ตอนที่ 480 เดินต่อไปข้างหน้า

ตอนนี้ในใจของหยางหลิงรุ่ยมีคำพูดแปดพยางค์ออกมาและแปดพยางค์นี้ก็ไม่สามารถหาคำอื่นมาแทนที่ได้

เธอเปลี่ยนจากชื่นชมเป็นอิจฉาด้วยซ้ำจะมีผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้อยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร?

พระเจ้าทำร้ายเธอเกินไป!

ฉีหลานเห็นท่าทีของหยางหลิงรุ่ย เธอก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ทำอะไรก็ทำไม่สำเร็จ หรือว่าเธอจะต้องเอาศักดิ์ศรีของเธอไปแลก?

สายตาที่มองมาแบบนี้ เธอเห็นมันมามากแล้ว

เนื่องจากการผ่าตัดนั้นประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก และเธอก็เจ็บมาเช่นกัน

ผู้ที่อ้างตัวว่าแข็งแกร่งที่สุดในการทำศัลยกรรมความงามไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดได้ แต่เนื่องจากยาชาและความแค้นในใจฉีหลานจึงสามารถผ่านมันมาได้

เนื่องจากการผ่าตัดจะต้องใช้ความมีชีวิตชีวาและพลังชีวิตสูง หากตอนฉีดยาชาแล้วร่างกายแข็งเกร็งอาจทำให้มีร่องรอยของการผ่าตัด

ไม่มีความเจ็บปวดใดๆที่มากไปกว่าสิ่งที่ฉีหลานเคยผ่านมา

แม้แต่ศัลยแพทย์ยังต้องตกแต่งเนื่องจากดูตามความต้องการของฉีหลานแล้ว เธอสามารถสมัครเป็น Miss World ได้เลย

แต่ฉีหลานก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้น

Miss World?

เห้อ ที่เธอทำทั้งหมดนี้เพียงแค่ต้องการพิชิตใครบางคน

เธอจะทำให้คน ๆ นั้นเสียใจ ที่มาทำให้ครอบครัวของเธอพังพินาศ และจะทำให้เขาตั้งชดใช้!

ฉีหลานระงับความคิดที่ซับซ้อนอยู่ในใจ เธอไม่รู้ว่าทำไม เพราะโลกนี้อาจมีเพื่อนเธออยู่ไม่กี่คนแล้วก็ได้ นั่นก็คือหยางหลิงรุ่ย

“หลิงรุ่ย ฉันคิดว่าเธอกำลังมีอะไรในใจ?” ฉีหลานเริ่มถาม

คำพูดของฉีหลาน ทำให้หยางหลิงรุ่ยตกตะลึง

เธอคิดอยู่พักหนึ่ง อาการของเธอชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอ? ถึงทำให้ฉีหลานมองออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ?

เธอยิ้มกว้างและพูดว่า “ไม่หรอก น้องหลาน ก็มีแค่คำถามเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเอง”

ตอนแรกหยางหลิงรุ่ยอยากจะบอกว่าไม่ได้มีเรื่องอะไร แต่พอจะพูดออกมาก็มีความลังเล

ท้ายที่สุดคำพูดของฉีหลานเป็นโอกาสที่ดีในการไขข้อสงสัยของเธอ เธอไม่อยากพลาดอย่างโง่ ๆ

“มีเรื่องอะไรหรอ?” ฉีหลานมองมาที่หยางหลิงรุ่ยด้วยดวงตาที่บอกให้หยางหลิงรุ่ยพูดออกมาอย่างอิสระ

“งั้นฉันขอถามอะไรหน่อยนะ น้องหลาน คุณอย่าคิดว่าฉันเสียมารยาทเกินไปนะ! ฉันแค่อยากรู้ว่า.....”

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกกงวลใจเล็กน้อยเธอกำลังอธิบายให้ฉีหลานฟัง

ฉีหลานโบกมือและพูดออกมาว่า “ฉันบอกคุณแล้ว คุณจะพูดอะไรก็พูดออกมา ไม่งั้นฉันคงจะหลับพอดี!”

ถูกฉีหลานพูดออกมาแบบนี้ หยางหลิงรุ่ยก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และยังคงพูดว่า “น้องหลาน แบบที่คุณให้ฉันมาดูนี้ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับมันจริงๆ บอกฉันได้ไหมว่าใครเป็นคนออกแบบมัน?”

คำถามของหยางหลิงรุ่ย เป็นไปตามที่ฉีหลานคิดไว้

แบบชุดนี้ แต่เดิมก็เป็นของหยางหลิงรุ่ย ถ้าเธอไม่คิดว่าคุ้นเคยมันก็คงจะแปลก

หลังที่เกิดเรื่องขึ้นในปีนั้น การแต่งงานก็ถูกระงับ

หลังจากที่ฉีหลานกลับมา เธอก็ใช้อำนาจของเงินในการค้นหามันอีกครั้ง

“อยากรู้หรอ?” ด้วยท่าทางที่ไม่อาจคาดเดาได้ของฉีหลาน ทำให้หยางหลิงรุ่ยสงสัย

“อ่า” หยางหลิงรุ่ยมองไปที่เธออย่างตั้งใจ เหมือนกับเด็กที่กำลังต้องการรู้อะไรบางอย่าง

มองเห็นท่าทางที่อยากรู้อยากเห็นของหยางหลิงรุ่ย ฉีหลานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ยิ้มแล้วยิ้มอีก

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกเจ็บจมูกขึ้นมากะทันหัน เธอรีบก้มหน้าลงเพราะตามสัญชาตญาณของเธอแล้ว ขืนเธอมองหน้าฉีหลานแบบนี้ต่อไปเลือดกำเดาของเธอจะไหลออกมา

“แบบชุดนี้ ที่จริงมันก็เป็นของเธอนั่นแหละ”

คำพูดของฉีหลานทำให้หยางหลิงรุ่ยตกตะลึงเป็นอย่างมาก

นี่เป็นสิ่งที่เธอออกแบบ?

เธอไปทำมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเธอถึงจำอะไรไม่ได้เลย?

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะหยิบแบบชุดชุดนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง

และตอนนั้นมสิ่งที่ทำให้เธอเข้าใจเล็กน้อย คือกระดาษที่เขียนของแบบนั้นมีสีเหลืองและเก่าเล็กน้อย

แบบนี้แสดงให้เห็นว่ามันถูกออกแบบมานานพอสมควรแล้ว

ถ้าปริ้นออกมาเพียงไม่กี่วัน กระดาษไม่มีทางที่จะออกมาเป็นสีเหลือง

เหมือนเธอจะจำอะไรได้บ้างแล้ว เธอมองไปที่ฉีหลาน พูดออกไปแบบไม่อยากจะเชื่อว่า”น้องหลาน หรือว่านี่เป็นสิ่งที่ฉันเคยออกแบบมาในอดีต?”

หยางหลิงรุ่ยมีความคาดหวังอยู่ในใจและหวังว่าฉีหลานจะส่ายหน้า

เนื่องจากความทรงจำที่สูญเสียไปในอดีตของเธอตื่นตระหนกขึ้นมา

แต่อย่างไรก็ตามเธอลืมมันไปหมดแล้ว

มันจะเป็นเรื่องดีถ้ามีคนอื่นนำมันขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอจะจัดการกับเรื่องสำคัญบางอย่างในอดีตอย่างไร?

กรณีอย่างเช่น การออกแบบนี้

นี่เป็นการออกแบบที่เธอทำก่อนสูญเสียความทรงจำ พูดถามเหตุผลแล้วน่าจะเป็นการออกแบบเพื่อการแต่งงานในตอนนั้น

แต่ถ้ามันอยู่ในมือของฉีหลานตอนนั้นมันก็คงไม่มประโยชน์

งั้นต้องเข้าใจว่าอย่างไร?

หรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในอดีต จึงมีคนเอาเศษกระดาษชุดนี้ไปไว้ในกองขยะ