ตอนที่ 463 เชฟฮั่ว

หลังจากทำแบบนั้นไปแล้วหยางหลิงรุ่ยถึงได้สติกลับมา ดูเหมือนว่าเธอจะทำตัวใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้มากเกินไปแล้ว!

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนมาถึงจุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ท่าทางทำตัวไม่ถูกของเธอ ในสายตาของฮั่วเทียนหลันกลับดูขี้อ้อนและน่ารักเป็นพิเศษ อย่างที่เขาว่ากันว่าความรักทำให้โลกกลายเป็นสีชมพูจริง ๆ

"คนดี จูบผมแล้วเราลงจากรถกัน"

ฮั่วเทียนหลันรู้ว่าวันนี้เขาหยอกล้อหยางหลิงรุ่ยพอประมาณแล้วจึงเห็นสมควรที่จะหยุด

เพราะถึงอย่างไรการประลองในครั้งนี้ ก็ถือว่าเขาเอาชนะมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ตอนนี้เขาต้องรู้จักอดทนและใจเย็นลง

“ทำไมต้องจูบคุณด้วย”

เมื่อเห็นฮั่วเทียนหลันมีท่าทีอ่อนลงแล้ว ความรู้สึกหวาดกลัวของหยางหลิงรุ่ยเมื่อสักครู่ก็เริ่มหายไป

เธอไม่อาจแสดงความอ่อนแอต่อหน้าฮั่วเทียนหลันได้ เพราะแค่เธออ่อนแอเพียงเล็กน้อยก็อาจจะถูกฮั่วเทียนหลันเอาเปรียบได้ในทันที

"ถ้าไม่จูบผม เราก็ไม่ต้องลงจากรถ"

ฮั่วเทียนหลันทำให้หยางหลิงรุ่ยได้เข้าใจว่าการมีอำนาจสูงสุดนั้นเป็นอย่างไร

หยางหลิงรุ่ยตะลึงตาค้างและมองดูฮั่วเทียนหลันเป็นเวลาเนิ่นนาน สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างหมดทางเลือก

โอเค เธอไม่อาจต่อต้าน

แต่ว่าเธอยังสามารถพูดต่อรองได้นี่นา

"บนรถร้อนเกินไป ฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะ"

"แต่ผมมีอามรมณ์ หรือจะเปลี่ยนให้ผมเป็นคนเริ่มแทน"

หลังจากพูดจบเขาก็ไม่รอฟังความคิดเห็นของหยางหลิงรุ่ยเลยสักนิด แต่กลับโน้มตัวเข้าหาเธอในทันที

อาศัยจังหวะที่หยางหลิงรุ่ยยังไม่ทันตั้งตัว กดจูบลงบนริมฝีปากของเธอ

และค้างไว้อย่างนั้นสามวินาทีก่อนจะผละออก

หยางหลิงรุ่ยตอนนี้หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

ผู้ชายคนนี้ ทำอย่างนี้ยังไง ทำได้ยังไงกัน...

“ฮั่วเทียนหลัน คุณ ... ”

หยางหลิงรุ่ยอยากจะเอ่ยต่อว่าฮั่วเทียนหลันแต่เธอก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ

ฮั่วเทียนหลันในตอนนี้ทำท่าทีสบาย จากนั้นเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ : "ทำไมครับ คุณยังรู้สึกไม่พอใจกับจูบเมื่อกี้งั้นเหรอ งั้นผมจูบใหม่อีกรอบ!"

ในฐานะคนปฏิบัติ ข้อดีที่สุดของฮั่วเทียนหลันก็คือทำได้อย่างที่พูดทุกอย่าง

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง หยางหลิงรุ่ยก็รีบเบือนหน้าหลบฮั่วเทียนหลันในทันที จากนั้นจึงเปิดประตูและลงจากรถไป

ฮั่วเทียนหลันค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น มองดูหยางหลิงรุ่ยที่กำลังกุมหัวใจของตัวเองอยู่นอกรถ

ใบหน้าแดงระเรื่อของเธอที่อยู่ภายใต้แสงตะวันยามเย็นที่ตกกระทบลงมานั้น ช่างดูงดงามเป็นพิเศษ

หยางหลิงรุ่ยมองเห็นฮั่วเทียนหลันกำลังยิ้มและรอยยิ้มนั้นของเขาดูเหมือนกำลังสะใจที่ได้แกล้งเธอ

เธอจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาด้วยสายตาดุร้ายราวกับต้องการข่ม

แต่ฮั่วเทียนหลันกลับไม่ได้คิดจะต่อสู้กับสายตาดุดันที่หยางหลิงรุ่ยมองมา เขาเพียงแค่ยกยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งไปให้

นั่นทำให้หยางหลิงรุ่ยที่กำลังว่างท่าข่มขู่รู้สึกราวกับโดนตบหน้า

ใขณะนั้นเองก็มีรถคนหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาจากระยะไกลและได้ทำลายสถานการณ์ระหว่างสองคนในตอนนี้ลง

หยางหลิงรุ่ยเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหา

รถที่ขับเข้ามาที่นี่ในตอนนี้คาดว่าน่าจะเป็นชิงหรงและลั่นลานไม่ผิดแน่

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด หลังจากที่เธอหยุดยืนก็มองเห็นประตูที่กำลังเปิดออกและเด็กน้อยน่ารักสองคนก็ปรากฏขึ้นมาตรงหนา

"คุณแม่!" "คุณแม่!"

ทั้งสองคนรีบวิ่งแจ้นเข้ามาหาเธออยากต้องการจะกอด

หยางหลิงรุ่ยมีเพียงสองแขน จะกอดแค่ใครคนใดคนหนึ่งก็คงไม่ดีเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงลังเลเล็กน้อย สุดท้ายจึงกอดเด็กน้อยทั้งสองคนพร้อมกันทีเดียว

เพียงแค่อยู่ต่อหน้าหยางหลิงรุ่ย ลั่นลานก็ไม่มีท่าทีว่าจะสำรวมเลยสักนิด

เธอพูดเจี๊ยวจ๊าวอย่างต้องการอวดว่าวันนี้เธอซื้อโมเดลจำลองตัวที่เธอชอบมาด้วย

ส่วนชิงหรงที่รู้ว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ชอบให้เธอเล่นโมเดลก็ทำเพียงยืนเเงียบอยู่ด้านข้าง

แต่ลักยิ้มน้อย ๆ ที่เผยขึ้นมาทั้งสองแก้มนั้นบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังมีความสุข

ขณะนั้นเองฮั่วเทียนหลันก็เดินเข้ามาและลูบผมของลั่นลานอย่างรักใคร่เอ็นดู

"หิวหรือยัง"

"อื้อ!"

"อยากกินอะไร"

“คุณพ่อทำอะไรหนูก็ชอบหมดเลย!”

ลั่นลานตอบอย่างลื่นไหล ทำให้ชิงหรงและหยางหลิงรุ่ยถึงกับตกตะลึง

ชิงหรงไม่รู้เลยว่ายังมีสิ่งที่เรียกว่าประจบสอพลออยู่บนโลกนี้อีกด้วย

ส่วนหยางหลิงรุ่ยตอนนี้เริ่มเป็นกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับการเติบโตในอนาคตของลั่นลาน

เด็กคนนี้ถูกฮั่วเทียนหลันสอนมาอย่างผิด ๆ ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ดูไม่มีหลักการเอาเสียเลย

ภายในคฤหาสน์หรู หยางหลิงรุ่ยและลั่นลานรวมถึงชิงหรงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา อนิเมะเรื่องล่าสุดกำลังฉายอยู่บนหน้าจอทีวี

เนื่องจากปัญหาในการดูทีวี ทำให้ลั่นลานและชิงหรงเกิดความขัดแย้งกันขึ้นมาเล็กน้อย

ลั่นลานต้องการดูเรื่องเจ้าหญิงทั้งเจ็ดคนที่เพิ่งเริ่มฉายล่าสุด เพราะเธอชื่นชอบแนวน่ารัก ๆ

แต่ชิงหรงต้องการดูอะไรบางอย่างที่มีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาหน่อย

แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่จากการที่เธอกดเปลี่ยนช่องและสายตาเอาแต่จับจ้องอยู่ที่อินุยาฉะนั้น ทำให้หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะกุมหน้าผาก

เธอกังวลมากว่าลูกสาวของเธอโตขึ้นมาจะกลายเป็นคนบ้าคลั่งความรุนแรง

ผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กอีกสองคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นส่งเสียงหัวเราะพอใจขึ้นมาเป็นระยะ ๆ

ในขณะเดียวกันนั้นฮั่วเทียนหลันก็กำลังยุ่งอยู่ในห้องครัว เขาสวมหมวกเชฟอยู่บนหัวและสวมผ้ากันเปื้อนบนตัว นอกจากนั้นที่มือของเขายังสวมใส่ถุงมือสีขาวอีกด้วย ราวกับเป็นเชฟระดับมืออาชีพ

ป้า Ding ที่ยืนอยู่อีกด้านมีหน้าที่ช่วยฮั่วเทียนหลันทำอาหารมื้อนี้