ตอนที่ 495 พุ่งพรวด

หยางหลิงรุ่ยเป็นคนอย่างนี้ และเช่นกัน ฉีหลานก็เป็นคนอย่างนี้

เนื่องจากหลังจากตอนที่หยางหลิงรุ่ยเอ่ยคำถามออกมา ฉีหลานก็พยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร

ในตอนนั้นหยางหลิงรุ่ยไม่พูดจา ในหัวสมองมีแต่ความว่างเปล่า

เธอที่กำลังมองไปที่ฉีหลาน จู่ ๆ นี่ก็ทำให้คิดเธอที่ผ่านมาของตัวเอง

ความรู้สึกจรง ๆ บอกกับหยางหลิงรุ่ยแม้ว่าจะไม่เคยเห็นคู่หมั้นของฉีหลานมาก่อน แต่สิ่งหนึ่งที่หยางหลิงรุ่ยมั่นใจร้อยเปอร์เว็นต์คือ ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ฉีหานน่าจะรัก

แม้ว่าในใจของฉีหลานเอง ราวกับว่าจะกำลังหลบหนีคำตอบนี้ตลอดเวลา

บางครั้งคนเรามันก็แปลกแบบนี้แหละ ยิ่งรัก ยิ่งเกลียด นี่เป็นฉีหลานในเมื่อก่อน

แต่ตอนนี้ เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด ทำให้ฉีหลานกลับไม่สามารถแต่งานกับความรักที่เธอไม่ยอมรับได้

อย่างนั้น งานแต่งของฉีหลานต่อมา จะมีประโยชน์อะไร?

ตอนนี้ตัวของหยางหลิงรุ่นเองนับได้ว่าไม่คิดอะไรแล้ว ต่างรู้ว่าคำตอบคืออะไร

การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ของกันและกัน ใช่แน่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

เธอนั่งอยู่บนโซฟา ในตอนนั้นก็มองไปก็รู้สึกว่าสิ่งของทั้งหมดในบรรยากาศรอบ ๆ มันช่างหดหู่

นานมาก เพิ่งจะเอ่ยออกมาหนึ่งประโยค

"ไม่ว่ายังไง พี่หลาน ฉันก็ขออวยพรให้พี่มีความสุขนะ!"

ฉีหลานคืนนี้ คำพูดบนการแสดงออกน้อยมาก

แม้ว่าในท้องของเธอ รีบร้อนที่อยากจะบอกใครสักคน

แต่เมื่อเผชิญกับการสูญเสียความทรงจำแล้ว ดูเหมือนว่าหยางหลิงรุ่ยจะมีชีวิตที่ดี ทันใดนั้นฉีหลานก็ไม่อยากพูดอะไรแล้ว

มีบางคำพูด ที่พูดเยอะไปแล้ว ก็มีแต่จะทำให้คนเจ็บ

ฉีหลานแค่นเสียงตอบรับ ทั้งสองจนเปลี่ยนเรื่องสนทนา

เพียงแต่หัวข้อนี้ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองใช้เพื่อหลีกหนีความเป็นจริง

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นหยางหลิงรุ่ยก็ดี หรือว่าจะเป็นฉีหลานก็ดี ต่างรู้สึกว่าพูคุยกันได้แข็งมาก

ขนาดความอร่อยของขนมหวานกับเครื่องดื่ม ต่างเพราะเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของใจจึงทำให้หม่นหมอง

หลังจากที่นั่งหดหู่อย่างนี้มาสองชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ของหยางหลิงรุ่ยก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมอง คนที่โทรมาคือตงเหยียน

เดิมทีแบบนี้มาเพราะพูดคุยและปลอบใจ แต่กลับเป็นสีหน้าอาการแบบแห้งจืด

พอดีกับที่หยางหลิงรุ่ยต้องการข้ออ้างหนึ่งข้อพอดี ดังนั้นโทรศัพท์ของเย่ตงสานี้ ก็นับว่าเป็นการช่วยเหลือเธอไว้

หยางหลินรุ่ยเลื่อนหน้าจอแล้วรับสาย เสียงเย่ตงที่อยู่ในไมโครโฟนก็ดังเข้ามา

"หลินรุ่ย เธออยู่ไหน?"

495

"ซ้อ ฉันกับเพื่อนมากินข้าวกันข้างนอก"

"กินเสร็จรึยัง?" แม้ว่าจะไม่ได้สารภาพกับหยางหลิงรุ่ย แต่สายของตงเหยียนครั้งนี้ ก็เป็นเพราะมาปรึกษาปัญหาของชิงหรง

เพราะปัญหานี้ ทั้งสองจึงเกิดความบาดหมางกัน ต่างยืนหยัดในความคิดของตัวเอง

คุณครูของชิงหรงหลายท่าน ต่างถูกถูกเชิญมา

พูดกันดิบดี แต่ไม่มีประโยชน์อะไร

ว่ากันว่าเจ้าหน้าที่ที่ตรงไปตรงมายากที่จะตัดงานบ้านออกไป และสถานการณ์เดียวกันนี้ ก็ใช้ได้อย่างสมบูรณ์สำหรับตงเหยียน

คำตอบนี้ คำตอบของตงเหยียนเป็นเรื่องจริงมาก และชิงหรง เป็นเรื่องที่น่าสงสัยอยู่บ้าง เข้าใจได้ว่าเป็นความคิดสร้างสรรค์ของเด็ก

เดิมทีคำพูดกลับเช่นนี้ ไม่ได้ช่วยทั้งคู่ การทำตัวเป็นคนดีก็ไม่ผิด

แต่เห็นได้ชัด ทุกคนมีอุดมคติมากเกินไป

ตอนนี้ตงเหยียนที่ต้องต่อสู้เพื่อความถูกหรือผิด ต้องถามคำถามนี้ และต้องมีคำตอบที่ถูกต้อง

ดังนั้นทางออกสุดท้าย คือให้หยางหลิงรุ่ยมาตัดสิน

หยางหลิงรุ่ยไม่รู้เรื่องเหล่านี้ แต่เธอรู้สึกว่าน้ำเสียงของตงเหยียนผิดไปเล็กน้อย

หลังจากลังเลแล้วเธอก็กระซิบเบา ๆ ว่า "ซ้อ มีเรื่องหรอ?"

"อืม กินข้าวเสร็จ กลับบ้านเลยนะ ที่บ้านมีเรื่องรอเธออยู่"

หลังจากหหยางหลิงรุ่ยรับปากแล้ว ด้านนั้นก็ตัดสายทิ้งไป

เธอเหลือบตาขึ้น พอดีกับสายตาของฉีหลานที่มองมา

มีสายนี้ขัดจังหวะ ฉีหลานก็ใจเย็นลงไปเยอะมาก เธอเอ่ยเบา ๆ "มีเรื่องให้เธอจัดการหรอ?"

หยางหลิงรุ่ยตอบรับ เอ่ย น่าจะไม่มีเรื่องอะไรหรอก ซ้อฉันโทรมานะ นิสัยของเธอค่อนข้างรีบ

ได้ยินหยางหลิงรุ่ยพูดแบบนี้ ฉีหลานกลับเอ่ย "มาหาเธอขนาดนี้ เธอรีบกลับไปเถอะ รอครั้งหน้าเราค่อยนัดกันใหม่ก็ได้"

พูดแบบจริงจัง คำพูดของฉีหลาน ต่างจากความจริงหลายพันโยช

แต่หยางหลิงรุ่ยอ้าปากค้าง ตอนที่คิดว่าไม่ต้องพูดอะไรอีก ฉีหลานกลับยื่นมือมา และโบกให้กับหยางหลิงรุ่ยที่อยู่ด้านหน้าเล็กน้อย

"โอเค การพูดเรื่องพวกนี้ อนาคตจะไม่เกิดขึ้นแล้ว"

ฉีหลานพูดแบบนี้แล้ว หยางหลิงรุ่ยก็ยอมแพ้กับวิธีการพูดปลอบโยนโดยปริยาย

เธอลุกขึ้น แล้วเดินออกจากร้านชานม

ตอนที่ไปเคาท์เตอร์ด้านหน้า เธอเห็นบิลของฉีหลานแล้ว

แม้ว่าจะเป็นประธานบริษัท แต่ไม่พุดคงไม่ได้ ฉีหลานไม่ว่าจะทำอะไรแล้ว เธอเป็นคนเข้มงวดมาก

ที่เคาท์เตอร์ดูเหมือนจะรู้จักฉีหลานเป็นอย่างดี ดังนั้นฉันจึงประหลาดใจ กับการชำระเงินของฉีหลาน

เป็นเพียงคำขอของผู้นำ เธอไม่ทำตามไม่ได้

ดังนั้นตอนที่ฉีหลานรูดบัตร หยางหลิงรุ่ยก็รู้เรื่องค่าใช้จ่ายของวันนี้

ไม่ได้กินอะไร สั่งมาก็ไม่เยอะ อยู่เพียงแค่สามชั่วโมง แต่ค่าใช้จ่ายของสองคนนี้ เกินสองพันไปแล้ว

ข่าวนี้ ก็แพงมากพอ สำหรับถนนสายนี้

หลังจากออกมาจากร้าน ฉีหลานเห็นว่าหยางหลิงรุ่ยไม่ได้ขับรถมา

แต่ครั้งนี้ท่าทีของหยางหลิงรุ่ยเด็ดขาดมา และบอกกับฉีหลานครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็โบกรถกลับบ้านเอง