ตอนที่ 489 อัจฉริยะ

ฉีหลานนั่งคุยกับหยางหลิงรุ่ยและหลังจากคุยเรื่องเล็กน้อยแล้วพวกเขาก็นั่งจิบกาแฟและดูกิจการที่รุ่งเรืองของร้านชานมฝั่งตรงข้าม

เห็นได้ชัดว่าเป็นวันทำงาน แต่ลูกค้าที่ร้านกมีจำนวนมาก

หยางหลิงรุ่ยกำลังดูฉีหลานอยู่ เธอต้องเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับฉีหลานเพื่อที่เธอจะได้ออกแบบเสื้อผ้าที่เข้ากับเธอได้

ฉีหลานนั่งเงียบๆบนโซฟา เธอวางมือข้างหนึ่งเท้าคางและมองออกไปข้างนอก

ความงามของเธอทำให้ร้านกาแฟที่เงียบสงบเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบ

สายตาของทุกคนมองมาในทิศทางนี้ ทุกคนกำลังพูดถึงฉีหลาน

มีแม้แต่ผู้ชายสองสามคนที่เข้ามาคุยกันและอยากได้ข้อมูลติดต่อของฉีหลาน

ฉีหลานดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง เธอจึงไม่ตอบสนอง

เมื่อหยางหลิงรุ่ยกำลังจะพูดขึ้น ชายหนุ่มสองคนในชุดสูทรองเท้าหนังก็เดินเข้ามา

หลังจากที่พวกเขายิ้มเล็กน้อยพวกเขาก็ขับไล่ทุกคนที่ยังไม่ยอมออกไปด้วยพลังกึ่งบีบบังคับ

หยางหลิงรุ่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจึงจะได้สติตอบกลับ

ตั้งแต่เมื่อก่อนตอนที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ คนที่ฉีหลานหามาสามารถพาตำรวจมาได้มากมาย

หลังจากเหตุการณ์นั้น การรักษาความปลอดภัยรอบฉีหลานจะต้องเข้มงวดขึ้นอย่างมาก

ชายหนุ่มสองคนในชุดสูทเมื่อครู่น่าจะเป็นบอดี้การ์ดของฉีหลาน

หยางหลิงรุ่ยหยิบดินสอและเตรียมกระดานวาดภาพออกมา

เธอตั้งใจจะสเก็ตช์ภาพให้ฉีหลาน หากเธอสามารถวาดท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์ของฉีหลานได้ หยางหลิงรุ่ยก็เชื่อมั่นในตัวเองอย่างเต็มที่ว่าชุดต่อไปที่เธอจะทำขึ้นต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นหยางหลิงรุ่ยจัดกระดานวาดภาพพร้อมแล้ว ฉีหลานก็จะกระตุกโดยไม่รู้ตัว

“ต้องเป็นทางการขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอถามเบา ๆ

หยางหลิงรุ่ยพยักหน้าอย่างแน่วแน่และตอบข้อสงสัยของฉีหลาน

“ใช่ มีแต่วิธีนี้เท่านั้น ผลงานคราวหน้าถึงจะสำเร็จ”

ฉีหลานอืมอืมและคงอยู่ในท่าเดิมโดยไม่ลืมที่จะถามหยางหลิงรุ่ยว่าท่านี้จะใช้ได้หรือไม่

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยพูดว่าได้ เธอก็ค้างท่านั้นไว้

การร่างภาพมักใช้เวลานาน ฉีหลานจึงพยายามอยู่ในท่าทางที่สบายๆเพื่อให้พร้อมสำหรับความยืดเยื้อ

ขณะที่หยางหลิงรุ่ยมองไปที่ฉีหลาน ดินสอในมือของเธอก็วาดอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้าภาพสาวงามที่น่าหลงใหลก็ปรากฏออกมา

สาวงามกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

มุมปากของเธอยังคงแสดงถึงความเศร้า

เมื่อต้องเห็นภาพร่างที่เพิ่งทำออกมาเสร็จ หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกพอใจมาก

เธอรู้สึกว่าเธอบรรยายอารมณ์ของฉีหลานออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอพลิกกระดานวาดภาพให้ฉีหลานดูว่าภาพร่างนี้สำเร็จหรือไม่สำเร็จ

หลังจากเห็นภาพร่างของหยางหลิงรุ่ยแล้วฉีหลานก็อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

เธอยังจำฝีมือการวาดภาพของหยางหลิงรุ่ยก่อนที่เธอจะสูญเสียความทรงจำได้

ที่ว่ากันว่าคลื่นลูกใหม่ย่อมแรงกว่าคลื่นลูกเก่า ประโยคนี้ช่างเป็นพูดถูกเสียจริง

ในตอนนั้นหยางหลิงรุ่ยแม้ว่าจะได้ก้าวข้ามความคิดเกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์และศิลปะของฉีหลานไปแล้ว

แต่ในแง่ของการใช้งาน หยางหลิงรุ่ยยังดูไม่ประสีประสานัก

หลายครั้งที่ฉีหลานเน้นย้ำเรื่องปัญหาเล็กน้อยกับหยางหลิงรุ่ยและทุกครั้งหยางหลิงรุ่ยก็ยอมรับอย่างเห็นด้วย

แต่ในพริบตาหลังจากผลงานชิ้นต่อไปออกมาก็ยังคงมีข้อบกพร่องเหมือนเดิม

ในตอนนั้นฉีหลาน ไม่เข้าใจว่าทำไมผลงานของเธอจึงมักขาดจิตวิญญาญที่สูงส่ง

แต่ตอนนี้หลังเธอสูญเสียความทรงจำ เมื่อเห็นภาพร่างที่หยางหลิงรุ่ยวาดขึ้น ฉีหลานก็เข้าใจแล้วว่าทำไม

หยางหลิงรุ่ยในตอนนั้นอาจเป็นเพราะในใจของเธอซับซ้อนเกินไป จิตใจก็ค่อนข้างกดดัน ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถสร้างผลงานที่ดีได้เลย

แต่ตอนนี้เธอความจำเสื่อม เธอลืมเรื่องไม่พึงประสงค์ทั้งหมดในหัวไปแล้ว

ตอนนี้หัวใจของเธอคงเต็มไปด้วยพลังบวกอย่างแน่นอน

หากมีจิตใจที่ทะเยอทะยาน เธอก็จะประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ทำ

ฉีหลานไม่เคยเชื่อประโยคนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เธอเชื่อแล้ว

ผลงานของหยางหลิงรุ่ยในตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม ฉีหลานไม่พบปัญหาใดๆเลย

ต้องรู้ว่าการวางแผนบนกระดาษและการลงมือทำจริงเป็นเรื่องสองเรื่อง

ฉีหลานเก่งมากในเรื่องลงมือทำจริง

เมื่อพูดถึงเรื่องวางแผนลอยๆยังสามารถโอ้อวดและบอกว่าไม่มีคู่แข่ง

แต่ตอนนี้หยางหลิงรุ่ยได้สอนบทเรียนให้กับฉีหลานในเรื่องหนึ่งว่าพรสวรรค์คืออะไร

เมื่อเห็นฉีหลานดูภาพร่างด้วยสำหน้าที่เต็มไปด้วยความคิด

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า มีอะไรเกิดขึ้น หรือว่าที่เธอทำไม่สำเร็จ?

เธอเหลือบมองไปที่ผลงานของเธออีกครั้ง จากนั้นก็เลิกความคิดนั้นไป

ภาพร่างของเธอประสบความสำเร็จร้อยเปอร์เซนต์

แม้จะให้กรรมการของการแข่งขันชั้นนำเหล่านั้นก็เกรงว่าคงไม่พบปัญหา

“พี่หลานคิดว่ามันไม่ดีหรือ?” หยางหลิงรุ่ยลองถามอย่างไม่แน่ใจ

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางหลิงรุ่ย ฉีหลานก็ได้สติขึ้นมา

เธอยิ้มอย่างกระดากใจและกล่าวว่า "ไม่ๆ ใครบอกว่ามันไม่ดี? ภาพร่างของเธอเป็นภาพร่างที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นในช่วงหลายปีมานี้เลย ฉันขอเก็บภาพวาดนี้ไว้ได้ไหม?"

คำขอร้องของฉีหลานนั้นไม่ได้มากเกินไป

แต่หยางหลิงรุ่ยลังเลใจเล็กน้อย

เพราะภารกิจของรูปภาพนี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้

ถึงตอนนั้น เธอยังต้องดูผลงานชุดนี้ปรับแต่งบนหุ่นและจากนั้นจึงรวมกันออกมาเพื่อสร้างชุดเสื้อผ้า

เมื่อเห็นหยางหลิงรุ่ยลังเล ฉีหลานจึงคิดไปว่าเป็นเพราะเธอไม่ต้องการให้

เธอจะไม่ทำสิ่งที่ต้องบังคับใจใคร

ดังนั้นเธอจึงกระซิบว่า "หลิงรุ่ย ฉันจะไม่ทำให้เธอลำบากใจหรอก ถ้าเธอต้องการก็เก็บเอาไว้เถอะ!"

เมื่อคำพูดของฉีหลานจบลง หยางหลิงรุ่ยก็โบกมืออย่างรวดเร็ว

"พี่หลาน พี่กำลังพูดอะไร! มันเป็นแค่ภาพร่างเท่านั้นเอง พอฉันใช้เสร็จแล้วฉันจะให้พี่"

หยางหลิงรุ่ยพูดจบและขอให้ฉีหลานรอหน่อย จากนั้นเธอก็หยิบกระดาษวาดรูปอีกแผ่นและลอกผลงานที่เธอเพิ่งวาดเมื่อครู่

ต้องรู้ว่าแรงบันดาลใจของคนเรามีจำกัดเสมอ