ตอนที่ 384 คุณแม่ความจำเสื่อม ลืมไปแล้วเหรอคะ

"ตามติด?" หยางหลิงรุ่ยเอ่ยพูดซ้ำสองคำนี้ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ลูกสาวต้องการสื่อ

หรือว่าชิงหรงกำลังให้ความสนใจเกี่ยวกับสถานการณ์ระหว่างตัวเธอและฮั่วเทียนหลัน?

เมื่อหยางหลิงรุ่ยคิดตรงนี้ หัวใจก็เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ในตอนนั้นเธอถึงรู้ว่า ตัวเองดูเหมือนจะละเลยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับชิงหรงมานานมากแล้ว

ชิงหรงเคยพบเจอกับฮั่วเทียนหลันหลายครั้ง ทุกครั้งที่พวกเขาเจอกัน หยางหลิงรุ่ยไม่รู้เลยว่าพวกเขาพูดอะไรบ้าง ทำอะไรบ้างและไปที่ไหนบ้าง

ตั้งแต่เด็กชิงหรงได้รับความรักของพ่อผ่านพี่ชายใหญ่ พี่ชายรองและคนอื่น ๆ เท่านั้น

แต่นั่นคือลุงของเธอ ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ และความรักแบบนี้มันแตกต่างจากความรักที่มาจากพ่อแม่

สำหรับฮั่วเทียนหลัน หยางหลิงรุ่ยรู้อยู่แก่ใจว่าเขาคือพ่อที่แท้จริงของชิงหรง

ความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่พัวพันกันเช่นนี้ แม้ว่าทั้งสองจะไม่ทราบความถึงสัมพันธ์ระหว่างกันก็ตาม

แต่ผู้หญิงนั้นค่อนข้างที่จะละเอียดอ่อนมาก แล้วในใจของชิงหรงจะคิดว่าฮั่วเทียนหลันคือคุณพ่อของตัวเองหรือเปล่านะ

“ลูกรัก หนูชอบคุณลุงฮั่วคนนั้นไหม”

หยางหลิงรุ่ยไม่ได้ตอบคำถามของชิงหรง แต่เธอเลือกที่จะถามกลับไปแทน

ชิงหรงอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันกลับมา

ระหว่างเป่าผมให้แห้งนั้นหยางหลิงรุ่ยก็จัดทรงผมให้ชิงหรงไปด้วย แต่เธอหันกลับมาเช่นนี้ ทำให้ผมถูกเป่าจนยุ่งเหยิงไปหมด

และลมร้อนบางส่วนที่พัดออกมาอย่างแรง ก็ทำให้ผมของชิงหรงกลายเป็นทรงที่ดูแปลกและแหวกแนว

“ทำอะไร นั่งดี ๆ สิ”

หยางหลิงรุ่ยเอ่ยขึ้นแกมตำหนิโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าชิงหรงจะดูเหมือนผู้ใหญ่ที่ตัวเล็ก แต่หยางหลิงรุ่ยรู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอนั้นก็ยังเป็นเด็กอยู่

เพราะอย่างน้อย เมื่อเธอมีเรื่องไม่สบายใจก็จะไม่สามารถปิดบังจนดูไม่ออก

ชิงหรงไม่ได้หันกลับไปแต่อย่างใด เธอชี้ไปที่เครื่องเป่าผมในมือของหยางหลิงรุ่ย

“คุณแม่ปิดก่อนนะ”

ความคิดของแม่และลูกเริ่มมีความแตกต่างกัน

หยางหลิงรุ่ยมองดูดวงตาของชิงหรง และทันใดนั้นเธอก็เข้าใจในความคิดของชิงหรง

เธอปิดเครื่องเป่าผม และอุ้มตัวชิงหรงมาไว้อีกด้านของเตียง

ชิงหรงนั่งอยู่บนเตียงนิ่ง จากนั้นหยางหลิงรุ่ยห็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของเธอเอาไว้

“ผมยังไม่แห้งดี รออีกหน่อยค่อยนอน หนูอยากพูดอะไรก็พูดมา คุณแม่กำลังฟังอยู่”

แม้ว่าหยางหลิงรุ่ยก็เริ่มรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อยแล้ว แต่การพูดคุยเปิดใจกับลูกสาวนั้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญ และไม่มีสิ่งใดทดแทนได้

"อื้อ……"

ชิงหรงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอย่างเชื่อฟัง เธอใช้มือทั้งสองข้างค้ำคางเอาไว้ แสดงท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูออกมา

“คุณแม่จะคบกับคุณลุงฮั่วมั้ยคะ”

คำถามของเธอทำให้หยางหลิงรุ่ยชะงักไปชั่วขณะ

มันเป็นคำถามที่ตอบยากมากเลย

แต่แล้วเธอก็ดึงสติกลับมา ลูกสาวของเธอทำไมถึงสนใจเรื่องนี้ล่ะ หรือกลัวว่าเธอที่จะหาพ่อเลี้ยงให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ

หรือว่าเจ้าตัวโหยหาความรักจากพ่อ?

หยางหลิงรุ่ยจ้องมองชิงหรงอย่างลึกซึ้ง ดวงตาแวววาวของเธอนั้น ดูไม่มีความง่วงนอนเลยซักนิด

ถ้าหากเธอไม่ยอมตอบคำถามนี้ล่ะก็ ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กจอมพลังคนนี้คงจะไม่ยอมนอนตลอดทั้งคืนแน่

หยางหลิงรุ่ยเรียบเรียงความคิดอยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น : "หนูอยากให้พวกเราคบกันหรือเปล่าล่ะ"

คำถามนี้ตอบยากมากไม่ใช่หรือ

ดังนั้นหยางหลิงรุ่ยจึงเอ่ยถามกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

ถ้าหากชิงหรงเอ่ยตอบว่าไม่อยากให้เธอคบกัน เธอก็จะทำเป็นจงเกลียดจงชัง และพูดว่าฮั่วเทียนหลันไม่ดีสักสองสามประโยค ผู้ชายห่วย ๆ แบบนี้ เธอจะไม่ยอมคบด้วยเด็ดขาด

แค่ถ้าชิงหรงบอกว่าอยากให้คบกัน เธอก็จะแสดงบทบาทที่ดูเหมือนมีอะไรแอบแฝง อย่างเช่นเธออาจจะต้องพิจารณาดูอีกที

การกระทำเช่นนี้ของเธอนั้น ก็เท่ากับเป็นการมอบสิทธิ์ในการตัดสินใจไปให้ลูกสาวแทน

เพราะไม่ว่าจะพูดอย่างไร ชิงหรงก็ต้องพึ่งพอใจอย่างแน่นอน

ส่วนฮั่วเทียนหลันเขาจะคิดอย่างไรนั้น ก็ต้องขอโทษด้วย เพราะเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ และไม่ได้มารับรู้อะไรด้วย เพราะฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ

"หนู... " ชิงหรงอ้าปากขึ้น แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี

ความทรงจำครั้งก่อนนั้น เธอยังคงจำได้อย่างชัดเจน

เธอเรียกหยางหลิงรุ่ยว่าคุณแม่ และเรียกฮั่วเทียนหลันว่าคุณพ่อ ผู้ชายคนนี้ที่รับบทเป็นคุณพ่อ ยังดุร้ายกับเธออีกด้วย

แต่ความรักที่ฝั่งลึกอยู่ในกระดูกนั้น กลับไม่สามารถเก็บซ่อนเอาไว้ได้

แต่ถ้าจะให้เขามาเป็นพ่อของเธอจริง ๆ ชิงหรงก็มีความรู้สึกลังเลเล็กน้อย

เธอยังเด็ก หลายครั้งความคิดบางอย่างเป็นเพียงความต้องการชั่วขณะเท่านั้น เช่นเดียวกันกับปัญหาในตอนนี้

ดังนั้น ชิงหรงที่ไม่รู้จะตอบยังไงก็ใช้วิธีหลีกเลี่ยงปัญหาตามแบบฉบับของเธอ

เธอมองไปที่หยางหลิงรุ่ย ดวงตาของเธอเริ่มกะพริบช้าลง จากนั้นก็โยกตัวไปมาเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งและมองไปที่หยางหลิงรุ่ยอย่างจริงจัง ราวกับว่าเธอกำลังขบคิดอยู่

และแน่นอน หยางหลิงรุ่ยมองออกว่าลูกสาวของเธอกำลังแกล้งทำเป็นง่วงเพื่อที่จะหลีกหนีปัญหา

แต่ถึงอย่างไร เธอก็หวังว่าจะได้เห็นเช่นนี้เหมือนกัน เพราะปัญหาข้อนี้ของลูกสาวนั้น มันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมากจริง ๆ

และก็เนื่องจากมันตอบยาก เธอถึงได้เอ่ยถามออกไป