ตอนที่ 322 ใครที่เขามารบกวนจะตีให้ขาหัก

หยางหลิงรุ่ยมองเข้าไปด้านในของตึกและเห็นว่าสถานการณ์ด้านในยังคงวุ่นวาย

“คุณตำรวจคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยค่ะ ฮั่วเทียนหลันอยู่ด้านในไหม?”

ตำรวจส่ายหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับชื่อนี้ แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตยมากมาย และยังมีผู้อพยพอีหลายพันคน เขาจะไปจำชื่อใครคนใดคนหนึ่งได้อย่างไรกัน?

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ ผมจำไม่ได้ และขอให้คุณนายให้ความร่วมมือออกจากที่นี่ไปหน่อยครับ” ตำรวจยังต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อไป

หยางหลิงรุ่ยอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกคนดึงเอาไว้

“คุณนาย ผมจัดการเอง”

หยางหลิงรุ่ยหันกลับไป พบว่าคนที่พูดก็คือหยางเทียน เขาเป็นบอดี้การ์ดของพี่รอง

หยางเทียนเกิดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และถูกตระกูลหยางรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมตั้งแต่เด็ก

ตระกูลหยางให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของรัชทายาทเป็นอันดับแรกเสมอ

ข้างกายของหยางหลินและโจวหยวนมีบอดี้การ์ดอยู่หลายสิบคน ไม่ว่าจะแอบซ่อนอยู่หรือเปิดเผยโจ่งแจ้ง และบอดี้การ์ดพวกนนี้ยอมตายแทนพวกเขาได้

และหยางเทียนเป็นคนที่หยางหลินไว้ใจมากที่สุด

หยางเทียนเดินมาลากตำรวจไปคุยด้วยสองสามคำ ตำรวจดูหวาดกลัว และเขาก็ไปเรียกหัวหน้าของเขามา

หลังจากนั้นไม่นานหยางเทียนก็กลับมา

“คุณนาย ผมหาที่อยู่ของคุณฮั่วพบแล้ว ตามผมมา”

หยางหลิงรุ่ยขึ้นไปบนรถของหยางเทียน และรถของเธอถูกตำรวจขับกลับไปไว้ที่คฤหาสน์ของตระกูลหยาง

หลังจากผ่านมาครึ่งชั่วโมง หยางเทียนขับรถมาจอดที่ที่จอดรถของโรงพยาบาลกลาง

หยางเทียนลงจากรถ เปิดประตูพร้อมพูดว่า “คุณนาย คุณฮั่วอยู่ที่ห้องวีไอพีซึ่งอยู่ด้านบนสุด กรุณาตามผมมา”

หยางเทียนเดินตามขึ้นไปบนลิฟต์ เธอลังเลอยู่ว่าจะถามออกไปดีไหม แต่สุดท้ายเธอก็ถามออกไปว่า “ใครใช้ให้นายตามฉันมา?”

ข้างกายของหยางเทียนมีบอดี้การ์ดยืนอยู่อีกคน พวกเขามองหน้ากัน หยางเทียนจึงตอบออกมาว่า “การดูแลความปลอดภัยของคุณนายสำคัญที่สุด”

พอแล้ว อย่าเอาเหตุผลนี้มาอ้างเลย

หยางหลิงรุ่ยเม้มปากโดยไม่ได้ตั้งใจ คำพูดของพวกเขาดูดีตลอด

ทุกคนดูเย็นชาและโหดเหี้ยม แต่พวกเขามีความสามารถมากมาย

ปีที่แล้ว ฐานเก็บพลังงานที่อยู่ทางด้านตะวันออกกลางของตระกูลหยางถูกบุกโจมตี

ผู้คนในฐานทั้งหมดถูกผู้ก่อการร้ายสังหารอย่างโหดเหี้ยม และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือผู้อำนวยการของฐานซึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่ภักดีต่อตระกูลหยางมากว่า 20 ปีถูกตัดศีรษะ

หยางหยวนโกรธมาก จึงส่งบอดี้การ์ดส่วนตัวยี่สิบคนออกไป

ในเวลาเพียงสามวันฐานก็ถูกยึดคืน และผู้ก่อการร้ายทั้งหมดถูกยิงเสียชีวิต

“หยางเทียน ถ้านายทำหน้าให้มันดีๆ นายก็หล่อเหมือนกันนะ”

ต้องใช้เวลานานกว่าจะขึ้นไปถึงชั้นบนสุด หยางหลิงรุ่ยอยากเข้าไปหาฮั่วเทียนหลันอย่างราบรื่น จึงชวนหยางเทียนคุย เพื่อทำให้เขาอารมณ์ดี

เนื่องด้วยงานของเขา หยางเทียนจึงไม่ค่อยยิ้มออกมาสักเท่าไหร่

แต่เธอก็เคยเห็นเขายิ้มออกมาหนึ่งครั้ง

พูดออกมาจากใจ เขาก็หล่อพอตัวเลย

ต้องบอกเลยว่าเขามีพื้นฐานหน้าตาที่ดี แต่เขาไม่รู้ตัว ปกติเขาเย็นชามากทำให้คนรอบข้างไม่รู้สึกอะไร

ไม่ว่าจะพูดอะไรกับเขา เขาจะตอบกลับมาว่า “ทราบครับ คุณนาย”

และครั้งนี้ก็เหมือนกัน

“ทราบครับ คุณนาย”

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะม้วนริมฝีปากของเธอและพูดว่า “เข้าใจแล้วยังจะทำหน้านิ่งอีก?”

โชคดีที่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกหยางเทียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเดินออกจากลิฟต์ไปพูดว่า “คุณนายครับ ห้องที่อยู่ด้านหน้าคือห้องของคุณฮั่ว”

ชั้นบนสุดมีห้องแค่สองห้อง ห้องแรกคือห้องที่ VIP สุด และอีกห้องหนึ่งก็คือห้องทำงานของหมอ

หยางหลิงรุ่ยมองเห็นบอดี้การ์ดหลายสิบคนที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน และในปืนเขาของบรรจุกระสุนไว้เต็มปี่ยม สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

แต่หลังจากที่เธอรู้ว่าโรงแรมเฟลตันถูกโจมตี เธอก็เป็นห่วงผู้ชายคนนี้มาก

แต่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเธอมาถึงที่นี้แล้วความกังวลของเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลย และเธอก็ไม่กล้าที่จะก้าวเดินออกไป

เมื่อวานเธอคิดไว้แล้ว ว่าจะมาหาผู้ชายคนนี้เพื่อสนทนาอะไรด้วย

แต่เมื่อก่อนตอนที่พวกเขาคุยกัน จะคุยกันผ่านทางวีแชท

แต่เมื่อวานทั้งวัน เขาไม่ได้ส่งข้อความอะไรมาเลย

ดูเหมือนว่าการติดต่อระหว่างคนสองคนจะจบลงเท่านี่

นี่ทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกใจหายเล็กน้อย

ตัวตนของเธอไม่น่าดึงดูดสำหรับเขาเลย

ถึงแม่ว่าเป็นลูกสาวของตรกูลหยางสถานะทางสังคมก็สูงอยู่ แต่เขาเป็นคนที่รวยที่สุดในประเทศจีน และก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน

ตอนนี้มีบอดี้การ์ดเดินเข้ามาถามพวกเขา “พวกคุณเป็นใคร?”

เดิมที่หยางเทียนมาแค่ดูแลความปลอดภัยของหยางหลิงรุ่ย แต่เมื่อได้ยินบอดี้การ์ดของตระกูลฮั่วถามออกมาด้วยความไม่เคารพ เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

“นายไม่ต้องอยากรู้หรอกว่าพวกเราเป็นใคร แต่พวกเรามาเพื่อเยี่ยมคุณฮั่ว” เขาตอบไปด้วยท่าทางที่เย็นชา

เมื่อบอดี้การ์ดเห็นว่าพวกเขาไม่ให้ความร่วมมือ เพื่อความปลอดภัยของฮั่วเทียนหลันแล้ว เขาจึงสั่งให้คนมาเอาตัวพวกเขาออกไป

แต่ก็มีเสียงดังออกมาจากด้านหลัง “อย่าหยาบคาบ!”

“ผู้ช่วยพิเศษโจว” เห็นแขกที่มาเยือน ทำให้บอดี้การ์ดหมดความเย่อหยิ่งทันที

โจวหยวนตกใจเป็นอย่างมาก ผู้หญิงที่เขาเห็นอยู่ด้านหน้าคล้ายกับคุณนายของเขาเสียเหลือเกิน

ไม่ใช่ ไม่ใช่ ควรจะบอกว่าเธอคือคนคนเดียวกัน

ไม่แปลกที่ท่านประธานฮั่วปฏิเสธที่จะกลับไปประเทศจีนหลังจากมาถึงออสเตรเลีย

เขามองผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าด้วยความสงสัย และพูดออกมาว่า “คุณนาย....คุณผู้หญิง ขอบคุณมากๆที่มาเยี่ยมท่านประธาน เขาฟื้นแล้ว เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ”

โจวหยวนพูดพร้อมผายมือเชื้อเชิญ

เมื่อหยางหลิงรุ่ยได้ยินคำสองคำก่อนหน้านี้ที่ผูชายคนนี้พูดขึ้น ในใจของเธอก็ยิ่งเกิดความสงสัย

มองไปที่ตาของผู้ชายคนนี้ เหมือนกับว่าเขารู้จักเธอ

ตอนแรกก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรเพื่อจะมาเยื่อมฮั่วเทียนหลัน แต่ตอนนี้เธอเลือกเหตุผลในใจแล้ว