ตอนที่ 339 คาดหวังอะไร

เมื่อได้ยินคำสั่งของตงเหยียน หยางเทียนก็เคาะที่ประตูห้องไพรเวททันที

ไม่นานประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่โชว์หุ่นสวย เธอมองไปที่หยางเทียนด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากอย่างอดไม่ได้

"หล่อมากเลย!"

ขณะพูดเธอก็เอื้อมมือไปจับมือของหยางเทียนไว้

“มาเร็วคนหล่อ รีบเข้ามา ... ”

หยางเทียนพูดอะไรไม่ออก ท่าทางของผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขานึกถึงกลุ่มคนบริการพิเศษบางกลุ่ม

เมื่อหยางเทียนเดินเข้าไปในห้องไพรเวทก็เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงหลายคน

พวกเขามองผู้ชายอ่อนโยนสง่างามในห้องจนรู้สึกชินแล้ว พอมีหนุ่มหล่อร่างกายแข็งแรงล่ำสันอย่างหยางเทียนปรากฏตัวขึ้นมา

จึงทำให้ทุกสายตาของคนในห้องต่างก็จับจ้องไปที่เขากันหมด

หยางหลิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าค่อนข้างคุ้นตา ใช่หยางเทียนหรือเปล่า

หนุ่มหล่อสาวสวยไฮโซในห้องเริ่มจับกลุ่มพูดคุยกันขึ้นมา แต่หยางเทียนกลับไม่ได้สนใจ เขาเดินตรงไปหาหยางหลิงรุ่ยก่อนจะเอ่ยขึ้น : "คุณหญิง ได้เวลากลับบ้านแล้วครับ"

เมื่อมองเห็นใบหน้าแดงก่ำของหยางหลิงรุ่ย เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอนั้นดื่มมากเกินไปแล้ว

"อืม ... " หยางหลิงรุ่ยพยายามที่จะลุกขึ้น แต่แข่งขาของเธอกลับอ่อนแรง จึงทำให้ร่างของเธอโยกไปมาก่อนจะล้มลงใส่ตัวของหยางเทียน

หยางเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มหยางหลิงรุ่ยขึ้นโดยไม่ได้สนใจคำพูดใด ๆ จากนั้นเดินออกไปจากห้องไพรเวทในทันที

เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“หยางหลิงรุ่ยก็ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่ทำไมถึงปล่อยให้บอดี้การ์ดอุ้มตัวง่ายเช่นนั้นล่ะ”

“ยังต้องพูดอีกเหรอ แน่นอนว่าคนใกล้ตัวมักจะมีโอกาสมากกว่าคนอื่น ก็เหมือนกับเก๋งที่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อนนั่นแหละ!”

“อย่าพูดมั่วซั่ว เดี๋ยวก็มีคนมาได้ยินเข้าหรอก แต่ว่าผู้ชายคนนั้นกำยำมากเลยเนอะ เมื่อกี้ฉันรู้สึกตื่นขึ้นมาเลยล่ะ... ”

เมื่อออกมาจากห้องไพรเวทแล้ว หยางเทียนถึงปล่อยตัวหยางหลิงรุ่ยลง

เพราะข้างนอกผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน หากเห็นบอดี้การ์ดอย่างเขาอุ้มคุณหญิงบ้านตระกูลหยาง พรุ่งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะมีข่าวฉาวโผล่ออกมาก็เป็นได้

เมื่อถูกลมที่ทางเดินพัดผ่านมากระทบ หยางหลิงรุ่ยก็เริ่มได้สติขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอมองหยางเทียนที่กำลังพยุงตัวเธอเดินอยู่ จากนั้นถามขึ้น : "พี่สะใภ้ตามตัวฉันเหรอ"

"ครับ... " หยางเทียนเอ่ยตอบสั้น ๆ

ในตอนที่เดินผ่านทางโค้ง หยางเทียนจับแขนของเธอแรงขึ้นเล็กน้อยจนเธอรู้สึกได้

หลังจากนั้นเธอก็ถูกซ่อนตัวเอาไว้ข้างหลังเขา

“ประธานฮั่วคุณจะทำอะไร”

ฮั่วเทียนหลันพาลูกค้ามาเลี้ยงที่นี่ในวันนี้ หลังจากที่คุยโทรศัพท์เสร็จ เขาก็กำลังจะกลับไปที่ห้องไพรเวท

แต่กลับมองเห็นร่างอันแสนคุ้นเคยที่กำลังถูกคนอื่นพยุงอยู่ขึ้นมาก่อน

เมื่อเห็นเธอดื่มจนเมาขนาดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ ก่อนจะเดินมาขวางทางไว้

“ฉันอยากคุยอะไรกับคุณหยางสักหน่อย”

สายตาอันเฉียบคมของฮั่วเทียนหลันจ้องลึกไปที่ร่างของหยางหลิงรุ่ย

เมื่อหยางหลิงรุ่ยได้ยินเสียงของเขา เธอก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะโผล่หน้าออกไปดู เมื่อเห็นว่าเป็นเขาเธอก็รีบหดหัวกลับเข้าไปในทันที

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ทั้งที่ก็พูดกันอย่างชัดเจนแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้อยู่ดี

“ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณฮั่ว และไม่มีอะไรจะคุยด้วย ตอนนี้ฉันง่วงมากแล้ว หยางเทียนพวกเรากลับกันเถอะ”

หยางเทียนรับคำสั่งและให้บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังเข้ามาพยุงตัวหยางหลิงรุ่ย ก่อนจะเอ่ยขึ้น : "ประธานฮั่ว กรุณาหลีกทางด้วยครับ!"

ฮั่วเทียนมองผ่านหยางเทียนไปยังผู้หญิงที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม : "หยางหลิงรุ่ย!"

หยางหลิงรุ่ยตัวสั่น เธอเกือบจะขานรับขึ้นมา

แต่ก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกักเก็บคำพูดเอาไว้ข้างในใจ

ฮั่วเทียนหลันไม่ได้รอให้เธอเอ่ย เขาเลือกที่จะหลีกทางให้แต่โดยดี

เขามองดูเงาของเธอที่ค่อย ๆ ลับตาไป ก่อนดวงตาจะฉายแววหม่นหมองลงมา

เขายังคาดหวังอะไรอยู่อีกเหรอ

คาดหวังให้เธอเปลี่ยนใจ คาดหวังให้เธอกลับมาอยู่กับตัวเอง?

หยางหลิงรุ่ยกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จสรรพอย่างรวดเร็ว เธอก็นอนนก่อนหมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก่อนจะหลับไป

ในคืนนี้เธอหลับไม่ค่อยสนิท

เธอฝันว่าฮั่วเทียนหลันถือแหวนไว้ในมือและคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขอเธอแต่งงาน

ทันใดนั้นจางรันก็รีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะตะโกนว่าอย่าแต่งงานกับเขาเด็ดขาด

จากนั้นภาพในฝันก็เปลี่ยนไปฉับพลัน เธอมองเห็นฮั่วเทียนหลันกำลังกดตัวเธอลงอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเขาดุร้าย

"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเหรอ ภรรยาของฉัน ถ้าฉันไม่เอาเธอคิดหรือว่าฉันจะยอมปล่อยให้เธอตกเป็นของคนกลุ่มนั้น"

...

หยางหลิงรุ่ยกรีดร้องขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั่งหอบหายใจอยู่นาน เธอถึงได้สติกลับมาและรู้ว่าตนเองฝันไป

เมื่อมองดูเวลาก็พบว่าตอนนี้สิบโมงเช้าแล้ว

ดูเหมือนว่าเธอไม่ควรดื่มเหล้าจริง ๆ เพราะเมื่อดื่มก็ทำให้เธอนอนตื่นสาย และยังทำให้ฝันร้ายอีกด้วย

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะห็นข้อความสองสามข้อความบน WeChat

ในนั้นเป็นอีฟที่ส่งมาสองข้อความ แต่ละข้อความยังห่างกันเป็นครึ่งชั่วโมง

"หลิงรุ่ย ถึงบ้านหรือยัง"

"อ้อ แล้วก็ขอวีแชทของหยางเทียนได้ไหม"

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึงไปชั่วขณะ นี่อีฟชอบหยางเทียนยังงั้นเหรอ

แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้หรอก เพราะอีฟรู้จักหยางเทียนมาก่อน และก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขา

ถ้าหากเธออยากได้จริง ๆ เธอก็คงขอนานแล้ว

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนมีใครสักคนตกหลุมรักหยางเทียนขึ้นมาแน่ จึงให้อีฟมาขอข้อมูลการติดต่อจากเธออีกที

เมื่อนึกถึงใบหน้าของหยางเทียน เธอก็ต้องถอนหายใจออกมา

โลกนี้ช่างเลือกรักแค่บางคนจริง ๆ

หยางเทียนนั้นช่างสอดคล้องกับความต้องการของผู้หญิงที่แสวงหาความรู้สึกปลอดภัยเสียจริง ผิวที่เซ็กซี่และกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา ทำให้พวกผู้หญิงยิ้มมีความสุขจนแทบจะลืมความกลัดกลุ้มไปหมด

เธอกดส่งบัญชี WeChat ของหยางหยวนไป ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปอาบน้ำ