ตอนที่ 350 ขึ้นเตียงเพื่อคว้าตำแหน่ง

หลี่ชานชานหยิบยกเรื่องเล็กน้อย มาสู่ปัญหาการทำไม่ทำงาน

Yang's Entertainment มีข้อกำหนดที่เข้มงวด เกี่ยวกับการเชื่อฟังและการปฏิบัติงานของพนักงาน

ไม่ว่าคุณจะมีเรื่องยากแค่ไหน งานที่เจ้านายสั่งก็ควรทำให้เสร็จก่อน

"พี่ชานชาน พี่คิดว่าเป็นเช่นนี้ ฉันจะจัดการกับเรื่องสำคัญก่อน ที่เหลือรอให้ฉันทำงานที่ได้รับมอบหมายจากผู้อำนวยการหยางให้เสร็จ ค่อยว่ากันจะเป็นไรไหม? " เย่ตงไม่สามารถต้านทานได้ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะประนีประนอมได้เท่านั้น พยายามทำให้หลี่ชานชานเข้าใจเธอ

แต่กลับกัน กลับเป็นความเยาะเย้ยของหลี่ชานชาน

เธอยักคิ้ว และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "เหอะ เย่ตง ฉันคิดว่าเธออยู่ในบริษัทนี้ น่าจะพอแล้วนะ? หรือคิดว่าเธอเลียแข้งเลียขาของคนอื่นแล้วตอนนี้เจ้านายยังคงต่อรองอยู่?"

เย่ตงเป็นคนที่ทำงานได้ดี และคุ้นเคยกับกฎต่างๆของบริษัท

เธอพูดเบาๆ : "พี่ชานชาน ผู้อำนวยการหยางให้งานฉันจริงๆ และเธอก็รีบ......"

"โอเค ฉันรู้แล้ว ฉันจะให้แผนกบุคคลโทรหา และบอกเกี่ยวกับกิริยาการทำงานของเธอ เธอเห็นสิ่งนี้ไหม? " หลี่ชานชานดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากโต๊ะทำงานของเธอ และโยนมันลงต่อหน้าเย่ตง

เย่ตงชำเลืองตามอง แล้วก็หดตัวลงทันที

คำขู่ คำขู่ที่โจ่งแจ้ง

นี่คือแบบประเมินงานของเธอ ซึ่งจะประเมินทุกสามเดือน ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อระดับเงินเดือนและขั้นตอนการเลื่อนตำแหน่งในภายหลัง

"เธอน่าจะจำได้ ว่าสิ้นเดือนนี้เป็นเวลาส่งครั้งสุดท้ายสำหรับการประเมินรายไตรมาสนี้ ถ้าวันนี้เธอไม่ทำตามฉัน นั้นก็ขอโทษด้วย ฉันให้คะแนนเธอได้แค่ 10 คะแนนในแบบประเมิน......"

ที่สอดคล้องกับคำพูดของหลี่ชานชาน มันคือรอยยิ้มอันเย่อหยิ่งของเธอ

จะมีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่อยู่ใกล้กับเย่ตง ดึงเสื้อผ้าของเธอและกระซิบว่า : "เสี่ยวตง เธอกำลังลังเลอะไรอยู่? อย่ายืนผิดทีม หยางหลิงรุ่ยอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนเอง โดยไม่ได้รับความร่วมมือจากพวกเรา แน่นอนว่าจะถูกกวาดล้างในไม่ช้าก็เร็ว นับจากนี้แผนกภาพยนตร์และโทรทัศน์จะยังคงเป็นของพี่ชานชาน......"

เย่ตงเม้มริมฝีปากของเธอไม่พูดอะไร หัวใจของเธอก็อยู่ในสงครามระหว่างสวรรค์และมนุษย์

จากมุมมองของพนักงานธรรมดา เธอรู้ว่าเพื่อที่จะอยู่ในบริษัทไปนานๆ เธอควรประจบสอพลอหลี่ชานชาน

แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอและหยางหลิงรุ่ย ได้กลายเป็นมิตรภาพที่ดี

ถ้ายังอยู่ที่นี่ในวันนี้ และทำตามความคิดของหลี่ชานชาน ต่อไปเธอจะทนทุกข์กับงานน้อยลง

อย่างไรก็ตามหลี่ชานชานอยู่ในบริษัทมาหลายปีแล้ว และได้คบค้ากับนายใหญ่มากมาย อิทธิพลนั้น ก็มีพลังมากเช่นกัน

เธอกัดฟัน ในที่สุดก็ตัดสินใจ

"ขอโทษค่ะ พี่ชานชาน ฉันต้องช่วยผู้อำนวยการหยางจัดการข้อมูลก่อน"

หลังจากพูดจบ เย่ตงก็กัดฟัน และเตรียมตัวที่จะจากไป

แต่เธอไม่ทันเดินก้าวแรก หลี่ชานชานก็ได้ปิดกั้นเส้นทางของเธอ

"เย่ตง แม่เธอให้หน้าเธอเหรอ? กล้าไม่ฟังฉัน! "

หลี่ชานชานโกรธทันที ที่ถูกตบต่อหน้าโดยการไม่ฟังสาธารณชน

เธอชี้ไปที่เย่ตง นิ้วของเธอกำลังจะจิ้มหน้าผากของเย่ตง

"เธอคิดว่าการเลียแข้งเลียขาของหยางหลิงรุ่ย แล้วเธอจะพัฒนาเหรอ? เหตุการณ์เนรคุณ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตอนมาบริษัทครั้งแรก ทำอะไรไม่ได้เลย ใครช่วยเธอ? "

เย่ตงยังคงเงียบ

"เหอะ ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่ตอบ ฉันจะปลุกเธอเอง! คือกลุ่มพี่น้องที่ดีอย่างพวกเรา ถ้าเราไม่ได้พาเธอไปด้วย เธอคิดว่าจะรอดจากการฝึกงานจริงๆเหรอ? เธอคิดจริงๆว่าเธออยู่กับหยางหลิงรุ่ย เพราะความสามารถในการทำงานของเธอ......"

ร่างกายของเย่ตงโกรธจนสั่นเล็กน้อย แต่เธอทำได้เพียงแค่กำหมัดไว้ และเอาแต่บอกตัวเองว่า เธอไม่สามารถโต้แย้งได้ ไม่สามารถโต้แย้งได้......

เดิมทีหลี่ชานชานพูดแบบนี้ เพื่อทำให้เธอหงุดหงิด

หากเธอโต้แย้ง นั้นก็จะทำให้เธอสามารถยึดเหตุผลเถียงเจ้านายได้

เมื่อถึงเวลานั้น การลงโทษนี้ จะต้องเพิ่มขึ้นสิบเท่าโดยเธอ

สำหรับความช่วยเหลือของหลี่ชานชาน ทำให้เย่ตงนึกขึ้นได้ ว่าตอนมาที่บริษัทครั้งแรก ตอนนั้นมาด้วยขั้นตอนมืด

เธอเป็นคนใหม่ แม้ว่าเธอจะรู้ดีเกี่ยวกับอาชีพนี้มาก แต่เธอก็มักจะเข้าร่วมในการสัมมนาเกี่ยวกับบทตอนที่เธออยู่ในวิทยาลัย และทำงานในบริษัทภาพยนตร์ในช่วงวันหยุดฤดูร้อน และยังมีการแสดงเป็นกลุ่มเพื่อให้เข้าใจอาชีพได้ดีขึ้น

แต่สำหรับเรื่องทำงานนี้ แค่เธอมา เธอต้องสงบสติอารมณ์และอย่าหุนหันพลันแล่น

นั้นเจ้านายของเธอ ก็คือหลี่ชานชาน

งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหลี่ชานชานคืออะไร?

ยกเว้นสินค้าฟุ่มเฟือยเพื่ออวดความมั่งคั่ง นั่นคือการกลั่นแกล้งผู้มาใหม่ และมีความสุขกับการอยู่ในอำนาจ

ดังนั้นเย่ตงจึงเข้าสู่ชีวิตแห่งความทุกข์ทรมานที่ไม่อาจบรรยายได้

ในตอนเช้า เธอจะตื่นตอนหกโมง ขึ้นรถไปที่ทิศตะวันออก เพื่อซื้ออาหารเช้าที่เธอโปรดปรานของหลี่ชานชาน

ตอนเที่ยง พักกลางวันสองชั่วโมง คนอื่นๆ จะหยุดพักหลังรับประทานอาหาร

ส่วนเธอล่ะ รีบขึ้นรถแล้วไปทางทิศตะวันตก เพื่อซื้ออาหารกลางวันสุดโปรดของหลี่ชานชาน

แม้ในเวลากลางคืน หลี่ชานชานก็ไม่เคยปล่อยเธอไป

ใช้เหตุผลในการรายงานจัดเรียงข้อมูล ให้เย่ตงอยู่ต่อ และหลังจากซื้ออาหารเย็นแล้ว เธอก็ทานอาหารอย่างช้าๆ จากนั้นก็โยนเศษขยะลงบนโต๊ะ และปล่อยให้เย่ตงทำความสะอาด

และเธอ ที่เพิ่งซื้อกระเป๋าหลุยส์มา ก้าวย่างอย่างเซ็กซี่และน่าหลงใหลช้าๆ ขึ้นลิฟต์ไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ขับ BMW Z4 กลับบ้าน หรือไปที่เตียงของหัวหน้าคนใดคนหนึ่ง

เย่ตงเพิ่งฝึกงาน และได้รับค่าจ้างมากกว่า 3,000 ต่อเดือน

ทุกครั้งหลังจากส่งอาหารให้หลี่ชานชาน เธอจะอธิบายเบาๆ ว่าเงินฉันคืนให้คุณ