ตอนที่ 373 กุหลาบสีม่วง 100 ดอก

หลังจากนั่งดื่มชาที่ห้องทำงานของหลี่ซือหยวนได้สักพัก และเหลืออีกครึ่งชั่วโมงจะเลิกงานหยางหลิงรุ่ยก็เดินกลับมา

ทันทีที่เธอมาถึงทางเดิน เธอก็เห็นพนักงานส่งของถือดอกไม้สดช่อใหญ่ ในมือมีกล่องขนมหวานอยู่หนึ่งกล่อง เธอจึงรีบเดินเข้าไปทันที

ดอกไม้คือดอกกุหลายสีม่วงแสนโรแมนติก ขนมหวานคือแบรนด์ที่หยางหลิงรุ่ยชอบเป็นอย่างมาก

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจเล็กน้อย นี่ไม่รู้ว่าหญิงสาวในบริษัทคนไหน กำลังถูกแฟนหนุ่มนำสิ่งของมาให้เพื่อแสดงความรัก

เธอจงใจก้าวให้ช้าลง เพื่อที่ว่าเพื่อนร่วมงานในบริษัทจะได้มีความสุขโดยไม่ถูกขัดจังหวะด้วยการปรากฏตัวของเธอ

หลังจากรอมาห้านาที พนักงานส่งของก็เดินออกมา หยางหลิงรุ่ยถึงเดินกลับเข้าไปที่สำนักงาน

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้อง กลิ่นหอมของดอกไม้ก็ลอยเข้ามาแตะจมูก

ในตอนนี้ เย่ตงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าช่อดอกกุหลายสีม่วง มือของเธอกำลังกดโทรศัพท์มือถือเพื่อถ่ายรูป

"ใครส่งดอกไม้มาให้เธอเหรอ โรแมนติกจังเลย" หยางหลิงรุ่ยถาม

เธออยู่กับเย่ตงมาก็นาน แต่กลับจำไม่ได้ว่าเย่ตงมีแฟนด้วย

ดูเหมือนว่าเธอจะโสดไม่ใช่เหรอ

เช่นเดียวกับตัวเอง...

พอ ออกนอกเรื่องแล้ว

เย่ถงรีบลุกขึ้น รูปก็ยังถ่ายไม่เสร็จ

เธออุ้มช่อดอกไม้ขึ้นมา ก่อนจะนำไปส่งให้หยางหลิงรุ่ย : "ผู้อำนวยการหยางคะ มีคนนำมาส่งให้คุณค่ะ"

"ส่งมาให้ฉันเหรอ"

"ค่ะ"

ความประหลาดใจของหยางหลิงรุ่ยและคำยืนยันจากเย่ตง ทำให้เกิดการนิ่งงันไปชั่วขณะ

หยางหลิงรุ่ยรับช่อดอกไม้มา จากนั้นมองเห็นการ์ดอวยพรที่ถูกแนบมาด้วย เธอหยิบมันออกมาและเปิดดู ข้างในมีตัวหนังสือที่สวยงามและดูทรงพลัง : ส่งให้ผู้หญิงที่ผมรักที่สุด

ตัวหนังสือแบบนี้ทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นจังเลยนะ

เหมือนกับ เหมือนกับ.....ในหัวของหยางหลิงรุ่ยปรากฏภาพของฮั่วเทียนหลันขึ้นมาฉับพลัน

เงาของเขาติดอยู่ในหัวของหยางหลิงรุ่ยเป็นเวลาหนึ่งนาที ก่อนที่หยางหลิงรุ่ยจะโยนมันออกจากความคิดของเธอในที่สุด

เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ของฮั่วเทียนหลันแน่นอน เขาโรแมนติกขนาดนี้ที่ไหนล่ะ เธอรีบปฏิเสธความคิดของตัวเองในใจทันที

“เขาได้บอกไหมว่าใครเป็นคนส่งมา” หยางหลิงรุ่ยถาม

เย่ตงส่ายหัวตอบ ก่อนจะถามขึ้น : "แล้วไม่ใช่แฟนของผู้อำนวยการหยางหรอกเหรอคะ"

"แฟน ... " หยางหลิงรุ่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดชนิดนี้ไม่มีอยู่ในชีวิตของหยางหลิงรุ่ยเลย

เมื่อก่อนเคยมีก็จริง แต่เป็นจางรันที่รับบทแสดงฐานะแฟน แต่จางรันนั้นทำให้หยางหลิงรุ่ยรู้สึกถึงความเป็นญาติพี่น้องกันเสียมากกว่า

ต่อมาก็เกิดเรื่องราวมากมาย ดังนั้นหยางหลิงรุ่ยจึงปฏิเสธอดีตและปฏิเสธปัจจุบันไปทั้งหมด ผันตัวเป็นสาวโสดเต็มรูปแบบ

เธอมองไปที่กุหลาบสีม่วงตรงหน้า กลีบดอกสีม่วงนั้นได้ผ่านกรรมวิธีพิเศษ บนพื้นผิวของมันมีประกายวิบวับราวกับคริสตัล

นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นที่ถูกแต่งแต้มขึ้นมา แต่เป็นกลิ่นจากธรรมชาติ ซึ่งเหมาะกับความชื่นชอบของหยางหลิงรุ่ยเป็นอย่างมาก

กุหลาบม่วงแสนโรแมนติกนี้ ถ้าพูดตามหลักแล้วไม่มีดอกไม้ชนิดนี้ในสายพันธุ์ของดอกไม้เลยดวยซ้ำ

แต่มันถูกแปรรูปมาจากดอกกุหลาบอีกที

หยางหลิงรุ่ยมีความรู้เกี่ยวกับดอกไม้ไม่เยอะนัก แต่เธอก็รู้สึกชอบดอกกุหลาบสีม่วงนี้ไม่น้อยเลยล่ะ

หรือว่าก่อนที่เธอจะสูญเสียความทรงจำนั้น เธอเคยชอบดอกไม้ชนิดนี้มาก ๆ

เธอวางช่อดอกไม้ลง ก่อนจะเปิดกล่องขนมหวานที่วางอยู่ด้านข้าง

เป็นไปตามที่คิด ขนมหวานหลากหลายชนิดที่อยู่ด้านใน ล้วนแต่เป็นชิ้นที่เธอโปรดปรานทั้งนั้น

หยางหลิงรุ่ยหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะแบ่งชิ้นที่ชอบสองสามอย่างให้กับเย่ตงด้วย

นี่เป็นของที่ส่งให้หยางหลิงรุ่ย แน่นอนว่าเย่ตงไม่อาจรับมันมาได้ แต่ภายใต้การขอร้องแกมบังคับของหยางหลิงรุ่ย ทำให้เธอต้องรับมาอย่างไม่กล้าปฏิเสธ

หลังจากนั้นขนมหวานกล่องนี้ก็ถูกนำมาทานคู่กับน้ำชาในตอนบ่ายที่ห้องทำงานของพวกเธอ

อีกสักพักก็จะถึงเวลาเลิกงาน เย่ตงที่อยู่อีกด้านกำลังนั่งนับจำนวนดอกกุหลาบสีม่วงว่ามีทั้งหมดกี่ดอก

หลังจากใช้เวลาไปสักพัก เธอก็ได้รู้คำตอบว่าข้างในช่อนั้นมีทั้งหมด 100 ดอก

"ผู้อำนวยการหยางคะ ดอกไม้จำนวน 100 ดอกมันสื่อว่ายังไงนะคะ"

เย่ตงไม่รู้ เธอจึงเอ่ยถามหยางหลิงรุ่ยอย่างลืมตัว

หยางหลิงรุ่ยที่ไม่มีความรู้ด้านภาษาสื่อของดอกไม้เลยจึงไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย : "เหมือนว่าจะเป็น เป็น... "

"ฉันค้นหาเจอแล้ว" เย่ตงพิมพ์ค้นหาใน Baidu ก่อนจะเอ่ยขึ้น

ดอกไม้ 100 ดอกสื่อถึง "จิตวิญญาณแห่งความรัก 2 ดวงที่จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปจนถึง 100 ปี หรือจนกว่าจะถึงวันตาย"

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ หยางหลิงรุ่ยก็ตกตะลึงในทันที

ในหัวของเธอฉายภาพคนที่เธอรู้ว่าเขายังอยู่ที่เมือง S และดูเหมือนว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ตรงตามความคิดนี้ นั่นก็คือฮั่วเทียนหลัน

หรือว่าจะเป็นเขาที่ส่งมาจริง ๆ ผู้ชายป่าเถื่อนคนนี้รู้จักความโรแมนติกด้วยจริง ๆ เหรอ

ขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของหยางหลิงรุ่ยก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมองดูแวบนึง เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากฮั่วเทียนหลัน จึงกดปิดหน้าจอและวางมันลงบนโต๊ะทันที

เย่ตงสังเกตเห็นท่าทางของหยางหลิงรุ่ย เธอคิดว่าตัวเองอาจจะกำลังทำให้อีกฝ่ายไม่สะดวกรับสาย ดังนั้นจึงวางช่อดอกไม้ลงก่อนจะเอ่ย : "ผู้อำนวยการหยางคะ อีกเดี๋ยวจะเลิกงานแล้ว ฉันไปตอกบัตรก่อนนะคะ"

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าที่เก็บเรียบร้อยแล้วขึ้นมา เตรียมจะเดินออกไปนอกห้อง

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะคิดขึ้นได้เมื่อเย่ตงกำลังจะเดินออกไป

ปกติเย่ตงไม่ได้รีบร้อนจะเลิกงานเลยนี่นา!

“เหลืออีกตั้งสองนาทีนะ... ”

"ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวฉันรออยู่ข้างนอกก็ได้ ไม่อยากเป็นก้างขวางคอคุณ"

คำพูดของเย่ตงดังผ่านประตูหน้าห้องเข้ามา ทำให้ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที

ทันใดนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็หยุดสั่นและไม่มีเสียง เนื่องจากไม่มีคนกดรับสายฝั่งนั้นจึงกดวางไป

แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

หยางหลิงรุ่ยมองดูชื่อฮั่วเทียนหลันที่ปรากฏบนจอ เธอลังเลอยู่ครู่นึง แต่ก็ยังเลือกที่จะกดรับสาย

“คุณฮั่วมีธุระอะไรเหรอคะ”