ตอนที่ 486 บัตรประจำตัว

ในเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่นาที หยางหลิงรุ่ยก็เริ่มที่จะหมดความอดทน

นี่ไม่ใช่เพราะการสะกดกลั้นอารมณ์ของเธอไม่ดี แต่เป็นเพราะอุบัติเหตุในวันนี้ทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างมากต่อฉีหลาน

ในที่สุดอุบัติเหตุก็ได้รับการจัดการอย่างถูกต้องแล้วและเธอก็กำลังจะกลับไป แต่เมื่อเธอลงมาชั้นล่าง คืดไม่ถึงว่าเธอยังถูกตำรวจรั้งไว้อีก

ตอนที่อยู่ชั้นบน พวกเขาก็ได้พบกับหัวหน้าตำรวจที่ดูแลเรื่องนี้แล้วไม่ใช่หรือ?

อยู่ในอาคารเดียวกันนี้ ไม่มีการแจ้งเครื่องจากรับส่งวิทยุกันหรืออย่างไร

ตอนที่หยางหลิงรุ่ยเตรียมที่จะให้บอดี้การ์ดไปกับเธอเลยโดยไม่สนใจตำรวจ

เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนกำลังเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นเป็นคนที่หยุดพวกเขาไว้ที่หน้าลิฟต์

"สวัสดี ผมเป็นตำรวจของเมือง S ..."

ก่อนที่ผู้กองจะพูดจบ บอดี้การ์ดของตระกูลหยางก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือของผู้กอง

ผู้กองอึ้งไปชั่วขณะ นี่มันติดสินบนอย่างโจ่งแจ้ง?

เขาเหลือบมองผู้คุ้มกันด้วยความประหลาดใจและพึมพำ “คุณหมายความว่าไง?”

เมื่อพูดสี่คำสุดท้ายเสียงของเขาก็สูงขึ้น

ตอนนี้เขาต้องการภาพลักษณ์ของความซื่อสัตย์กล้าหาญที่ไม่ยอมโออนอ่อนผ่อนตามฝูงชนเพื่อให้ได้รับรางวัลดีเด่นในปีนี้

แต่ยังไม่พบโอกาสที่เหมาะสมที่จะโชว์ออฟ

คิดไม่ถึงว่าวันนี้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจปรากฏตัวขึ้น แต่กลับได้รับสินบนอย่างโจ่งแจ้งแทน

นี่เป็นโอกาสที่ฟ้าประทานมาแท้ๆ

"คุณดูสิ!"

บอดีการ์ดตระกูลหยางมองไปที่หัวหน้าตำรวจตรงหน้าเขาอย่างหมดคำพูด เขารู้สึกว่าเจ้าหน้าทางการนี่มันจะไร้สมองเกินไปแล้ว?

ติดสินบน จะทำอย่างเปิดเผยได้อย่างไร?

สิ่งที่เขาให้มามีเพียงบัตรประจำตัวของบอดี้การ์ดตระกูลหยางเท่านั้น

บัตรประจำตัวนี้ ในตอนแรกที่เพิ่งเข้ามาในเมือง S ตระกูลหยางทำขึ้นโดยมีเจตนาที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นกับผู้ที่มีอำนาจในเมือง S

ภายใต้การจัดการของตระกูลหยางตั้งแต่ระดับบนลงล่าง เจ้าหน้าที่ของรัฐส่วนใหญ่ในเมืองนี้จะรู้จักบัตรประจำตัวนี้

ตระกูลหยางเป็นคนใจกว้าง ทุกคนกลายเป็นมิตรที่ดีไปโดยธรรมชาติ

แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาก คนรุ่นใหม่ของตระกูลหยาง เสือทั้งสามได้พัฒนาต่อในต่างประเทศและเจ้าหน้าที่ระดับต่ำในเมือง S ก็ได้เปลี่ยนไป

หลายคนไม่รู้จักบัตรประจำตัวนี้ก็เป็นเรื่องที่ให้อภัยได้

แต่บอดี้การ์ดตระกูลหยางมองไปที่ท่าทีหัวหน้าตำรวจ แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนเก่าแก่ เขาจะต้องรู้จักบัตรประจำตัวนี้อย่างแน่นอน

นายตำรวจชั้นผู้นำนั้นเหลือบมองของในมืออย่างสงสัย สัญลักษณ์บนป้ายนั้นทำให้เขาอึ้งไป

เขาไม่ได้สัมผัสสิ่งนี้มานานแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้จำมันได้ในทันที

แต่ลางสังหรณ์ในใจบอกเขาว่าสัญลักษณ์นี้เขาจะไปยุ่งไม่ได้

เขาไม่กล้าเสียเวลารีบส่งของคืนกลับไป

"ขอโทษด้วย ผมคงเข้าใจผิด พวกคุณไปได้..."

ผู้กองพยักหน้าและโค้งคำนับ การเปลี่ยนแปลงท่าทีนี้รวดเร็วมากจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตะลึง

ตำรวจหลายคนที่เพิ่งมุงดูอยู่ตรงนั้น หลายคนเพิ่งเข้ามาใหม่

ในใจของพวกเขา ผู้กองมักจะจริงจังและแข็งกร้าว แต่ภาพของผู้กองในวันนี้แทบจะเหมือนสุนัขขี้ประจบประแจง

เรื่องคราวนี้ทำให้คนเหล่านี้ต่างมีทัศนคติที่เปลี่ยนไป

หรือเป็นไปได้ว่าเมื่อก่อนผู้กองเพียงเสแสร้งเท่านั้น? หรือว่าจะแพ้ทางกัน!

ผู้กองถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกหลังจากเฝ้ามองทั้งสี่คนจากไป

เขายื่นมือออกมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

หากบอกว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้กลัวหรอกนั่นเป็นเรื่องไม่จริงเลย

แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ในทันทีว่าบัตรประจำตัวแสดงถึงอะไร แต่โชคดีที่ลางสังหรณ์ช่วยเขาไว้ได้ หลังจากที่เขาปล่อยให้ทั้งสี่คนนี้กลับไปแล้วเขาถถึงค่อยนึกได้าบัตรประจำตัวนั้นน่ากลัวเพียงใด

ผู้กองไม่เคยติดต่อกับบุคคลที่มีบัตรประจำตัวนี้มาก่อน แต่เขาจำได้ว่าตอนที่เขาเป็นตำรวจตำแหน่งเล็กๆ เจ้านายของเขาในตอนนั้นชายวัยกลางคนในวัยสี่สิบปีเคยหยิบบัตรประจำตัวนี้และเปิดประชุมตามลำพัง

จุดประสงค์ของการประชุมคือตราบเท่าที่แสดงบัตรประจำตัวนี้ พวกเขาจะต้องให้ความร่วมมืออย่างไม่มีเงื่อนไขหรือแม้กระทั่งปฏิบัติตามข้อเรียกร้องของอีกฝ่าย

ต้องรู้ว่ามีคำพูดแบบนี้ในสายตาของเจ้าหน้าที่ทางการแล้วคือพวกเขากำลังรับใช้ประชาชน แต่สิ่งนี้จะแตกต่างอย่างไรกับการรับสินบนล่ะ?

แต่ว่าคำสั่งของผู้นำนั้นยิ่งใหญ่กว่าท้องฟ้าและภายใต้แรงกดดันที่สูงพวกเขาทุกคนต่างก็เก็บสัญลักษณ์จดจำนี้ไว้ในใจ

ที่จริงก็ไม่มีอะไรเสียหายในการจำเอาไว้ ไม่นานพวกเขาก็มีโอกาสได้ไปท่องเที่ยวกันกับที่แผนก

ว่ากันว่าทัวร์ยุโรปครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนเงินจากอีกฝ่ายอย่างเต็มที่

และตั้งแต่นั้นมาที่สถานีก็มีเงินอุดหนุนจากเอกชน

ผู้กองจมอยู่ในความทรงจำนั้น จนกระทั่งตำรวจที่อยู่ข้างๆดึงตัวเขาไว้ เขาจึงได้สติเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่หรือแม้กระทั่งมีแววไม่พอใจด้วยซ้ำ

เขาหายใจเข้าลึกและโบกมือ "มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ! ฉันรู้ว่าพวกนายต้องมีคำถามมากมายในใจ แต่ตอนนี้พวกนายกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ รอถึงวันพรุ่งนี้ฉันจะให้บทเรียนกับพวกนายและตอบคำถามที่พวกนายสงสัย!"

เมื่อตำรวจที่มุงดูอยู่รอบๆได้ยินผู้กองพูดแบบนี้พวกเขาก็แยกย้ายกันไป

มีเพียงตำรวจที่อยู่ตรงทางเข้าลิฟต์ซึ่งเป็นคนสนิทของผู้กอง ตั้งแต่เขามาที่สถานีตำรวจก็ติดตามผู้กองมาตลอด

เพียงแค่ว่าระดับความรู้ความสามารถต่ำไปหน่อย ดังนั้นเขาจึงเป็นได้แค่ตำรวจยศธรรมดามาโดยตลอดและไม่มีเหตุผลอันสมควรในการเลื่อนตำแหน่ง

"ผู้กอง ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญสำหรับการประเมินบุคคลดีเด่น ท่าทางคุณเมื่อกี้ชัดเจนเกินไปแล้ว พลาดไปแล้ว!"

กัปตันเหลือบมองไปที่ตำรวจที่กำลังพูดและเขารู้ว่าที่จริงแล้วตำรวจนั่นเป็นห่วงเขา