้นอยู่กับอารมณ์ของปรมาจารย์ดีแลน
ฮั่วเทียนหลันได้ตัดสินใจแล้วในวันนี้ ที่จะรักษาอันหรันไว้
อย่างนั้น ต่อไป เขาจะทำอย่างไร?
อันหรันเมื่อก่อนนี้ เคยถูกตัดจากความทรงจำของเขา
เขาแค่อยากอยู่กับอันหรันตอนนี้ โดยใช้แหวนเพชรนี้เป็นตัวล็อคขนาดใหญ่ เพื่อขังอันหรันไว้ข้างกายเขาอย่างแน่นหนา
ตอนหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น อันหรันถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์
เธอมองไปที่โทรศัพท์ และหยิบมันขึ้นมา
"นังสารเลว เธอไม่ใช่ว่าจะไปเหรอ? กลับมาอีกทำไม ถ้าเธอไม่ให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลในวันนี้......"
ก่อนที่คำขู่ของยี่เฉียวถงจะจบสิ้น เขาก็ถูกอันหรันขัดขวางโดยการหาว
"ฉันอยากไป แต่ฮั่วเทียนหลันไม่ให้ไป"
"อะไรนะ? " ยี่เฉียวถงรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่น่าเหลือเชื่อ ผู้หญิงอย่างอันหรัน เป็นไปได้หรอที่เขาไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอไป?
ข้ออ้างที่น่ารังเกียจช่างไร้สาระจริงๆ!
"ฉันสามารถหาทางจากไป แค่นี้แหละ! " หลังจากพูดจบ อันหรันก็วางสายทันที
ด้วยสายโทรศัพท์นี้ เธอไม่สามารถนอนหลับต่อได้อีกต่อไป
แค่ลั่นลานต้องอยู่ในมือของยี่เฉียวถงวันหนึ่ง มันจะยิ่งคุกคามมากขึ้น
แต่ตอนนี้ ไม่มีใครช่วยเธอได้เลย
ใช่แล้ว ฟู่ฮั่นหยู!
ชื่อนี้ปรากฏขึ้นในความคิดของอันหรัน
เธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับฟู่ฮั่นหยู แต่ฟู่ฮั่นหยูเป็นเพื่อนของอันเฮา บางทีเขาอาจจะช่วยอันหรันในครั้งนี้ได้ เพราะเห็นแก่หน้าตาของอันเฮา
เธอจำได้ว่าเธอได้บันทึกหมายเลขโทรศัพท์มือถือของฟู่ฮั่นหยูไว้ แต่เธอไม่ได้ตรวจโทรศัพท์มือถือของเธอเลย
ในท้ายที่สุด เสียงนั้นก็ถูกส่งผ่าน WeChat ซึ่งดังขึ้นห้าหรือหกครั้ง และไม่มีใครตอบรับ
เมื่ออันหรัน กำลังจะยอมแพ้ก็ถูกรับสาย
"มีอะไรหรือเปล่า? " เสียงของฟู่ฮั่นหยู เต็มไปด้วยลมหายใจของการตื่นนอน
เมื่อคืนเขาเตร็ดเตร่จนถึงเช้าถึงค่อยกลับบ้าน ซึ่งเป็นเวลาที่จะต้องนอน WeChat เจ้ากรรมนี้โทรมาเรื่อย ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะอันหรันโทรมา ถ้าเขาดุอันหรัน จางหรันจะจัดการตัวเอง ฟู่ฮั่นหยูต้องหาความรู้สึกความสมดุลในอันหรันอย่างแน่นอน
อันหรันรีบพูดว่า : "คุณสามารถช่วยฉันหน่อยได้ไหม? "
"ช่วย? " ฟู่ฮั่นหยูพูดคำนี้ เขาไม่เข้าใจว่าอันหรันหมายถึงอะไร
ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เธอก็ยังเป็นคุณนายน้อยของตระกูลฮั่ว ยังต้องการความช่วยเหลือของตัวเอง?
"คุณพูดเถอะ! " ฟู่ฮั่นหยูยังคงจำการดูแลของจางหรันได้
อันหรันบอกฟู่ฮั่นหยูเกี่ยวกับลั่นลาน โดยไม่ได้คำนึงถึงความสัมพันธ์ของเธอกับลั่นลาน เธอไม่ได้พูดตรงๆ แต่บอกว่าลั่นลานเป็นลูกสาวของญาติของเธอ