ตอนที่ 34 พูดอย่างจริงใจ

หลังจากพูดจบ ฮัวเทียนหลันก็ผลักอันรันออกไป หยิบผ้าก๊อซและแอลกอฮอล์ในชุดปฐมพยาบาลและจัดการสั้นๆ

อันรันยืนด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนดี

หลังจากที่หลี่รูยาเห็นอันรัน เธอก็อ้างว่าไปที่ห้องครัว เธอต้องการให้ลูกชายและลูกสะใภ้ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพัง และปลูกฝังความรู้สึกของพวกเขา

แต่หลังจากไม่ทันรอให้เธอออกมา เธอก็เห็นฮัวเทียนหลันกำลังทำความสะอาดบาดแผลด้วยตัวเอง และอันรันยืนอยู่อย่างโง่เขลา

เธอโกรธเล็กน้อย แต่ก็ยังคงควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งหลังอาหารค่ำ ฮัวเทียนหลันก็หาเหตุผลที่จะกลับไปทำงานล่วงเวลา

และฮัวเส้าซู่ เมื่อรับประทานอาหารได้ครึ่งทาง เขาก็บอกว่าเพื่อนของเขาตะโกนว่าจะกินไก่และวิ่งขึ้นไปชั้นบน

หลี่รูยาจับมืออันรันและพูดด้วยคำพูดที่จริงจัง : "อันรัน ชายคนนี้เธอต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างดี เพื่อที่เขาจะค่อยๆได้รับการเปลี่ยนจากเธอและมีความรู้สึกต่อเธอ"

อันรันอืม เธอรู้คร่าวๆ กลัวว่าหลี่รูยาอาจเห็นฮัวเทียนหลันทำแผลด้วยตัวเอง

เธอพูดเบาๆ : "แม่ เทียนหลันเคยชินกับการพึ่งตัวเองมาหลายครั้งจะไม่ให้ฉันเข้าไปยุ่ง"

แม่ฮัวมองไปที่ท่าทางที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวของอันรันยื่นมือมาลูบเส้นผมราวกับว่าพ่อแม่รักและลุ่มหลงลูก และพูดว่า : "ไม่ใช่ว่ามีคำพูดเก่าๆ เหรอ? ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ในวันต้อไป เธอไปโผล่หน้าที่บริษัทเทียนหลันบ่อยๆ อย่างหนึ่งคือการทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของเธอแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นและอีกอย่างคือการแสดงให้คนภายนอกเห็นว่าตอนนี้เทียนหลันได้เห็นนักแสดงนั้นเป็นเรื่องน่าตลก"

อันรันตอบรับ และยอมรับข้อตกลงของแม่ฮัว

เมื่อเวลา 11โมงของเช้าวันรุ่งขึ้น อันรันรับอาหารกลางวันที่ทำโดยแม่ฮัว ซึ่งเป็นอาหารสองจาน ซุป 1 อย่าง และยังมีข้าวผัดไข่จานโปรดของฮัวเทียนหลัน ขับรถไปที่ Fahrenheit Group

เดิมทีหลี่รูยาต้องการจัดคนขับรถให้เธอ แต่อันรันกลัวว่าคนขับจะอยู่ เธอจึงได้สอดแนม เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ของเธอกับฮัวเทียนหลันไม่ดี เมื่อถึงเวลาให้หลี่รูยารู้ จะทำให้ฮัวเทียนหลันเข้าใจตัวเองผิดไปเอง

เธอจอดรถไว้ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน และไปที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง

พูดแล้วก็น่าตลก เธอเป็นภรรยาฮัวมาระยะหนึ่งแล้ว

แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องทำงานของสามีเธออยู่ที่ไหน เธอจำเป็นต้องนัดผ่านแผนกต้อนรับ

"สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง มีอะไรให้พวกเราช่วยไหมคะ? " แผนกต้อนรับของฟาเรนไฮต์กรุ๊ปบริการดีมากและสุภาพ

อันรันตอบด้วยรอยยิ้ม : "ฉันต้องการพบประธานฮัวค่ะ"

"ไม่ทราบว่าได้นัดไว้ไหมคะ? " ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับตอบกลับต่อ

อันรันส่ายหัว เธอไม่ได้คิดเรื่องนี้ เธอต้องการนัดพบสามีของเธอ

"นั่นต้องขออภัยด้วยค่ะ ประธานฮัวยุ่งมากทุกวัน คุณต้องนัดหมายล่วงหน้าและคุณจะมาที่นี่ได้หลังจากประธานฮัวตกลงค่ะ" หลังจากพูดเสร็จพนักงานต้อนรับ * ก็ทำท่าทางเชิญ

อันรันรู้ดีว่านี่เป็นการตบตาคน มองลงไปที่กล่องอาหารกลางวันที่มีความอุ่นในมือ ทันใดนั้นก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

คุณนายฮัวให้เธอไปส่งอาหาร แต่อาหารด้านในคุณนายฮัวเป็นคนปรุงเอง ดังนั้นเธอจึงต้องส่งให้ถึง

เธอนั่งลงบนเก้าอี้นั่งเล่นในล็อบบี้ หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและส่งข้อความสั้นๆ ให้ฮัวเทียนหลัน : "เทียนหลัน ฉันเอาอาหารมาให้คุณที่ชั้นล่าง ตอนนี้ไม่ได้นัดไว้จึงขึ้นไปไม่ได้ คุณลงมารับแปปนึงได้ไหม? "

อันรันไม่ได้พูดถึงว่าเธอต้องการขึ้นไป เพราะรู้ว่าฮัวเทียนหลันเกลียดเธอ

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา : "พี่สะใภ้ พี่มาที่นี่ได้ยัง?"

อันรันเงยหน้าขึ้น เห็นฮัวเส้าซู่เดินมาพอดี

แม้ว่าฮัวเส้าซู่จะเป็นคนเร่ร่อน แต่เขาก็ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของคุณนายฮัวได้ เขาก็ยังคงดำรงตำแหน่งใน Fahrenheit Group

ทุกวันคือการมาที่ Fahrenheit Group ไปวันๆไม่เกี่ยวอะไรด้วย มาถึงที่ทำงานช้าสุดและเลิกงานเร็วสุด