ตอนที่ 39 สามารถเข้าใกล้กว่านี้อีกหน่อยได้ไหม

ฮัวเทียนหลันเฉื่อยชาไปชั่วขณะ นับปีตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน เขาเพิ่งเคยโดนตบครั้งแรก

และทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้หญิงที่อยู่บนเตียงในตอนนี้

ใบหน้าของเขามืดมน แต่เขาไม่ได้พูด

หลังจากที่หลี่รูยาเล่นงานฮัวเทียนหลันเสร็จแล้ว หน้าอกของเธอก็ขึ้นๆลงๆ เพราะความโกรธ ชี้ไปที่ฮัวเทียนหลันและก่นด่า : "เทียนหลัน ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันไม่เคยตบแก แต่วันนี้ ฉันจำเป็นต้องอบรมสั่งสอนแกดีๆหน่อย แกดู แกทำอะไร? ฉันเคยไม่เคยบอกแกว่าอันรันร่างกายไม่แข็งแรง แกยังแตะต้องเธอ? "

ฮัวเทียนหลันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม่ แต่เหมือนเด็กที่ทำผิดพลาดก้มศีรษะลงและพูด : "แม่ มันผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว"

หลี่รูยาตกตะลึง......หลังจากเวลาที่นับดูเหมือนว่าหนึ่งเดือนจะผ่านไปจริงๆ

แต่เธอยังคงมีปฏิกิริยาต่อ เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด

ที่สำคัญคือ ลูกคนที่สองจะปฏิบัติต่ออันรันเช่นนี้ได้อย่างไร?

ถ้ามันไม่ได้หยาบขนาดนี้ อันรันจะเสียเลือดและเป็นลมแล้วส่งโรงพยาบาลได้อย่างไร

คำพูดของแพทย์ยังคงมีความชัดเจน เธอจับแขนเสื้อของลูกชายและดึงอย่างแรง แต่ไม่ขยับ

ใบหน้าของเธอแย่ลงทันที เมื่อมองไปที่ลูกชายที่ต่อต้านเธออย่างแง่ลบ เธอพูดอย่างเคร่งขรึม : "เทียนหลัน ขอโทษอันรัน! "

ฮัวเทียนหลันปิดปากแน่นและขอให้เขาขอโทษมันเป็นไปไม่ได้เลย

ผู้หญิงคนนี้ ทุกอย่างคือปลอม แต่หลี่รูยาถูกหลอกรอบๆ ตัว

ลูกชายของเธอเธอรู้ดีที่สุด หลี่รูยาเห็นฮัวเทียนหลันไม่ยอมแพ้ เธอโกรธมาก

เธอดึงเสื้อของฮัวเทียนหลันอย่างแรง เธอกำลังจะดึงมันไปทางข้างเตียงของอันรัน

ฮัวเทียนหลันพยายามที่จะไม่ขยับในตอนแรก แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าของแม่ที่ซีดเพราะการออกแรง จำได้ว่าแม่ของเธอมีจิตใจที่ไม่ดีและไม่สามารถทำสิ่งที่รุนแรงได้

เขาได้แค่ถูกแม่ดึงช้าๆไปที่หน้าเตียงของอันรัน

อันรันกล้าดียังไงที่แสร้งเงียบหลับตาแน่น แล้วทำให้ตัวเองแสร้งทำเป็นหลับสนิท

เมื่อเห็นว่าฮัวเทียนหลันถูกตบหน้า เธอสงสัยว่าหากหลี่รูยาไม่อยู่ เธอคงจะถูกฆ่า

"รีบพูด ขอโทษ! " หลี่รูยากำลังจับมือของฮัวเทียนหลัน และมีเสียงสั่นๆ ในน้ำเสียง เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกร้อนรนในระดับหนึ่งและการเต้นของหัวใจของเธอก็เต้นเร็ว

ฮัวเทียนหลันรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก เขาไม่สามารถทำให้แม่ของเขาเข้าโรงพยาบาลได้เพราะอารมณ์ของเขา

เป็นครั้งแรกที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอม : "อันรัน......"

ทันทีที่พูดชื่อ หลี่รูยาตบฮัวเทียนหลันที่ด้านหลัง แล้วพูดด้วยความโกรธ : "แกเรียกอะไร? เธอเป็นอะไรกับแก? "

ฮัวเทียนหลันไม่ได้โต้เถียงกับแม่ของเขา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ส่ายหน้าไปที่อันรัน เขามองไปที่อันรันอย่างโกรธๆ ผู้หญิงคนนี้เตรียมจะแกล้งหลับไปจนถึงเมื่อไหร่

แต่อันรันรู้สึกกลัวในใจ และยังคงตั้งหน้าตั้งตารอ ต้องการให้ฮัวเทียนหลันเรียกชื่อนั้นออกไป เพราะฮัวเทียนหลันไม่เคยพูดสองคำนี้เลยจนกระทั่งหลังจากแต่งงานถึงตอนนี้

นับตั้งแต่ ต่อหน้าฮัวเทียนหลัน อันรันก็เต็มใจที่จะมองดูว่าเขาถูกหลี่รูยาทำร้าย เขาทำให้ตัวเองโง่เขลา

"ภรร......ภรรยา......" ฮัวเทียนหลันเหลือบมองแม่ของเขา สีหน้าสบถของเธอบอกให้เขารู้ว่าเขาไม่มีที่จะหันหลังกลับ

เมื่อได้ยินฮัวเทียนหลันเรียกชื่อนี้ หลี่รูยาก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อยบนใบหน้าของเธอ

แม้ว่าเธอจะเป็นคนบังคับฮัวเทียนหลัน แต่ด้วยขั้นตอนแรกของการแช่แข็งและการปลดล็อก จะมีขั้นตอนที่สอง และในที่สุดความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ก็สามารถดำเนินไปได้

ในกรณีนี้ แม้ว่าเธอจะฝันถึงพ่อแม่ของอันรัน แต่เธอก็ยิ้มได้และบอกว่าเธอดีกับอันรันมาก

"แล้วยังไงต่อ? " หลี่รูยกลั้นยิ้มและมองไปที่ฮัวเทียนหลันอย่างจริงจัง

อันรันขมวดคิ้วทันที แสร้งทำเป็นว่าเพิ่งหลับไปและตอนนี้ก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขายื่นมือออกมาและขยี้ตาแล้วหาวประหลาดใจที่ไม่รู้สึกแปลกใจใดๆ เลย : "สา สามี......คุณมาที่นี่ได้ยังไง? "

ชื่อนี้ครองใจอันรันมาโดยตลอด

หลี่รูยาอยู่ เธอเรียกอย่างนั้น แม้ว่าฮัวเทียนหลันจะรังเกียจ เขาก็ต้องอดกลั้นเอาไว้

ในใจของอันรัน มีความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับรู้ถึงรสชาติที่ชั่วร้าย

ฮัวเทียนหลันขมวดคิ้ว และมองไปที่ผู้หญิงคนนี้ แสร้ง แสร้งจริงๆ

ไปที่ห้องโถง ไปที่ห้องครัว เตียงใหญ่อุ่นๆ และมีลูกน้อย

นี่น่าจะเป็นข้อดีทั้งหมดของผู้หญิงคนนี้ในสายตาของแม่

ฮัวเทียนหลันกำลังพิจารณาว่าควรเปิดเผยข้อมูลของอันรันหรือไม่ และให้แม่ของเขาดูใกล้ๆ และเธออาจเปลี่ยนมุมมองของอันรัน

เสียงปั่ง ตบอีกครั้ง