ตอนที่ 405 นิ่มนวลคือไม่สามารถนิ่มนวล ชีวิตนี้ก็ไม่สามารถทำได้

อากาศจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ ถนนนี้มีคนจำนวนน้อยลงที่สวมเสื้อผ้าหนาๆ

ฤดูร้อนมายิ่งร้อยอบอ้าว อยู่ทางตอนเหนือของเมือง S

แตกต่างจากเมือง z ซึ่งอยู่ใกล้ทะเลเมือง z มีลมทะเลและไอน้ำเพื่อปรับความแตกต่างของอุณหภูมิ

เมืองที่ตั้งอยู่ในแผ่นดิน ห่างจากทะเลหลายสิบกิโลเมตร มีอาคารสูงกำบังและภูเขาทั้งสองด้านของทะเลถูกปิดกั้น

ดังนั้นโดยทั่วไปจะร้อนในฤดูร้อนหนาวจัดในฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจะหนาวจนเข้ากระดูก

ในฤดูร้อนนี้ ผู้หญิงบนท้องถนนเริ่มอวดเรือนร่าง

แม้แต่ในบริษัท ผ้าไหมสีดำolโชว์ขายาว ทำให้เพื่อนร่วมงานชายหลายคนเดินผิดท่า

โชคดีที่หลังจากความครึกครื้นครั้งแรก ช่วงนี้เพื่อนร่วมงานก็สงบลง ซึ่งทำให้หยางหลิงรุ่ยพอใจมาก

ถึงอย่างไร หากทุกคนยังคงคลั่งไคล้ต่อไป ความต้องการงานของหยางหลิงรุ่ยมในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายภาพยนตร์และโทรทัศน์จะไม่สามารถขยายได้

อย่างไรก็ตามเพื่อความมั่นใจ ในที่สุดหยางหลิงรุ่ยก็ตกลงที่จะออกแบบเครื่องแต่งกายหลายชุดสำหรับบท ที่กำลังจะมาถึงของเพื่อนร่วมงานหลายคน

แน่นอน ว่ายังมีเวลาเหลืออีกมากสำหรับบทเหล่านี้

และค่าออกแบบนี้ เพื่อนร่วมงานยังเพิ่มงบประมาณค่าใช้จ่าย ทำให้หยางหลิงรุ่ยมีราคาสูงกว่าราคาตลาดถึงสามเท่า

เมื่อตารางงบประมาณค่าใช้จ่ายนี้ ถูกส่งมอบให้กับหยางหลิงรุ่ย ในที่สุดหยางหลิงรุ่ยก็พูดไม่ออก เมื่อเห็นคำแนะนำเกี่ยวกับตัวเองที่ยาวมาก และราคาที่สูงกว่าสามเท่า

เธอเป็นนักออกแบบอย่างกานหลิน และตอนนี้ทุกคนในบริษัทก็รู้แล้ว

ไม่มากเกินไป ที่กานหลินจะรับงานออกแบบเสื้อผ้า หรือว่าสำหรับ Yang's Entertainment นี่ถือเป็นความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญ

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ไม่พูดไม่ได้ ว่ากานหลินคือหยางหลิงรุ่ย

และหยางหลิงรุ่ยในฐานะผู้นำที่อนุมัติโดยตรง จะต้องได้รับค่าตอบแทนเป็น 3 เท่าของราคาตลาด เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ จะคิดอย่างไร?

ในบริษัท ข่าวลือเกี่ยวกับเธออาจจะไปทุกที่อีกครั้ง

ดังนั้น หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยลังเลอยู่พักหนึ่ง เธอก็ยังคงแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสินค้า ในการควบคุมต้นทุนและเปลี่ยนเป็นราคาตลาดปกติ

การควบคุมต้นทุนถูกตีกลับ และพนักงานที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา จะปฏิบัติตามข้อกำหนดของผู้อำนวยการหยางโดยธรรมชาติ

แต่โดยส่วนตัวแล้วใน Alipay ของหยางหลิงรุ่ยได้รับการโอนเงินจำนวนมากหลายยอด โดยบอกว่าเป็นค่าเหนื่อยของหยางหลิงรุ่ย

สิ่งนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยจมอยู่กับเรื่องนี้ไปชั่วขณะ ต่อมาเธอไม่สามารถแบกรักได้อีกต่อไป เธอจึงจัดประชุมพิเศษ เพื่อบอกทุกคนว่าทุกอย่างควรเป็นไปตามขั้นตอน

ในบริษัท เธอคือผู้อำนวยการหยาง หลังจากเลิกงาน เธอก็สามารถเป็นนักออกแบบกานหลินได้

แต่ไม่ว่ายังไง ทั้งสองคนก็คือคนเดียวกัน ถ้าทุกคนดีสำหรับเธอ โปรดอย่าให้ภาระและความกดดันทางจิตใจแก่เธอ

หลังจากการพบปะกับหยางหลิงรุ่ยในครั้งนี้ ความครึกครื้นของเพื่อนร่วมงานก็ลดลง

เมื่อเห็นว่าบริษัทกลับมาดำเนินการได้ หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกโล่งใจ

บ่ายวันนั้น หยางหลิงรุ่ยที่ทำงานเสร็จก่อนเวลา ก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บริษัทหลังจากเลิกงาน

คืนนี้เธอสัญญาว่าจะทำอาหารให้ชิงหรง ทำหมูต้มชิ้นโปรดและสลัดผัก

ดังนั้นเธอจึงต้องซื้อวัตถุดิบบางอย่าง และทำอาหารโปรดให้ลูกสาวของเธอ

หลังจากเดินเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ต เมื่อรอออกมา รถเข็นของหยางหลิงรุ่ยก็เต็มแล้ว

ไม่ใช่แค่สิ่งที่หยางหลิงรุ่ยจินตนาการไว้แต่แรก ส่วนผสมในการทำอาหารบางอย่างก็เพียงพอแล้ว

นอกจากนี้ยังมีขนมและผลไม้อีกมากมาย ซึ่งชิงหรงชอบ

ไม่มีหนทาง เมื่อไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตจะเป็นแบบนี้ เดิมทีต้องการซื้อ 1 ชิ้น แต่สุดท้ายเมื่อซื้อมันจะกลายเป็น 5

ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างนั้นหรือเปล่า แต่หยางหลิงรุ่ยซ่อนความมหัศจรรย์ของเธอด้วยวิธีนี้

เธอแบกของอย่างเหนื่อยยากมาถึงที่จอดรถ เพิ่งเปิดฝากระโปรงรถ ก่อนที่เธอจะได้เวลาใส่ของ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

และเสียงเรียกเข้าที่ไม่เหมือนใครนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยนึกถึงว่าสายนั้นมาจากผู้ชายที่เธอรู้สึกหวาดกลัวมาก

เธอใส่ของเสร็จ ปิดท้ายรถ และตั้งใจลีลาสักพัก แต่โทรศัพท์ก็ยังดังอยู่

ไม่มีหนทาง เธอทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าของเธอ เหลือบมองไปที่ตัวอักษรฮั่วเทียนหลันตัวใหญ่สามตัวบนหน้าจอ ถอนหายใจและกดรับ

"คุณฮั่ว มีอะไรจะสั่งคะ"

เสียงพูดคุยทางโทรศัพท์นั้นเย็นชาเช่นเคย เขาพูดตรงๆและเรียบง่าย : "อยู่ที่ไหน? "

เสียงที่เรียบง่ายและชัดเจนนี้ ทำให้หัวใจที่ไม่สามารถเอาชนะได้ของหยางหลิงรุ่ย ทันใดนั้นก็ไม่พอใจเล็กน้อย

ทำไมฉันต้องบอกผู้ชายคนนี้ว่าเธออยู่ที่ไหน อยากไปที่ไหนก็ไป ผู้ชายคนนี้ควบคุมได้เหรอ?

"นี่......" หยางหลิงรุ่ยแสร้งทำเป็นอายเล็กน้อย และกล่าวว่า :"คุณฮั่ว วันนี้ฉันไม่มีเวลา"

เธอสัญญาว่าจะกลับบ้านและทำอาหารให้ชิงหรง ดังนั้นหยางหลิงรุ่ยจึงไม่สามารถทิ้งลูกสาวได้

ไม่อย่างนั้น......

เมื่อนึกถึงชิงหรงที่ทำหน้ามุ่ยด้วยปากเล็กๆ น่ารักของเธอ และมีใบหน้าที่เศร้าหมองหลายวันไม่เรียกแม่ หัวใจของหยางหลิงรุ่ยก็สั่นสะท้าน

"คุณมีเวลา"

"ฉันไม่มี"

"ฉันไม่อยากพูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง "

เสียงของฮั่วเทียนหลันยังคงเย็นชา แต่คำขู่ภายในอารมณ์ ทำให้หยางหลิงรุ่ยได้แต่ถอนหายใจ

เธอไม่ต้องต่อต้านเลย ฮั่วเทียนหลันคนนี้ ไม่สามารถคิดด้วยตรรกะปกติได้เลย

เขาพูดว่าจะโกรธก็โกรธ พูดว่าเอ็นดูก็เอ็นดู พูดว่าพาลก็พาล พูดว่าไร้ยางอายก็ไร้ยางอาย......