ตอนที่ 476
ตอนที่ 478 ใบสั่งซื้อ
October 22, 2026
หยางหยวนและตงเหยียนถอนหายใจในเวลาเดียวกัน
บางอย่างไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะคาดเดาได้
หยางหยวนเป็นคนที่มีความเชื่อและศรัทรา
เขารู้ว่าบางอย่างเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิตไว้จริงๆ
ทุกสิ่งในโลกดำเนินไปตามวิถีที่มีอยู่ แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างในกลางคัน แต่สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในวิถีของมันในที่สุด
เนื่องจากอันสูญเสียความทรงจำจึงกลายมาเป็นหยางหลิงรุ่ย เอาตัวกลับมาที่บ้านตระกูลหยางและเปลี่ยนเธอให้เกิดใหม่อีกครั้ง
แต่ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งสองจะกลับมาพบกันอีกครั้ง
“อย่าคิดมาก นี่ก็ดึกมากแล้วควรจะนอนได้แล้ว” ตงเหยียนดึงแขนของหยางหยวนพยุงให้เขานอนลงให้สบายขึ้น
แต่ผิวเนียนและอ่อนโยนของเธอทำให้หยางหยวนนั้นเกิดอารมณ์
เขายื่นมือสอดเข้าไปในชุดนอนของตงเหยียน ความรู้สึกที่มือของเขาส่งออกไปทำให้สมองของตงเหยียนฟุ้งซ้าน
“อย่านะ!”
ตงเหยียนจับมือของหยางหยวนเอาไว้ แต่ไม่ได้ดึงออกมา
เนื่องจากหยางหยวนไม่ได้ทำอะไรกับเธอแบบนี้มาหลายวันแล้วเธอจึงไม่ได้สงสัยอะไรในตัวหยางหยวน ถ้าหากวันนี้เธอไม่ให้หยางหยวนทำตามความต้องการของตัวเองหละก็เขาไม่มีวันจะให้เธอได้นอนสบายแน่!
แถมหยางหยวนยังมีความรู้สึกที่ต้องการอย่างมากในคืนนี้
เขายื่นมือออกแล้วกอดตงเหยียนไว้ในอ้อมแขน
“ง่วงแล้วหรอ?”
“ง่วงมาก ไม่เหมือนกับคุณ เสือกลางคืน” ตงเหยียนพูดอย่างเกียจคร้าน
แต่วินาทีต่อมาเธอก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง
เนื่องจากเธอไม่ได้ใส่ใจกับมือของเธอที่จับไว้ที่มือของหยางหยวน ดั้งนันมือของเขาจึงไหลลงไปที่จุดนั้นของเธอ
“อย่า ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันเหนื่อย.....”
เมื่อถูกหยางหยวนเล้าโลม ตงเหยียนก็มีปฏิกิริยาตอยสนองทันที ชุดนอนของเธอก็ค่อยๆหายไปทีละชิ้น
เธออยากดึงมือของหยางหยวนออก
เธอประเมินตัวเองสูงไป ที่ไม่คิดว่าต้นขาของเธอจะตอบสนองกับตงเหยียนมากขนาดนี้
หยางหยวนพลิกตัวขึ้นและกดตงเหยียนไปอยู่ด้านล้าง
โคมไฟที่ตั้งอยู่หัวเตียงถูกปิดลงโดยตงเหยียน หลังจากนั้นทั้งสองก็จ้องตากันอยู่ในความมืด
ตงเหยียนเห็นเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาของหยางหยวน
“คุณหยาง คุณเป็นคนขี้เงี่ยนหรอ?” ตงเหยียนพูดออกมาแบบตรงๆทำให้หยางหยวนสะดุ้ง
“คุณนายตง ที่คุณชอบผมไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอ? มาทำดีๆเดี๋ยวนี้”
สำหรับความใกล้ชิดของทั้งสองคนแล้ว ความสำคัญไม่ผลลัพธ์ แต่มันคือกระบวนการ
ในขั้นตอนนี้หยางหยวนสามารถเพลิดเพลินไปกับความอ่อนโยนของตงเหยียนได้อย่างเต็มที่
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อไปจูบริมฝีปากของตงเหยียน
แต่ตงเหยียนก็ยื่นมือออกมาขวางไว้ ส่ายหน้าพร้อมพูดว่า “คุณหยาง คุณจะมาจูบฉัน ถามความเห็นฉันแล้วหรือยัง?”
“หรือว่าคุณจะไม่ยอม? หยางหยวนถามกลับ”
“แน่นแอน ฉันก็เป็นคนที่มีศักดิ์ศรีนะ ไม่ใช่ว่าคุณคิดจะทำอะไรก็ทำได้!”
เสียงของตงเหยียนเงียบไป ก็มีนิ้วเขามาที่ปากของหยางหยวน
หยางหยวนกัดนิ้วของตงเหยียนเข้าไปทั้งหมด
“อย่า.... ”
ในเวลานี้ตราบใดที่มีการกระตุ้นเพียงเล็กน้อยก็อาจจุดชนวนให้เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ได้
สำหรับหยางหยวนแล้วเสียงของตงเหยียนนั้นเป็นยาชั้นดีของเขาเลย
“งั้นก็ยอมผมซะโดยดี!”
หยางหยวนม้วนปลายลิ้นของเขา เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตงเหยียนสั่นสะท้าน
เขาคิดว่าครั้งนี้เขาเอาชนะตงเหยียนได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะล้มเหลว
มือทั้งสองข้างของตงเหยียนผลักมาด้านหน้าของหยางหยวน เหมือนกับว่าเธอต้องการจะบอกกับหยางหยวนว่าคืนนี้ยังไงก็ไม่ได้กินเธอ
“คุณหยาง คุณพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร คุณกลัวภรยา นั่นเป็นเพราะคนอื่นพูดไปโดยไม่รู้แต่ในความจริงฉันนี่แหละที่กลัวคุณ!”
ตงเหยียนจงใจใช้น้ำเสียงคลุมเครือในคำพูดของเธอ
“กลัวฉัน? ถ้ากลัวก็ยอมฉันซะ!”
หยางหยวนพูดจบ เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งในการจับมือทั้งสองข้างของตงเหยียนออกไป จากนั้นก็ก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากของตงเหยียน
หลังจากที่ตงเหยียนทำท่าทางต่อต้านมาสองสามครั้ง สุดท้ายก็ต้องยอมให้กับหยางหยวน
ทั้งที่เธอเป็นคนที่มีความสุขสุด!
ดูเหมือนว่าตอนนี้ตระกูลหยางจะยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างฮั่วเทียนหลันกับหยางหลิงรุ่ย
แต่หยางหลิงรุ่ยก็อดที่จะรำคาญไม่ได้เพราะว่าฮั่วเทียนหลันมาให้เธอเห็นหน้าทุกวัน
ในตอนเที่ยงเขาจะมาส่งอาหารกลางวันให้หยางหลิงรุ่ยตลอด
ตอนบ่ายก็จะมีคนน้ำชามาส่งให้
และตอนกลางคืนฮั่วเทียนหลันก็มักจะนัดหยางหลิงรุ่ยไปดูหนัง ไม่ก็ไปทานข้าวที่บ้านของตระกูลฮั่ว
บางครั้งหยางหลิงรุ่ยไม่ได้อยากไปแต่ก็ไม่มีทางเลือก
เนื่องจากฮั่วเทียนหลันทำไปโดยไม่ได้ถามความเห็นของเธอ และซื้อตัวชิงหรงไปโดยเรียบร้อยแล้ว
บ่อยครั้งที่ชิงหรงเลิกเรียนเธอก็จะนั่งรถคันเดียวกับลั่นลานเพื่อกลับมาที่บ้านของตระกูลฮั่ว
แน่นอนชิงหรงไม่ได้ไปฟรีๆ เธอมีค่าตอบแทน
เนื่องจากเธอเป็นตัวแทนที่สานสัมพันธ์ระหว่างหยางหลิงรุ่ยและฮั่วเทียนหลัน ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนในห้องของชิงหรงมีโมเดลมากกว่าหนึ่งโหล