ตอนที่ 412 อ่อนแรงและซีดเซียว

ตอนนี้ทั้งร่างกายของหยางหลิงรุ่ยกำลังบ่งบอกว่าเธอนั้นอ่อนแรงและซีดเซียว

ดวงตาที่แดงก่ำและหนังใต้ตาที่บวมเต่งทำให้ตงเหยียนกังวลใจมาก

รวมถึงชิงหรงที่กำลังทานขนมปังอยู่วางขนมปังลงและรีบวิ่งไปหาหยางหลิงรุ่ยด้วยท่าทางกังวลเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพูดว่า “แม่จ๋า แม่ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม? หรงหรงไม่โกรธแม่แล้ว!”

ชิงหรงคิดว่าที่หยางหลิงรุ่ยเป็นแบบนี้ก็เพราะเรื่องที่เธอโกรธ

หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ใบหน้าของชิงหรงด้วยสายตาที่ประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกสาวของเธอจะหายโกรธง่ายขนาดนี้

ถึงแม้ว่าจะบอกว่าที่เธอโกรธในครั้งนี้ไม่ได้เกี่ยวกับชิงหรงเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะชิงหรงความกังวลจึงทำให้จิตใจของเธอเปลี่ยนไป

นี่ทำให้หัวใจของหยางหลิงรุ่ยรู้สึกชุ่มชื่น

อ่า ตอนนี้เธอพบวิธีเอาใจลูกสาวของเธอแล้ว

ทานข้าวเช้าเสร็จตอนแรกหยางหลิงรุ่ยคิดว่าจะไปทำงาน

แต่ก็ถูกหยางหยวนขวางเอาไว้ด้วยคำพูด เขาบอกว่าสภาพของเธอเป็นแบบนี้อย่าว่าแต่ไปทำงานเลย แค่เดินก็ลำบากแล้ว

หยางหลิงรุ่ยอยากจะเถียงออกมาว่าสภาพจิตใจของเธอยังดีอยู่และสมองก็ปลอดโปร่ง

แต่หยางหยวนก็บอกให้ตงเหยียนพาหยางหลิงรุ่ยขึ้นไปนอนต่อบนห้องนอนอีกสักหน่อย

หยางหลิงรุ่ยขึ้นไปอยู่บนเตียงไม่ถึงสามนาทีเธอก็หลับไป

เธอรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้ขัดขืนคำสั่งของพี่ชายในตอนที่เธอตื่นมา

นอนหลับไปตอนนี้ก็เที่ยงวันแล้ว หลังจากนั้นเธอก็ลุกจากที่นอนและไปทานอาหารกลางวัน

ตอนบ่ายเธอติดต่อไปที่เย่ตง เย่ตงบอกเธอว่าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรต้องเข้าบริษัท

ดังนั้นเธอครุ่นคิดสักพักจากนั้นก็ขับรถไปยังบ้านของฮั่วเทียนหลัน

คฤหาสน์ของฮั่วเทียนหลันเป็นที่ที่โด่งดังที่ของเมืองs

นี่เป็นที่ที่รำรวยที่สุดในเมืองs ก่อนที่ตระกูลหยางเข้ามา เมืองsเป็นแค่เมืองเล็กๆเท่านั้น

ที่ดินราคาถูก บ้านราคาถูก ดังนั้นตระกูลอูที่เป็นตระกูลเกี่ยวกับการค้าขายในเมืองsจึงคว้านซื้อที่ดินติดริมเขาและแม่น้ำมาสร้างคฤหาสน์

ใช้เวลาสร้างมาสามปี สุดท้ายก็สำเร็จและมีชื่อว่า Manor One

แต่ต่อมาก็เกิดภาวะเงินเฟ้อที่โด่งดังและเศรษฐกิจจีนทั้งหมดใกล้จะล่มสลาย ไม่ต้องพูดถึงธุรกิจการค้าขายเลยได้รับผลกระทบอย่างหนัก

หลังจากนั้นครึ่งปีตระกูลอูก็ล้มละลาย

ศาลพิพากษาการล้มละลายของตระกูลอูเป็นที่หนึ่ง

หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันย้ายมาที่เมืองs เขาก็ไปซื้อคฤหาสน์หลังนี้ไว้และบูรณะมันขึ้นมาใหม่

ที่ตั้งของ Manor One อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แต่ทำเลดีมาก

และเหตุนี้ทำให้หยางหลิงรุ่ยไม่กล้าขับรถไปด้วยตัวเอง เธอจึงใช้ให้บอดี้การ์ดของตระกูลหยางขับรถไปส่ง

พอขับมาได้ครึ่งทาง ตงเหยียนก็โทรศัพท์มาถามเธอว่าจะไปไหน?

หยางหลิงรุ่ยบอกว่าจะไป Manor One ตงเหยียนตกใจและยิ้มออกมา

นี่ทำให้หยางหลิงรุ่ยสับสน เธออยากจะถามตงเหยียนกลับไปว่ายิ้มทำไมแต่ตงเหยียนก็วางสายไปแล้ว

พอมาถึง Manor One หยางหลิงรุ่ยเคาะประตูและป้าdingก็ออกมาเปิดประตู

“คุณนาย คุณมาแล้ว”

และเป็นคำเรียกนี้ หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ท่าทางกระตือรือร้นของป้าdingและไม่ได้พูดอะไรออกไป

ฮั่วเทียนหลันกำลังอยู่ที่ห้องสมุดชั้นสอง ป้าdingเป็นคนนำทางพาหยางหลิงรุ่ยไป

หลังจากที่ป้าdingเคาะประตูแล้วได้ยินเสียงจากด้านในให้เข้าไปเธอถึงเปิดประตูพร้อมกับพูดว่า “เทียนหลัน คุณนายมา”

ฮั่วเทียนหลันหันหน้าออกมาจากหนังสือราวกับมองการมาของหยางหลิงรุ่ยด้วยความประหลาดใจ

“พวกคุณค่อยๆคุยกันเดี๋ยวป้าไปเตรียมของว่างให้” พูดจบป้าdingก็ลงไปชั้นล่างเพื่อไม่เป็นการรบกวนพวกเขาทั้งสอง

หยางหลิงรุ่ยเห็นฮั่วเทียนหลันนั่งอยู่บนเก้าอี้บริหารเธอก็ขมวดคิ้วออกมาอย่างไม่ตั้งใจพร้อมพูดว่า “คุณฮั่วแผลของคุณหายดีแล้วหรอทำไมถึงนั่งเก้าอี้ได้”

การนั่งแบบนี้เมื่อลุกขึ้นมาจะมีผลกระทบกับบาดแผลของเขา เมื่อถึงเวลานั้นเลือดจะไหลออกมา

ฮั่วเทียนหลันยิ้มออกมาแล้วมองไปที่หยางหลิงรุ่ยพร้อมกับพูดว่า “คุณนายหยางมาเยี่ยมผมหรอ?”

“ไม่ แค่ผ่านทางมา”

หยางหลิงรุ่ยรีบตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงเขา

แต่ว่าเธอลืมอะไรไปบางอย่าง Manor One แห่งนี้อยู่ห่างไกลมาก หยางหลิงรุ่ยจะไปไหนถึงเดินทางผ่านที่นี่

แต่ฮั่วเทียนหลันก็รู้จักนิสัยของหยางหลิงรุ่ยดี ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะไปทำร้ายน้ำใจของเธอ

“เชิญนั่ง!”

ฮั่วเทียนหลันผายมือไปทางโซฟา หยางหลิงรุ่ยก็ยังไม่ขยับ เขาจึงใช้มือทั้งสองข้างของเขาเท้าโต๊ะขึ้นมาเพื่อยืนขึ้น

เห็นว่าฮั่วเทียนหลันทำแบบนั้น หยางหลิงรุ่ยก็รีบเข้ามาพยุงฮั่วเทียนหลันขึ้น

“คุณค่อยๆลุก เบาๆหน่อย....”

หยางหลิงรุ่ยพยุงฮั่วเทียนหลันขึ้นมา จึงทำให้ฮั่วเทียนหลันสามารถยืนขึ้นอย่างง่ายดาย

ในมือของเขาถือไม้เท้า มองเห็นผู้ชายคนนี้เคยแข็งแกร่งมาโดยตลอดแต่เมื่ออยู่หน้าเธอตอนนี้กลับไร้เรี่ยวแรงจึงทำให้ใจของหยางหลิงรุ่ยรู้สึกหวั่นไหว

เธอคิดโทษตัวเองอีกครั้งที่ทำให้หยางหลิงรุ่ยได้รับบาดเจ็บ